Filmrecensie

De grote doorbraak in nietsontziende gevangenisfilm Starred up (****)

De extreme levensverhalen van de gevangenen komen in het pure en spijkerharde 'Starred up' slechts in flarden voorbij. Op een bepaalde manier doet de film denken aan 'One flew over the cuckoo's nest'. 

Jack O'Connell beleeft zijn grote doorbraak, zoals Ewan McGregor in Trainspotting Beeld Het Parool
Jack O'Connell beleeft zijn grote doorbraak, zoals Ewan McGregor in TrainspottingBeeld Het Parool

Hoe vaak hebben we dat al niet gezien? Een film opent met een man die in de gevangenis arriveert, ouverture van een hellevaart. In de Britse film 'Starred up' is het niet anders, maar toch heb je als kijker het gevoel dat de gevangenisfilmclichés meteen het raam uit zijn verdwenen.

De negentienjarige Eric (Jack O'Connell) wordt overgeplaatst ('starred up') van de jeugd- naar de volwassenengevangenis. Naar de redenen moeten we gissen, maar hij blijkt al snel extreem gewelddadig en manipulatief te zijn. Het feit dat hij in deze gevangenis zijn vader tegenkomt, die een levenslange straf uitzit en zich opeens verantwoordelijk voor zijn zoon gaat voelen, maakt de zaken niet bepaald stabieler.

Inbreuk op de macht
Het scenario voor het intense 'Starred up' is geschreven door Jonathan Asser, die zijn ervaringen als therapeut met de meest explosieve gevangenen in een nietsontziend script heeft verwerkt, waarbij de autoriteiten er niet bepaald best van afkomen. Elke vorm van therapie beschouwen zij als een inbreuk op de macht die ze op de gevangenen kunnen uitoefenen.

'Starred up' maakt vooral zo'n indruk door de acteerprestaties, met Jack O'Connell als de oncontroleerbare zoon voorop. O'Connell is al een tijd bezig, maar dit is zijn grote doorbraak, te vergelijken met die van Ewan McGregor in Trainspotting.

Regisseur David Mackenzie bereikt een documentaireachtige intensiteit, ook geholpen door het feit dat er in een leegstaande gevangenis gedraaid kon worden. Hij laat de personages in het hier en nu leven, waarbij hun extreme levensverhaal slechts in flarden langskomt.

De intensiteit van 'Starred up' is draaglijk doordat Mackenzie er heel langzaam een klein straaltje hoop in laat doorschemeren. Hij laat zien dat er manieren zijn voor Eric om zijn agressie enigszins in toom te houden, of te controleren, zoals tijdens boksles.

Maar goed, dan is er nog de directie van de gevangenis die niet gelooft dat een mens kan veranderen. Op een bepaalde manier doet 'Starred up' denken aan 'One flew over the cuckoo's nest' (1975). Wie in het systeem terechtkomt, heeft levenslang.

Lees vandaag (21-5) meer in Het Parool: een interview met regisseur David MacKenzie: 'Ik zoek antihelden.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden