Review

De eenzaamheid van de priemgetallen ****

null Beeld

Regie: Saverio Costanzo
Met: Alba Rohrwacher, Luca Marinelli, Isabella Rossellini


De eenzaamheid van de priemgetallen lijkt aanvankelijk meer te gaan over verwarring dan over eenzaamheid. In korte, soms zelfs ultrakorte scènes springt Saverio Costanzo's bewerking van de Italiaanse literatuursensatie La solitudine dei numeri primi heen en terug in de tijd. In de periode tussen de jaren tachtig en het heden maken we kennis met een mank lopend pubermeisje dat ernstig wordt gepest door klasgenotes, een wiskundenerd die zijn leeftijdgenoten zoveel mogelijk ontloopt, een jongetje dat van zijn ouders moet zorgen voor zijn zwakbegaafde tweelingzusje en een klein meisje dat door een dominante vader de skipiste wordt opgeduwd, terwijl ze eigenlijk liever binnen tekenfilmpjes zou kijken.

Maar zo concreet als die opsomming klinkt, is de film aanvankelijk niet eens. Langzaam maar zeker tast Costazo de personages af, en daarna wordt pas duidelijk hoe de verschillende verhaallijnen in elkaar grijpen. De prachtig gestileerde opnamen blijken allemaal te leiden naar de wanhopige relatie tussen het door iedereen afgewezen meisje Alice en de contactgestoorde Mattia.

Minstens zo belangrijk als de onhandige toenaderingspogingen tussen deze eenzame zielen is hun achtergrond. Hoe zijn deze mensen zo getraumatiseerd geraakt dat ze niet (meer) in staat zijn tot normaal contact met de buitenwereld?

In het blootleggen van die traumatiserende gebeurtenissen lijkt Costazo soms zijn hand een beetje te overspelen. Vooral in de achtergrondgeschiedenis van Alice voert hij de spanning op als in een thriller. Wat haar dan uiteindelijk overkomt is best erg, maar toch minder dramatisch dan de spanningsopbouw je liet verwachten.

Daar tegenover staat het prachtige portret van de volwassen Alice, die door de pijnlijk breekbaar acterende Alba Rohrwacher wordt neergezet als een anorectisch wrak. Wanneer haar hunkering naar menselijk contact uiteindelijk resulteert in een simpele aanraking krijgt dat, na alles wat er aan is voorafgegaan, een onverwacht sterke emotionele lading.

Aan het eind van de film is de sfeer nog steeds vervreemdend en een tikkeltje desolaat. Maar door die ene aanraking is er ook de hoopvolle notie dat eenzaamheid beter te verdragen is met een eenzame lotgenoot aan je zij. (FRITZ DE JONG)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden