Dansgroep met potentie

De dansvoorstelling For Heaven's Sake van Galili Dance, de dansgroep van Itzik Galili. Foto GPD/Karel Zwaneveld Beeld
De dansvoorstelling For Heaven's Sake van Galili Dance, de dansgroep van Itzik Galili. Foto GPD/Karel Zwaneveld

Op papier lijken de twee choreografen nauwelijks meer van elkaar te kunnen verschillen. De Châtel (1943, Hongarije), ruim dertig jaar hoofd van Dansgroep Krisztina de Châtel, stelt in haar voorstellingen de continue strijd tussen passie en controle, groep en individu, tussen lichaam en de elementen ter sprake.

Het werk van Itzik Galili (1961, Israël), die na elf jaar afscheid nam van Galili Dance, is meer theatraal en explosief, en juist op zoek naar emotionele en psychologische confrontaties.

Twee sterke persoonlijkheden met ieder een karakteristieke stijl. Hoe kunnen die samen een nieuw stadsdansgezelschap leiden? Dat was de vraag die de Amsterdamse Kunstraad zichzelf stelde. De artistieke signatuur van beide choreografen zou te uiteenlopend zijn om echt een uniform stadsgezelschap te vormen - iets wat de Raad van Cultuur overigens níét zo zag. Met als gevolg dat Dansgroep Amsterdam het vooralsnog zonder gemeentesubsidie moet stellen.

De choreografen, die elkaar al acht jaar kennen, zitten qua doelstelling op dezelfde lijn. Dansmakers moeten vaker de handen ineenslaan voor het algemeen belang, vinden beiden.

Galili: "Het is jammer, maar dans staat als kunstvorm zo'n beetje onderaan de voedselketen. Het heeft het minste budget, de minste bezoekers en is, bijvoorbeeld in vergelijking met de muzieksector, ook nog erg primitief bij het ontwikkelen van potentie. Terwijl dans juist zo veel potentie heeft. Het is helaas zo dat in een discipline waar weinig geld is, iedereen furieus zijn eigen lapje grond verdedigt."

Galili en De Châtel misten in Amsterdam een eigentijds dansgezelschap, waar jonge choreografen echt de kans krijgen zich verder te ontplooien. De Châtel: 'Kijk, je hebt Danswerkplaats Amsterdam, wat natuurlijk een belangrijke plek is voor mensen die net beginnen, maar vervolgens moet je wel terecht kunnen bij een dansgroep met een team van ervaren dansers.

Ed Wubbe werkt bijvoorbeeld veel met jonge gastchoreografen, NDT ook. Hier in Amsterdam hebben we voornamelijk individuele gezelschappen als Anouk van Dijk dc en Leine en Roebana. Dus wat kunnen alle jonge mensen in Amsterdam doen na DWA? Weggaan."

Dansgroep Amsterdam wil dan een platform zijn waar aanstormend talent gekoesterd en verder uitgedaagd wordt. Zoals bij Monique Duurvoort, een oud-balletdanseres en choreografe die in haar werk moderne dans met urban dance vermengt. Voor haar bijdrage aan Fier!, de eerste voorstelling van het nieuwe gezelschap, kreeg ze van De Châtel een specifieke opdracht: ze moest nauw samenwerken met een vormgever.

"Het is eigenlijk een soort persoonlijk experiment," legt De Châtel uit, "ook vanwege mijn eigen sterke band met beeldende kunst. Voor haar stuk heb ik haar gekoppeld aan Theun Mosk. Dat is iets nieuws voor haar." Gallili: "We geven duidelijke instructies. Het is niet: kom maar langs en maak maar waar je zin in hebt."

In de openingsvoorstelling van Dansgroep Amsterdam zullen de drie speerpunten van het nieuwe gezelschap (kwaliteit, veelzijdigheid en actualiteit) samenkomen: naast het stuk van Duurvoort en een nieuw stuk van gerenommeerd dansmaker Mark Baldwin staan ook twee stukken van De Châtel en Galili tegenover elkaar geprogrammeerd. Galili maakt een nieuw werk, De Châtel komt met de reprise van Lines (1979), een van haar eerste werken.

Voor die tegenstelling is bewust gekozen, juist om te laten zien dat het voor de dansers die uit de twee dansgezelschappen zijn meegekomen wel degelijk mogelijk is beide uiteenlopende stijlen te beheersen. "Lines is ongelofelijk zwaar," geeft De Châtel direct toe. "Het is een herhaling van steeds weer dezelfde bewegingsfase in zes tellen, veertig minuten lang. Dat vraagt om een maximum aan concentratie en discipline. Je kan geen seconde inzakken en even lekker dansen. Bij Itzik zijn ze heel anders gewend."

"Ik ben wat rauwer en expressiever," beaamt Galili. "Precies het tegenovergestelde van wat je in Lines ziet. Al die minimale bewegingen, zo traag, maar tegelijkertijd zo gedetailleerd, alsof je met een vergrootglas aan het macrameeën bent."

Zijn nieuwste stuk wordt wel abstracter dan gewoonlijk, en bestaat voor het eerst alleen uit mannen in een afgesloten ruimte. Galili: "Ik wilde juist onderzoeken of het abstracte ook emotie kan oproepen." (BREGTJE SCHUDEL)

Fier! - Dansgroep Amsterdam,
morgen in première in Theater Bellevue.
Tournee tot en met 18 mei.

www.dechatel.nl
www.theaterbellevue.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden