PlusFilmrecensie

De dood neemt nooit rust in Israël

Met Foxtrot bewijst Samuel Maoz dat hij een geweldige regisseur én scenarist is. Maoz dompelt de kijker onder in de tragiek van Israël, waarin zoals de foxtrot op elke pas voorwaarts een pas achterwaarts volgt.

Beeld Foxtrot

Soms weet je wonderbaarlijk snel dat je in een briljante film bent beland. Zoals bij Foxtrot van de Israëlische regisseur Samuel Maoz. Een paar legerofficieren bellen aan bij een echtpaar. Als de vrouw (ontroerende Sarah Adler) de deur open doet, beseft ze waarom de mannen langs­komen en valt ze flauw.

Een officier geeft haar een slaapinjectie, waarna hij tegen haar man (imponerende Lior Ashkenazi) zegt dat hun zoon Jonathan (Yonaton Shiray) in het leger is omgekomen.

Met routineuze efficiëntie - deze mannen zijn duidelijk vaker brengers van afgrijselijk nieuws - nemen de officieren het heft in handen. Het echtpaar hoeft nergens voor te zorgen, het leger regelt de begrafenis. En als er nog iets is, kunnen ze bellen. De man hoort het uitdrukkingsloos aan, maar we voelen een vulkaan in hem broeien.

Superstrak
De openingsbeelden van Foxtrot zijn briljant omdat ze superstrak en zonder greintje melodrama het ergste laten zien wat ouders kan overkomen. Choquerend is dat de doodbrengers zo afgestompt zijn dat ze geen medeleven meer kunnen voelen, maar alleen nog spelen.

Met het uit drie delen opgebouwde Foxtrot bewijst Maoz dat hij een geweldige regisseur én scenarist is.

Na een bizarre wending in het eerste deel, het rouwdrama, schakelt de film over naar een door jonge soldaten bemand roadblock in the middle of nowhere. Af en toe een voorbijlopende dromedaris en een passerende auto met Palestijnen, meer valt er niet te beleven.

Het oogt absurdistisch en surrealistisch, maar de stilte en de lome verveling zijn schijn, want ze kunnen zomaar exploderen in gruwelijk geweld.

Meesterwerk
Dat de container waarin de jonge soldaten slapen dagelijks een stukje verder in de grond wegzinkt, kunnen we zien als een metafoor voor het moreel afglijdende
Israël.

Zoals eerder met zijn geweldige debuutfilm Lebanon (2009) dompelt Maoz met Foxtrot de kijker onder in de tragiek van Israël, waarin de dood nooit rust neemt - waarin zoals in de foxtrot op elke pas voorwaarts een pas achterwaarts volgt, zodat het land nooit vooruitkomt.

In het derde deel van Foxtrot, waarin we terugkeren naar Jonathans ouders, verbreedt de scoop van de film, die verandert van drama over Israël in een universele filosofische tragedie over de willekeur van het lot.

Als het laatste puzzelstukje op zijn plek valt, hangt de kijker amechtig in de touwen. Foxtrot, op het festival van Venetië bekroond met de juryprijs, is een meesterwerk.

Foxtrot

Regie Samuel Maoz
Met Lior Ashkenazi, Sarah Adler
Te zien in Cinecenter, Filmhallen, Het Ketelhuis, The Movies, Rialto, Studio K

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden