Column

Dat zo'n progressief programma zo oppervlakkig blijkt te zijn

Mano Bouzamour (1991) publiceerde eind 2013 zijn debuutroman De Belofte van Pisa. De film-, theater- en hoorspelrechten van het boek werden verkocht, en ook verschijnt de roman in 2016 in het Duits. Elke zondag lees je hier zijn column uit Het Parool.

Beeld Floris Loke

Ik ontving per mail een uitnodiging van een praatprogramma waar ik altijd al aan tafel heb willen zitten.

'Spuiten en slikken bestaat dit seizoen tien jaar, en we kwamen tot de verontrustende conclusie dat we zelden aandacht aan moslimjongeren hebben besteed.'

Ik haalde theatraal adem en zuchtte zachtjes.
'Behalve een feestelijke uitzending maken we daarom dit seizoen nog een speciale aflevering,' - ik keek weg van het computerscherm, ik wilde niet verder lezen. Hoopte dat het niet zo voorspelbaar zou zijn. Voorzichtig draaide ik me terug naar het scherm - 'rondom moslimjongeren - die uiteraard ook met seks en drugs bezig zijn. Wel uitdrukkelijk niet óver moslims, maar vooral met.'

Wat betekent zoiets: wel uitdrukkelijk niet óver moslims, maar vooral met? Dus na tien jaar komt een redactielid krabbend aan zijn achterhoofd erachter dat ze zelden aandacht aan moslimjongeren hebben besteed. De redacteur komt op een interessant idee. Hij bedenkt in alle goedheid om op één avond een aantal moslims voor een speciale uitzending aan tafel uit te nodigen om het dan wel vóóral niet over moslims te hebben.

'We vinden Mano met zijn boek een interessante stem en zouden hem graag als studiogast ontvangen.' Ik word zo intens blij van vleierij. Ik duld alleen veertjes in mijn kont. Verder geen vingers of attributen. Eromheen cirkelen vind ik prima. Dat kan nog weleens stimulerend werken tijdens fellatio - als ik daar aan tafel kom te zitten, wordt het sowieso keten. Vooral als er gehoofddoekte dames naast me aan tafel zitten. Ik zou de vragen beantwoorden met de subtiliteit van een stingerraket en de zedige zusters meesleuren in de vunzigste verhalen.

De meneer vervolgde zijn mail: 'We nodigen Mano niet uit als spreekbuis voor de 'vrijere Marokkaan'. Hij mag uiteraard op persoonlijke titel spreken.'

Dat is nou net wat ik wilde zijn verdomme! Dat over zestig jaar een interviewer vraagt: 'Hoe kijk jij terug op je leven?'
'Ik heb een fantastisch leven gehad.'
'O ja?'
'Zeer zeker. Eervol ook. Ik was spreekbuis voor de vrijere Marokkaan.'
Ik mag uiteraard op persoonlijke titel spreken. Man, man, man. De grap is dat het geen grap is. Wie in godsnaam gaat benoemen dat je niet wordt uitgenodigd als spreekbuis voor de 'vrijere Marokkaan'? Hoe kun je zo iemand nog serieus nemen?

Vrije Marokkaan: is dat geen contradictio in terminis?
Ben ik vrij? Mijn gedachten worden weliswaar niet meer gegijzeld door godsdienstig gelul, godzijdank. Maar om mezelf vrij te noemen, vind ik discutabel. Paradoxaal genoeg: hoe vrijer je denkt te zijn, des te meer vastgeroest je bent. De redactierukker is het perfecte voorbeeld.
Schrijnend dat zo'n progressief programma in de kern zo oppervlakkig blijkt te zijn.

Na een kort maar krachtig telefoongesprek werd duidelijk dat ik ongepast was als tafelgast.
Ik was namelijk heiden.

Wilt u reageren op dit artikel? Dat kan. Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden