Plus

De gekte van twee vrouwen in La Pazza Gioia

Erg origineel zijn de gebeurtenissen niet, maar Virzi overwint in La Pazza Gioia de clichés met een diep begrip voor de strubbelingen van zijn personages.

Valeria Bruni Tedeschi en Micaela Ramazzotti als Beatrice en Donatella in La pazza gioia Beeld -

Als voorbereiding op La pazza gioia spraken regisseur ­Paolo Virzi (Il capitale umano) en zijn twee hoofdrolspeelsters met verschillende psychiaters. Ook bezochten ze meerdere inrichtingen. Sommige konden gekwalificeerd worden als een leefomgeving voor mensen die in de war zijn, andere als ordinaire gekkenhuizen.

Uit die eerste categorie, veel interessanter als je een tragikomedie maakt, kwam Villa Biondi voort. Een pittoresk ogend, in Toscane gelegen tehuis waar de deftige Beatrice (Valeria Bruni Tedeschi) als een koningin door de gangen dartelt. Ze kletst iedereen de oren van het hoofd, spreekt op autoritaire toon en vertelt bij tegengas direct dat haar familie dit gebouw ooit aan de staat doneerde. Een beetje respect alstublieft.

Niemand weet of dat klopt. Beatrice vertelt leugens met evenveel overtuiging als waarheden, ze lijkt het verschil zelf nauwelijks te snappen. Als de graatmagere, zwaar getatoeëerde Donatella (Micaela Ramazzotti) in de villa arriveert, doet Beatrice zich voor als behandelaar. Ze is een uitstekende actrice en valt alleen door de mand omdat de échte arts binnenkomt. Donatella is gekwetst, maar ­Beatrice blijft haar 'bombarderen met liefde', zoals de begeleiders het noemen. Langzaam ontstaat een vriendschap, die uitmondt in een ontsnapping.

Pijn en onvermogen
Virzi stelt twee uur lang één en dezelfde vraag: hoe is het voor Beatrice en Donatella om 'gek' te zijn? In de populaire cultuur wordt gekte vaak gelijkgesteld aan gevaar. Virzi wil echter vooral laten zien hoe deze vrouwen hun gekte kanaliseren.

Haar pijn en onvermogen hebben Beatrice ertoe verleid een eigen universum te scheppen waarin alles precies gaat zoals zij wil. Haar gedrag is het resultaat van een wanhopige poging niet weg te zakken in depressie. Als het echt moet, kan ze best eventjes 'normaal' doen. Dat is geen diskwalificatie van haar aandoening, maar juist een eigenschap. Eentje die je af en toe een blik gunt achter het masker, waardoor malle Beatrice voldoende inhoud krijgt.

Bruni Tedeschi heeft vaker met dit soort bijltjes gehakt, maar Beatrice is haar magnum opus. Ze verleidt, overschreeuwt en weet toch kwetsbaar te blijven. Ramaz­zotti's Donatella is in vrijwel elk opzicht een tegenpool. Haar verdriet zit aan de buitenkant. In het gekwelde gezicht, de slordig geknipte haren, de schuwe, introverte houding. Ze deed ooit een poging haar zoontje te vermoorden en mag hem sindsdien niet meer zien. Donatella heeft geen grond onder de voeten. Ze wankelt van dag naar dag.

Clichés
Toch hebben deze totaal verschillende vrouwen natuurlijk één ding gemeen: ze zijn buitenbeentjes. De samenleving kijkt ze met de nek aan. Dat kleine lapje gedeelde grond zorgt voor een prachtige wisselwerking. Beatrice en Donatella zijn een soort Thelma & Louise, die op roadtrip gaan om uit handen van het gezag te blijven.

Erg origineel zijn de gebeurtenissen overigens niet. Zo dineren de dames in een chic restaurant om als de rekening arriveert joelend de benen te nemen. Dat hebben we vaker gezien.

Maar Virzi overwint de clichés met een diep begrip voor de strubbelingen van zijn personages. Als Beatrice binnenvalt op een feestje van haar ex-man, verstijven de overige bezoekers. Zij hoort hier niet te zijn. Zij is niet goed. Beatrice babbelt zich zoals gebruikelijk door de situatie heen, maar je ziet haar hart breken.

De sublieme slotscène - te veel verklappen is zonde - brengt alle emoties uiteindelijk fraai bij elkaar in één beeld. Een beeld dat tegelijk de weemoed omvat van verloren kansen en dankbaarheid voor de mooie momenten die er nog wél zijn.

La Pazza Gioia

Regie Paolo Virzi
Met Valeria Bruni Tedeschi, Micaela Ramazzotti
Te zien in Filmhallen, Movies, Tuschinski, Studio K

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden