Column

Dat hij gek is, doet niet ter zake

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column uit Het Parool.

Theodor Holman. Beeld Het Parool
Theodor Holman.Beeld Het Parool

Nous sommes Els Borst. Ik schrijf dit niet om grappig te zijn, om iets ironisch te beweren over de vermoorde politica, ik meen het.

Gisteren legde haar moordenaar opeens een verklaring af. Hij zei - ik vat zijn woorden samen - dat hij opeens een stemmetje had gehoord van God die hem opdracht gaf Els Borst te vermoorden omdat zij verantwoordelijk was voor het euthanasiebeleid.

Iedereen verklaarde razendsnel dat de moordenaar schizofreen was en dus verminderd toerekeningsvatbaar - hij had immers stemmen gehoord - en uiteraard buig ik nederig mijn hoofd voor deze conclusie van de psychiatrische wetenschap, maar ik zie tegenwoordig bijna dagelijks lieden die uit naam van hun God en Diens goddelijke opdracht anderen martelen, verbranden of zomaar vermoorden.

Dit terzijde.

Gestoord of niet - het feit dat de schizofreen niet zomaar moordde maar, naar eigen zeggen, in opdracht van een andere (hogere) macht dan hijzelf om een politieke reden Els Borst met veertig messteken om het leven bracht, maakt het toch tot een politieke moord.

Dat hij gek is, doet niet ter zake.

Omdat het een politieke moord betreft, raakt de moord mij. Els Borst stond namelijk, juist met haar visie op euthanasie en alles wat zij daarvoor in wetgeving gedaan heeft, precies voor de waarden en normen waar ik voor sta. Had Els Borst een auto-ongeluk gehad, of was zij 'zomaar' door een schizo gedood (ik bedoel: het had ook iemand anders kunnen zijn), dan was het toch anders geweest.

Nous sommes Els Borst.

Ik heb haar een paar keer mogen interviewen. In een klein zaaltje met mensen vertelde ze over de dood van haar man, over waarom ze arts was geworden, over euthanasie, over de hypocrisie eromheen, over waarom ze bij D66 zat, kortom: een vrouw met een charisma dat als fundamenten nuchterheid, eerlijkheid en betrokkenheid had. Ik probeerde vervelende vragen te stellen, maar dat lukte niet. Ze charmeerde me eruit.

Dat sommige mensen sterven is al vervelend, maar dat zo'n aardige, gezaghebbende mevrouw door moord om het leven moest komen, leek iets te relativeren wat je niet gerelativeerd wilt hebben. Tevergeefs blijf je altijd hopen dat er in het leven enige rechtvaardigheid schuilt. Ik wilde zeker niet dat ze was vermoord door een godsdienstwaanzinnige. Dat is dus wel zo.

Daarom: Nous sommes Els Borst. Dat zegt een stem in mijn hoofd.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan. Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden