De dood loert overal

FRENK DER NEDERLANDEN

En daar stond ik dan: in de file, in de regen, deep down in Noord. Ideale omstandigheden voor de presentatie van een glossy over De Dood. Maar mooi dat deze jongen zich niet liet kisten. Ik onderdrukte de moordlustige neigingen die ik in mij voelde opwellen, en gebaarde naar een kaalgeschoren bleekneus dat hij in kon voegen. Hij begreep me niet en stak zijn middelvinger op.

Hersendood.

Ik verliet de Kamperfoelieweg en reed via de Floraweg naar de Klaprozenweg. Requiem Uitvaartzorg was gehuisvest in een sombere kantoorkolos aan de rand van een industrieterrein, een perfecte locatie voor de lancering van To Be, 'tijdschrift dat met je meeleeft'. De lift voerde me naar een streng 'gedesignd' vertrek met een bar en een levensgrote foto van een steiger. 'Geef wensen de ruimte,' luidde de slogan van de uitvaartvereniging.

Neem 'het Persoonlijk Requiem', een besloten website die alleen toegankelijk is voor degenen die via de rouwkaart een toegangscode hebben ontvangen. ''Uniek in Europa,'' vertrouwde een begrafenisondernemer me toe. ''Een persoonlijke gedenkplaats met condoleances, herinneringen aan de overledene en praktische informatie over de uitvaart. En na afloop kunnen we er ook een boekje van laten maken, een herinnering voor het leven.''
Hij overhandigde me ook een kleurboek met tekeningen van lijkkisten, rouwkransen en besnorde klerken, maar mijn blik werd getrokken door Arie Boomsma, wiens portret me van alle kanten aanstaarde. Nu heb ik niets tegen de sympathieke en aantrekkelijke EO-presentator, maar vorige week stond hij ook al in Hemel, een nieuwe glossy over de Bijbel, en nu sierde hij godbetere het de cover van To Be.

Ik griste een exemplaar van de vensterbank en bladerde door het blad, dat twee keer per jaar zal verschijnen. Waar Hemel BN'ers in de strijd gooit en krampachtig hip wil zijn, is To Be meer, hoe zal ik het zeggen, down to earth. Reportages over rouwen op Bali, bermmonumenten en een jonge weduwe. Verhalen over kinderen en de dood, de zorg voor een dementerende vrouw en oorlogsfotograaf Teun Voeten. Frank Starik, die anonieme doden met een gedicht naar hun laatste rustplaats in Amsterdam brengt, ontbreekt evenmin. En ik zag advertenties van Van Vuure Crematie en Engelen Uitvaartverzorging.

En dan is er Joep Kruijtzer, een 59-jarige ondernemer uit Doetinchem bij wie onlangs een kwaadaardige, ongeneeslijke hersentumor is ontdekt. Als hij overlijdt - wanneer weet niemand, maar heel lang zal het niet meer duren - laat hij een vrouw en twee dochters achter. Maar tot die tijd probeert Joep er het beste van te maken. 'Ik wil zo lang mogelijk bij het normale leven blijven.'

Was Hemel vooral wit, nu was zwart de overheersende kleur. De dood was hier geen taboe. ''We praten er liever niet over, maar het gebeurt elke dag om je heen,'' hoorde ik iemand zeggen, en daar was geen woord aan gelogen. Ik dacht aan de vader van een goede vriend die gisteren zijn laatste adem uitblies, en aan mijn eigen vader, die in het ziekenhuis vecht tegen de kanker in zijn lijf. De dood loert overal.

Een man met de stem van een bootwerker schudde me wakker voor de officiële presentatie. De hoofdredactrice van To Be sprak van 'een superuitdaging', de uitgever zei: ''De markt bewoog, het borrelde, de tijd was rijp.''

Hij overhandigde het eerste exemplaar aan Joep en Joep had ook een boodschap: ''Laat mensen met kanker niet alleen. Overwin je angst en durf ze aan te spreken. Ik vind het heerlijk gebeld te worden. We zitten erop te wachten.''

Hij knipoogde naar me en zei: ''Optimist tot in de kist.''

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden