James WorthyBeeld Agata Nowicka

De duivel heeft een vakantiehuisje in Sunderland

PlusJames Worthy

Liverpool kan in de komende maand voor het eerst in dertig jaar kampioen worden. Hartstikke mooi natuurlijk, maar laten we die dertig jaar alsjeblieft niet vergeten. De dieptepunten. De tranen. Hoe we dertig jaar een figurant zonder tekst waren in een film waarin onze aartsrivaal de hoofdrol speelde. Dertig jaar spek en bonen. Dertig jaar een kus op de wang.

Laten we teruggaan naar 17 oktober 2009. Een zaterdag. In het Stadium of Light van Sunderland. Een stad waar de zon nooit schijnt. Een stad waar mannen bier drinken in de bibliotheek. Een stad waar politiepaarden naartoe worden gestuurd als ze straf hebben. Sunderland. De duivel heeft er een vakantiehuisje.

Callum Campbell staat vroeg op. Hij is zestien jaar oud en stapelverliefd op Liverpool. Hij heeft niets met meisjes of muziek. De voetbalvlinders cirkelen door zijn buik. Hij gaat naar de uitwedstrijd tegen Sunderland.

Gedurende de reis ontdekt Callum dat zijn geluks­ketting nog thuis ligt. De rode kralenketting van zijn grootmoeder. Ach, denkt hij, we spelen tegen Sunderland. Ook zonder ketting kunnen we van dat elftal winnen.

Op de radio hoort hij de opstelling van zijn team.

Gerrard en Torres zijn te geblesseerd om mee te doen. De twee beste spelers van het team doen dus niet mee. De voorhoede bestaat vanmiddag uit Riera, Kuyt en Babel. Callum slaat een kruisje.

In het uitvak gaat een strandbal rond. Gewoon leuk, voor de sfeer. Totdat de bal bij Callum komt. Hij gooit de bal op. Dit is de eerste keer in zijn leven dat hij een strandbal ziet. Een jongen naast hem probeert hem nog tegen te houden, maar het is al te laat. Callum slaat de bal het veld op. Iedereen juicht. De wedstrijd staat op punt van beginnen.

In de vijfde minuut van de wedstrijd schiet de spits van Sunderland, Darrent Bent, de bal recht op de Spaanse keeper van Liverpool af. Niets aan de hand. Maar dan botst de voetbal tegen de strandbal aan.

De voetbal verandert van richting. Sunderland 1. Liverpool 0. Callum slaat nog een kruisje, maar God slaat hem weer over. De scheidsrechter keurt de goal goed.

Als Callum weer thuis is sluit hij zichzelf twee dagen op in zijn kamer. Hij leest de doodsbedreigingen op het internet. ‘Verlaat de stad, knul.’ ‘Heb je al een doodskist uitgezocht?’ ‘Ik maak gehakt van je en stop je in mijn curry.’

Ik denk nog vaak aan Callum Campbell. Gewoon een jongen in een blauwe Adidastrui. Gemillimeterd haar. Ik hoop dat hij nog steeds fan van Liverpool is. En dat hij in het stadion zit als Liverpool voor de eerste keer in dertig jaar kampioen wordt. En dat hij de strandbal weer het veld in slaat. En dat het 1-1 staat. Mo Salah krijgt de bal. Het is de 92ste minuut. Liverpool moet winnen om kampioen te worden. De Egyptenaar schiet. De voetbal raakt de strandbal en verdwijnt in het doel. De keeper is kansloos. Liverpool is kampioen.

Zand erover.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden