De besmettelijke vliegangst van Pietje Paniek

Theodor Holman

Dus ik zit in het vliegtuig van Londen naar Amsterdam. Ons is net verteld dat we geen vertraging zullen oplopen, ondanks het slechte weer.
De helft van het vliegtuig bekijkt Buienradar en ziet dat België het hard te verduren heeft.

Dan zegt een man naast me ineens: 'Ik hoop niet dat u het vervelend vindt, maar ik heb een beetje vliegangst.'

Wat moet ik daarop zeggen? Ik trek een brede glimlach en zeg: 'Niet erg, hoor.' Maar sla verder helemaal dicht, want ik weet dat elk woord bij angst een verkeerde interpretatie kan krijgen en dat de man voordat je het weet een aanval van blinde paniek kan krijgen.

De man doet vervolgens ademhalingsoefeningen, die hij via oordopjes en een app toegefluisterd krijgt.

Maar ik merk bij mezelf nu paniek, want hij doet absoluut niet de buikademhaling die ík altijd voorgeschreven krijg, maar lijkt te hyperventileren. Soms ontmoeten onze blikken elkaar, waarbij ik probeer vaderlijke rust uit te stralen.

De man ontdoet zich van zijn oordopjes en zegt: 'Londen-Amsterdam duurt gelukkig niet lang.'

Ik knik enthousiast. Maar dan hoor ik, veel te luid, een vrouw voor me zeggen: 'Boven Nederland schijnt het hondenweer te zijn. Onweer en windstoten. Het moet iets verschrikkelijks zijn.'

Hou je kop, trut! denk ik heel hard, omdat ik te laf ben om haar dat te commanderen.

'Weet u iets van noodweer?' vraagt de angsthaas naast me.
Ik schud mijn hoofd weer, terwijl ik op Heathrow nog een foto van het noodweer in België heb bekeken. Het stelt hem niet gerust.

Ik kijk op mijn horloge. Nog twintig minuten, wat niet veel is, maar dat wijf blijft maar kletsen tegen haar man. 'Nou, kijk, als de bliksem in het vliegtuig slaat, kan alle elektriciteit uitvallen.' 'Nou, volgens mij is dat niet zo, hoor,' zegt haar man goddank. 'Er gebeurt niets als de bliksem inslaat.' 'Jawel hoor,' beweert de vrouw stellig. 'Het hangt ervan af waar die bliksem precies inslaat,' zegt haar man, die dus onder de plak zit.
Pietje Paniek naast me doet zijn oortjes goddank weer in. Ik adem met hem mee, zonder dat hij het merkt.

Het zweet parelt van mijn voorhoofd; ik word steeds lichter in mijn hoofd.
'Links! Links! Prachtige bliksemschichten,' zegt iemand.
'Wat hoor ik?' vraagt Pietje.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden