Plus Column

De angst staat steeds vaker aan de rand van mijn bed

Theodor Holman Beeld Wolff

Ik moest weer voor een check-up naar dr. Somsen, mijn cardioloog, en ik was belachelijk zenuwachtig toen ik bij het Cardiologie Centrum naar binnen ging, want Duivel Schuld­gevoel had weer bezit van me genomen.

Dat ik Duivel Schuldgevoel duivel noem, is eigenlijk onterecht. In zijn stem hoor ik die van artsen, mijn moeder en vader, vrouwen en vriendinnen, vrienden en stomme televisiepresentatoren die me voorhouden dat ik gezond moet eten, wat aan lichaamsbeweging moet doen en geen stress moet veroorzaken en hebben.

Ik doe dat allemaal niet, en dus komt Schuld­gevoel voor mijn geestesoog, met mijn hart op een dessertschaal omringd door een aorta met keihard vet. Ook met mijn hart heb ik een vreemde verhouding. Hij is als een goede vriend die als ik hem tegenkom als eerste tegen me zegt: "Ik heb soms wat moeite met je columns."

En dan begint hij te zeuren wat er allemaal niet deugt, waarbij ik enigszins geïrriteerd luister. Toevallig hoorde ik gisteren een podcast waarin de vraag werd gesteld: "Waar ben je nu het meeste bang voor?"

Het antwoord was: "Ik ben bang voor het nieuwe fascisme."

Ik dacht: waarom komt zo'n antwoord nooit in mij op, en kan ik alleen maar bedenken: 'Ik ben bang voor de dood.'

Met die angst is tegenwoordig iets vreemds aan de hand. Hij staat steeds vaker aan de rand van mijn bed om een praatje te maken. Vroeger duwde ik hem weg, tegen­woordig voeren hij en ik een dialoog, waarbij ik steeds moet bedenken dat ik hem niet aardig ga vinden en bang voor hem moet ­blijven.

"Ja ja, de Tijd, Theodor...

Het is me wat. De klokken tikken, tik, tik als je hart. Wat is er?"

"Er is niets, Angst. Er is niets toch? Ga weg! Ga weg!"

"Je weet wat er is, Theodor?"

"Ja... Nee! Ga weg, ga weg!"

"Ik stuur Schuldgevoel wel even naar je toe."

Door de beschrijving van zijn kwalen krijg je een beter beeld van de mens dan wanneer je over zijn goede werken vertelt. Die kwalen beïnvloeden leven en werk ook meer dan fijne vrienden of andere goeroes.

Ik zie op een echo mijn hartboezems en mijn hartkleppen en een aorta. Mijn hart slaat op het ritme van God Only Knows van The ­Beach Boys. Met af en toe een maat te veel of te weinig. Als knipogen van Angst en Schuldgevoel.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden