David Cameron, architect van de moderne conservatieven

David Cameron, de nieuwe premier van het Verenigd Koninkrijk, met zijn vrouw Samantha. Foto ANP

LONDEN - Toen David Cameron in 2005 leider van de Conservatieve Partij werd, wilde hij de Tories van hun stoffige en elitaire imago ontdoen. Hoewel veel Britten de Tories twintig jaar na het Thatcher-tijdperk nog steeds wantrouwen, heeft Cameron de partij na dertien jaar oppositie weer tot regeringskandidaat gemaakt.

De gewone Brit aanspreken, dat was de strategie van David Cameron toen hij in 2005 leider werd van de Conservatieve Partij. Weg met het stoffige, elitaire imago van de oude Tories. Cameron wilde een einde maken aan het beeld dat de Tories de 'nasty party' waren, de nare partij van Margaret Thatcher, die fabrieken sloot en staatsbedrijven privatiseerde. Hij verschoof zijn partij naar het politieke midden door het milieu en de Britse nationale gezondheidsdienst (NHS) openlijk te omarmen.

Tijdens de kredietcrisis slaagde David Cameron er als oppositieleider echter niet in om premier Gordon Brown onderuit te halen. De Tories waren in de eerste instantie tegen de maatregelen om de economie te stimuleren die Browns regering nam tegen de recessie. Hierdoor kon Brown de Tories keer op keer neerzetten als een onervaren partij.

Vlak voor de verkiezingen begon dit tij te keren. In tegenstelling tot Brown was Cameron namelijk veel eerlijker over de bezuinigingen die Groot-Brittannië noodzakelijkerwijs moet nemen om de enorme
Britse schaatsschuld van 890 miljard pond tot een verantwoord niveau terug te dringen. Cameron heeft altijd gezegd 'meteen' te willen beginnen met bezuinigingen.

Over waar de bijl precies zou vallen, heeft hij echter nooit duidelijkheid gegeven. Om die reden twijfelden veel kiezers dan ook of ze Cameron wel als premier wilden. Is de Tory-leider wel te vertrouwen? Komt hij wel op voor de gewone Brit?
Camerons elitaire achtergrond helpt hem hierbij niet. Hij komt uit een rijke familie, ging naar de bekende particuliere middelbare school in Eton, en studeerde in Oxford. Hoewel hij tijdens de verwoestende bonnetjesaffaire _waarbij Britse parlementsleden excessieve bedragen declareerden voor vaak belachelijke privé-uitgaven _ sterk leiderschap toonde, legde dit schandaal wel de rijkdom van de Tory-politici bloot. Het waren immers de Tory-parlementsleden die declaraties indienden voor onderhoud aan hun tennisbanen en grachten om hun kastelen.

Daarnaast leek Camerons plan om 'de grote samenleving' te creëren, waarin mensen zelf initiatief nemen en minder afhankelijk zijn van de overheid, niet erg bij de Britten in de smaak te vallen. Labour-aanhangers hekelden deze 'doe-het-zelfsamenleving'. Met Cameron sta je er alleen voor, luidde de kritiek.

Tijdens de tv-debatten kreeg Cameron amper de gelegenheid om zijn idee op een goede manier te verkopen aan de Britse kiezer. Dat híj het alternatief was voor het impopualir geraakte Labour werd hem bovendien uit handen geslagen door de liberaal-democraat Nick Clegg, die in zijn tv-optredens een politiek en mediageniek natuurtalent bleek.

Maar juist met behulp van Nick Clegg heeft David Cameron dan toch de sleutels van Downing Street 10 in handen gekregen. Hij deed concessies _'in het landsbelang'_ en wist een akkoord te sluiten met de Liberaal-democraten. Waar Cameron in de tv-debatten nog overkwam als een vastberaden oppositieleider, had hij de afgelopen dagen al steeds meer de air gekregen van een zelfverzekerde leider van het land. (GPD)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden