De fatale wandeling in de Van Woustraat

Sasa Vukojevic had zijn oorlogstrauma net achter zich gelaten en genoot volop van het leven in Amsterdam. Vorige week kwam hij op 48-jarige leeftijd om bij een bizar ongeluk in de Van Woustraat.

Sasa Vukojevic wilde nooit meer terug naar Kroatië of Servië: 'Nederland heeft me alles gegeven, Kroatië en Servië hebben alleen maar genomen.'n Beeld Eigen foto

'Het ging eindelijk weer goed met hem,' zegt Jadran Josimovic over zijn vriend en collega Sasa Vukojevic. 'Hij was na het verwerken van zijn oorlogstrauma gelukkiger dan ooit.' De afgelopen anderhalf jaar was voor Vukojevic een tijd van vaak barbecueën in het Twiske, wekelijks tafeltennissen in het Sarphatipark, en natuurlijk veel rondhangen in stamcafé Tapmarin in de Van Woustraat.

Vorige week maandag kwam Vukojevic om bij wat zijn vrienden een 'freak accident' noemen. De Serviër was vanaf zijn huis in de Lutmastraat onderweg naar Tapmarin, lopend over de stoep in de Van Woustraat. Een hard rijdend busje moest uitwijken voor een overstekende fietser en reed het voetpad op. De 22-jarige bestuurder - later bleek dat hij geen rijbewijs had - schampte de fietser en raakte daarna op de stoep een geparkeerde scooter, die tegen Vukojevic aanvloog. Die nacht overleed Vukojevic aan zijn verwondingen.

Posttraumatische stressstoornis
Hij was een Servische immigrant die zeventien jaar in Amsterdam woonde. Een succesvolle ict'er, gescheiden. Zijn 23-jarige dochter, Stasa, studeert natuurkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Hij had een grote vriendengroep met wie hij zijn muzikale passie deelde, zat op een schaakclub en stond bekend als charmant, behulpzaam en vol goede bedoelingen. Anderhalf jaar geleden wist hij een posttraumatische stressstoornis te boven te komen.

Toen in 1992 de oorlog in voormalig Joegoslavië uitbrak, woonde Vukojevic in Kroatië; hij was een 25-jarige veelbelovende, pas afgestudeerde elektrotechnicus. Eind jaren tachtig was in het dorpje Vinkovci met zijn grote Kroatische liefde getrouwd.

Zijn vriend John: 'Tijdens de oorlog werden bevolkingsgroepen tegen elkaar opgehitst. Vrienden werden vijanden en Servische minderheden in Kroatië werden een doelwit.' Vukojevic voelde zich niet veilig meer en vluchtte in 1993 naar Belgrado.

Daar werd hij vrij snel opgeroepen om mee te strijden in het nationale leger. Voor Vukojevic was het een verschrikking. John: 'Mensen moeten neerschieten, het stond zo ver af van hoe hij in elkaar zat.' Josimovic: 'Omdat hij orders niet wilde uitvoeren werd hij overgeplaatst.'

Volgens zijn vrienden heeft hij medesoldaten er een aantal malen van kunnen weerhouden te schieten op andere mensen. Na een jaar of twee kon hij de situatie niet meer aan en vluchtte hij naar Nederland.

In 1995 kwam hij met zijn gezin in het asielzoekerscentrum in Boxmeer terecht en drie jaar later kreeg hij zijn verblijfsvergunning. In die periode werd zijn partner schizofreen en kreeg ze last van psychoses. Ze gingen uit elkaar.

Geen nerd
Vukojevic kwam vrij snel aan werk als ict'er bij verschillende bedrijven, waar hij steeds meer verantwoordelijkheden kreeg. Hij verhuisde van de Bijlmer naar de Marco Polostraat in West en later naar De Pijp.

'Het was geen nerd,' zegt vriend Darko Markovic. 'Hij was een knappe, zelfverzekerde man en makkelijk in de omgang. Hij had genoeg te kiezen op het gebied van vrouwen. Het leven lachte hem toe.'

Markovic: 'Toen hij merkte dat zijn dochter steeds zelfstandiger werd, ging hij meer relaxen. Toen kwam de klap. Hij ging dagenlang de deur niet uit en sloot zich van zijn vrienden af.' Zijn posttraumatische stressstoornis hield een paar jaar aan, in die periode slikte hij antidepressiva. Zo'n anderhalf jaar geleden wist hij uit het dal te klimmen en leefde hij op.

Intussen had hij perfect Nederlands geleerd, en hij was altijd bereid om zijn immigrantenvrienden de grammaticaregels uit te leggen. Lange wandelingen maken door Amsterdam werd één van zijn favoriete bezigheden. Barman van Tapmarin Jack Daboul: 'Hij wilde nooit meer terug naar Kroatië of Servië. Hij zei: Nederland heeft mij alles gegeven, Servië en Kroatië hebben alleen maar genomen.'

In de laatste anderhalf jaar van zijn leven was Vukojevic volgens zijn vrienden het gelukkigst en had hij een rijk leven met veel muziek. Hij speelde veel gitaar, onder andere in de band Balkan Rock Legends. Markovic: 'Ik ben blij dat hij nog een beetje fun heeft gehad.'

Drie mensen hebben gedoneerde organen van Vukojevic gekregen. Zijn grote vriendengroep neemt nu de zorg over voor zijn dochter Stasa. Binnenkort wordt een benefietconcert georganiseerd om haar te helpen de rest van haar studie te financieren.

In Tapmarin worden nog elke dag herinneringen opgehaald, en tranen gelaten. 'Bye, I meant well,' zei Vukojevic altijd in het Servisch als hij afscheid nam. Zijn vrienden zeiden het op de begrafenis nog een laatste keer tegen hem.

Naast verdriet is er frustratie. Markovic: 'Hij had zo veel overwonnen, en uiteindelijk wordt zo iets onschuldigs als op de stoep lopen hem fataal.'

De plaats van het ongeluk Beeld Klaas Fopma
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden