PlusColumn

De buitenvrouw kijkt naar de foto die voor de kist staat

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Op zijn begrafenis zit ze op de derde rij. Ze hoort eigenlijk op de eerste rij te zitten, maar de enige andere persoon die weet waar ze eigenlijk hoort te zitten, ligt in de kist.

Zijn vrouw en kinderen zitten op de eerste rij. Naast de jongste dochter zit een broer aan wie hij een hekel had. De broer draagt zwarte sportschoenen onder zijn ­gehuurde pak.

Ze was zo'n dertig jaar zijn buitenvrouw, maar dat woord gebruikt ze liever niet. Buiten is het koud. Buiten staat een hondenhok. Buiten hangt de vuile was. Buiten slaapt een man onder de brug.

Buiten is niet binnen. Buiten leven de dingen die nooit echt meegerekend zullen worden. Diep van binnen is ze geen buitenvrouw. Dat weet ze. Ze kent hem beter dan iedereen die in dit zaaltje zit.

Zijn zoon draagt een gedicht voor van een dichter waar zijn vader niets mee had. Tijdens het voordragen huilt hij zijn wangen schoon. Het is een knappe jongen. Hij lijkt op zijn vader.

"Sorry dat ik zo slecht voordraag. Dit is de eerste keer dat mijn vader sterft. De volgende keer zal ik beter voorbereid zijn." De zaal lacht, maar het gezicht van de zoon verraadt dat hij helemaal geen gelach had verwacht.

Na de zoon is het de beurt aan de binnenvrouw. Ze vertelt over de eerste keer dat ze hem zag. En over hun eerste date op de Haarlemmerdijk.

Over de eerste kus en de laatste kus en alles wat daar tussenin zat. Over de concerten in Antwerpen en het in elkaar zetten van kinderbedjes.

De buitenvrouw kijkt naar de foto die voor de kist staat. Ze maakte hem een paar weken voordat hij van een man in een witte jas te horen kreeg dat hij ging sterven. Ze maakte hem in het Lloyd Hotel op de Oostelijke Handelskade. Ze vond dat hij er zo gelukkig uitzag.

Er was voetbal op televisie, er was roomservice, het bad was bijna volgelopen en er hing seks in de lucht. Ze pakte haar telefoon en maakte een foto van zijn gezicht. De bewuste foto is al meer dan een jaar de achtergrond­afbeelding op haar telefoontoestel.

Nadat hij begraven is, gaat ze naar binnen om nog even naar het toilet te gaan. Ze pakt een brief uit haar tas en gaat naast de wc-pot zitten. Ze leest de brief op. Ze is er heilig van overtuigd dat hij haar kan horen.

Dat haar stem via de pot de grond ingaat. Ze heeft haar stappen geteld. Hij ligt maar 43 stappen van haar stem begraven. Hij moet haar wel horen. Het kan niet anders.

"Ik wil je bedanken voor de laatste dertig jaar. Het was vast niet makkelijk voor je. Je was er voor je gezin en je was er voor mij. Je hebt me laten zien wat liefde was toen je zelf al een liefde had."

"De meeste mensen zullen je vast een klootzak vinden. Een egoïst. Ze zullen vinden dat je van twee walletjes at, maar je at niet, nee, je voerde ons allemaal."

Ze staat op, trekt door en loopt naar de uitgang. De vrouw loopt bibberend in de richting van de parkeerplaats.

Buiten is nog nooit zo koud geweest.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden