Plus

De ego's botsen in deze enclave langs de Weespertrekvaart

Solitudo en Lindenhoeve waren in de 18de eeuw luxe buitenplaatsen langs de Weespertrekvaart. Nu mogen 23 gelukkigen er hun droomhuis bouwen. Dat kost wel wat; er staat dan ook een flinke muur omheen.

De prijzen zijn hoog, dus mensen bouwen hun kavel goed vol.Beeld Eva Plevier

Als iemand in 2050 zou willen weten wat de mode in de architectuur van 2017 was, zou hij als antwoord krijgen: het stapelen van doosjes. Kubus op kubus en wel zo dat de bovenste kubus iets uitsteekt boven de onderste. Dat de particuliere woning zo teruggebracht is tot de essentie, is goed te zien in menige zelfbouwwijk in Amsterdam.

Akkoord, er kan een verdwaalde notariswoning tussen zitten, maar dat zijn vermogende particulieren die het nog niet goed begrepen hebben. Die hebben gewoon een villaatje uit de catalogus geplukt, net zo makkelijk en overzichtelijk wat kosten betreft.

Zo'n misplaatst stukje nostalgie staat ook tussen de dozen en doosjes aan de Kop Weespertrekvaart waar 23 kavels zijn uitgegeven voor het vrije zelfbouwen. Goedkoop is dat niet. Op de site Amsterdamwoont.nl staan de prijzen van de kavels vermeld: 850.000 euro of meer - en dan heb je nog niet eens een woning.

Logisch dat iemand dan zijn toevlucht neemt tot een catalogushuis, want met een creatieve architect weet je het maar nooit.

IJzingwekkend wit
De Kop Weespertrekvaart is nu grotendeels gevuld met villa's, die stuk voor stuk het hele spectrum van de creatieve geest in beeld brengen.

De doos op doos kent een variant van de doos op muur waarmee verschillende kavels tot een omsloten gemeenschap worden gemaakt, maar er is ook een Villa Kakelbont van blauwgrijs geschilderd hout en een wenteltrap aan de buitenkant - waarschijnlijk bedoeld voor de kinderen, die dan over een vrije opgang beschikken zodra ze gaan studeren.

Bij andere villa's zijn muren zo voorbeeldig wit gestuukt dat het angstzweet je uitbreekt bij de gedachte dat er iemand met een viltstift - of erger - langs strijkt. Gelukkig staat dat exemplaar op een stenen muurtje dat doorloopt naar de buren.

Tegenover dat ijzingwekkende wit staan huizen met zwart gebeitste houten buitenwanden en zelfs een met een diepzwarte geribde gevel die godzijdank onderbroken wordt door een metershoge loggia bekleed met licht hout.

Een pikante onderbreking want de bewoner kan wel naar buiten kijken maar laat niet bij zich binnen gluren. Het raadselachtigste bouwwerk in deze enclave der puissant rijken is een villa met houten panelen als betrof het een Japans kamer­scherm waarin uiterst smalle ramen zijn geforceerd.

Die gesloten muur ligt aan de kant van de Weespertrekvaart - de architect dan wel de bewoners hebben er kennelijk geen behoefte aan over de levendige stroom uit te kijken, want het huis opent zich naar het westen, waar nog steeds de Bijlmerbajes prijkt.

Het is duidelijk: de zelfbouwer van nu heeft niet zo veel op met een straat waar mensen op een kratje bier de laatste voetbalresultaten doornemen. Men is gericht op de besloten tuin.

Hells Angels
Solitudopad, zo heet de straat, genoemd naar de buitenplaats die hier in de 18de eeuw heeft gelegen, samen met Lindenhoeve. Dat er nadien onder meer Hells Angels in een romneyloods hebben gebivakkeerd, zijn we alweer bijna vergeten.

Beeld Eva Plevier

Zo ontoegankelijk als Angels Place was, zo hermetisch is eigenlijk ook dit stukje Amsterdam. Dat komt door de muur rond de kavels, die door de gemeente was voorgeschreven. Die wilde het idee van een buitenplaats in ere herstellen.

Gezien de prijs van de bouwkavels is het begrijpelijk dat de particulieren er alles aan hebben gedaan om het maximale uit hun perceel te halen. Het gevolg is dat vrijwel elke villa vier bouwlagen telt en slechts een meter of zes van die van de buurman is verwijderd.

Als er geschakelde bouw was toegepast zoals op het Steigereiland (IJburg), was er meer eenheid in de diversiteit ontstaan: nu botsen de ego's, die ook nog een muur moeten delen.

Solitudo is sinds kort verrijkt met een binnenhaventje dat is aangesloten op de Weespertrekvaart. Er liggen al twee jachten paraat. Een mooie onderbreking van het villageweld, dat haventje - nog mooier was het geweest als het zou zijn doorgelopen in een gracht op de plek waar nu de Bijlmerbajes ligt.

Dan was het villawijkje een onderdeel geworden van een groter geheel, in plaats van de enclave die het nu is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden