Dansen op 1,5 meter afstand: ‘Het is een prachtig beeld’

De dansers van PRA Muziektheater presenteren zondag een nieuw stuk op het plein voor woonzorgcentrum Buitenveldert: een dansduet op afstand maar toch dichtbij.

null Beeld Amaury Miller
Beeld Amaury Miller

Doorgaans reiken de dansers van PRA Muziektheater hun publiek de hand en nodigen ze hen uit met hen mee te bewegen: rechtopstaand of zittend op een stoel, ritmes klappend of stampend, uitbundig of voorzichtig. Het Amsterdamse gezelschap maakt producties met ouderen in woonzorgcentra en kinderen op scholen.

Zondag presenteert PRA een nieuw stuk op het plein voor woonzorgcentrum Buitenveldert: een dansduet op afstand maar toch dichtbij. Deze keer gaat het een beetje anders.

Dansers Dries van der Post en Andrea Beugger hebben aan de choreografie gewerkt: in een rustig hoekje van een park en op 1,5 meter afstand van elkaar. Aan het begin van het duet is te zien hoe ze elkaar ontmoeten, nieuwsgierig zijn en elkaar steeds meer naderen, maar uiteindelijk afstand houden. Ze hebben continu een stok tussen hun lichamen, die ze niet met hun handen aanraken. Dat betekent: voortdurend voeling houden met elkaar, aanvoelen waar de ander heen wil.

Verstoken van bezoek

“Het is een prachtig beeld,” zegt Monique Masselink, artistiek leider van PRA. “Een metafoor voor de afstand die we allemaal in acht moeten nemen, terwijl er tegelijkertijd sprake is van verbondenheid en contact.”

Dat laatste is uiteraard een groot maar node gemist goed voor bewoners van zorgcentra die al een aantal weken verstoken zijn van bezoek, nabijheid van naasten en fysiek contact. Masselink: “We proberen ze iets moois mee te geven, nu behalve zorgpersoneel bijna niemand bij ze komt. We moeten de komende dagen nog even uitvinden wat wel en niet goed werkt, maar ons doel is in elk geval om echt contact met ze te maken.”

Stok tussen lichamen

Halverwege het duet functioneert de stok waarmee het tweetal danst als verlengstuk van de arm van Van der Post. Daarmee reikt hij naar de bewoners. Die extra lengte is nodig, want de toeschouwers slaan de voorstelling van achter het raam van de eigen kamer gade. Toch worden ze uitgenodigd om mee te dansen: eerst een walsje, dan een tango. De muziek horen ze via speakers: een daarvan staat binnen, de andere buiten.

“Sommige bewoners hebben al eens aan een workshop van ons meegedaan,” zegt Masselink. “Die weten een beetje wat gaat gebeuren. Ik hoorde dat ze er reikhalzend naar uitkijken.”

Het drietal is van plan aansluitend een editie van de voorstelling te maken met muzikanten, meer dansers en kinderen van een basisschool.“Dit is een eerste experiment, maar wie weet zitten we nog veel langer in deze situatie. Wij willen uitvinden hoe we als kunstenaars andere voelsprieten kunnen ontwikkelen om betrokken te blijven bij het leven van de oudere en kwetsbare medemens.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden