De Goudvis Club

Hapjes en fancy drankjes

Kleine gerechten uit diverse Aziatische keukens, die je gezellig aan tafel kunt delen. Dat is de formule van De Goudvis Club.

Ooit zat daar, in het door Van Gendt (van het Concertgebouw) ontworpen pand De Volksgaarkeuken, later De Keuken van 1870. Na diverse, soms minder appetijtelijke avonturen, is het nu het restaurant bij het aanpalende Bitterzoet, een soort muziekcentrum, dat aanvankelijk Pompoen heette. Daar aten we ooit en het kreeg een 5. De oude Keuken van 1870 kreeg een 7, de gelijknamige opvolger een 71/2.

Nu heet het De Goudvis Club. De ruimte is deels als in de vernieuwde Keuken van 1870, een mooie, lichte en hoge ruimte, met het verschil dat er nu een bar is waar onder andere cocktails gemaakt worden. Volks is het er niet meer.

De tafels zijn nog steeds van hout, de stoelen eenvoudig, het podiumpje aan de straatkant is er nog steeds, al staan er nu wat fauteuils om in te loungen. Een wand is deels met leer beplakt en het geheel is opgestoten in de vaart der volkeren, in dit geval Aziatische volkeren, want het is één van de nu vele zaken met een formule waarbij je kleine oosterse gerechtjes bestelt; noem het fusion.

En er zijn fancy drankjes. Wij bestellen een Bloody Mary (€8,50) en de Goudvis Mojito (€8,50), beide smakelijk. Om er geen alcoholische slemppartij van te maken - er is ook een minderjarige bij - bestellen we ook nog 'virgin mojito', dus alcoholvrij (€4,50), die ook heel smakelijk is.

En dan de hapjes. Ze kosten €7 per stuk, kunnen met je tafelgenoten gedeeld worden (wat we ook doen), al bestellen we ook nog een hoofdgerecht, waar ze er ook een paar van hebben.

De samosa's (twee stuks), gevuld met een soort vispaté, zijn goed krokant gebakken en komen met hun eigen saus.

De Indiase kroketjes (ook twee) zijn gevuld met curry-kipragout en komen met een bakje raïta. Mooi, want ze zijn wat droog.

Lab Kai is een salade van rul kipgehakt met wat bietenblad, koriander en munt; dat rul betekent wel dat de kip erg droog en korrelig is. En dan is er wat ze Peking Duck noemen, mooie flinters, mals en sappig, zoetzuur klaargemaakt. Geen klassieke Pekingeend dus, maar wel erg lekker.

Ook zijn er soepen. De Miso Kamo, misosoep met udonnoedels en stukjes eendenworst, is nogal terughoudend van smaak, maar niet slecht.

De Soto Madura stelt ons echter zeer teleur: er zit kraak nog smaak aan en hij lijkt in niets op de echte Soto Madura (die van runder- delen moet zijn) en zelfs niet op een Soto Ayam Madura, de kipversie, al zit er een beetje kip in. Zie verder op de volgende pagina.

De Chicken on the bone blijkt een gevuld piepkuiken met wat groente te zijn; mals en sappig en inderdaad een fraai en ruimhartig hoofdgerecht waar we met zijn drieën uitgebreid van kluiven (€17).

En dan zijn er twee desserts: Dark side of the moon (naar een elpee van Pink Floyd?) is een machtig chocoladetaartje, misschien wat hard van buiten, maar smakelijk, met wat kokosijs (€5,50). De Pisang Gorengflensjes, mooi dunne flensjes met schijfjes gebakken banaan, komen met bananenijs en zijn ook heel smakelijk (€6). Dat zijn in ieder geval mooie prijsjes voor mooie toetjes.

De koffie is goed, de atmosfeer plezierig, de bediening toeschietelijk (al laten de drankjes wat lang op zich wachten) en al met al is het er plezierig toeven. De koks moeten wel de smaken van de gerechten wat beter in de hand houden. Nu zijn ze iets te voorzichtig, lijkt ons, en Azië is te gevarieerd om op alle keukens dezelfde ideeën los te laten.

Het vuur ontbreekt wat, maar misschien is dat de aard van een goudvis.

8-

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden