Column

De afkoopsom van Lief en Chica

Eva Hoeke.Beeld Floris Lok

Op het terras van De Ysbreeker zaten twee vrouwen aan een tafeltje die elkaar lief en chica noemden. Lief zat aan de witte wijn en Chica aan het witbier, want de herfst werd sinds een week weer een beetje uitgesteld.

'Weet je wat het is,' zei Lief, een tengere vrouw met blond haar en auberginekleurige nagels, 'door die afkoopsom kan ik eindelijk weer eens stilstaan en nadenken over wat ik werkelijk wil. Al die jaren ben je maar aan het vliegen en aan het hollen, je gaat maar door en je gaat maar door, en eigenlijk weet je helemaal niet meer of wat je doet wel écht bij je persoonlijkheid past.'

Ze nam een voorzichtige slok van haar wijn.

'Hoeveel heb je meegekregen dan?' vroeg Chica, een vrouw in een wikkeljurk en cowboylaarzen. Lief boog zich naar voren, het geroezemoes van het terras overstemde het bedrag.

'Zo-hoo!' zei Chica.
'Ja, echt heel fijn,' zei Lief. 'Maar ook heel confronterend. Als ik denk aan wat ik nu allemaal kan doen, raak ik compleet in de war.'

'Hmm-mm,' deed Chica, die kennelijk nog even bij moest komen van het bedrag. Ze leek me een kordate vrouw, ik stelde me iets zelfstandigs voor, de dag dat ze zo'n zak geld zou meekrijgen zou ze bepaald niet in de war zijn.

Lief: 'Eerst dacht ik: ik ga iets heel anders doen. Een asiel beginnen of zo, want ik ben gek op diertjes. Wow, is dat een Céline?'
Chica keek naar haar tas.

Lief: 'O, deze is zeker van de Zara? Supermooi, ik zag 'm laatst ook bij een collegaatje, echt heel gaaf. Anyways, ik dacht dus aan een asiel maar ik denk dat ik dat leed niet aan kan. Als ik al die zielige dieren zie...'

Chica sloeg haar armen over elkaar. 'Waarom ga je niet iets met mensenleed doen? Vluchtelingen bijvoorbeeld, of bejaarden. Als ze ergens handjes nodig hebben...'

Lief schudde haar hoofd. 'Daar heb ik dus helemaal niks mee. Je mag het niet zeggen, maar als ik op straat een ongeluk zie, vind ik het erger als het een hond is dan een mens. Ik denk dat ik eerst maar even een half jaartje ga bijkomen van wat er allemaal is gebeurd. Dat is ook belangrijk, dat je jezelf niet meteen weer in een nieuw avontuur stort, dat zei mijn coach ook.'

Chica: 'Hoezo heb jij een coach?'
Lief keek haar vragend aan. 'Omdat het heel ingrijpend was allemaal. Ik heb me drie jaar met hart en ziel ingezet! Als je er dan uit moet is dat heftig, hoor. Je bent alles kwijt, je auto, je pensioen, je zekerheid, alles.'
Chica zweeg even. 'Maar je hebt je vrijheid terug.'
'Jawel,' zei Lief. 'Maar wat moet ik ermee...'

Ze lachte even, gekkigheid natuurlijk.
Daarna mocht Chica vertellen. Alles ging zijn gangetje, werk was druk, de vakantie was leuk en de kinderen werden groot. Vervelend dat haar moeder al drie jaar op een plek in een verzorgingstehuis zat te wachten, maar we wisten inmiddels dat er ergere dingen waren.


Wil je reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden