Recensie

Daniel Radcliffe babbelt in 'What if' over met schaamhaar gevulde kussens (***)

De film 'What if'waarin Daniel Radcliffe de hoofdrol speelt, lijkt op een enthousiaste hond die tegen je aan springt en in je gezicht likt.

Beeld What If

De makke van veel romcoms is dat ze iedereen te vriend willen houden. Meisjes die op zoek zijn naar suikerzoet escapisme, jongens die van lieve meisjes houden én de postmoderne kijker, die graag wat cynische kanttekeningen plaatst bij 'de liefde'.

Het recept voor een dergelijke film is tamelijk eenvoudig: neem de klassieke plot van twee tortelduiven in spe en kleedt deze aan met een handvol gorigheden en absurd scherpe dialogen. Maar dat komt vaak geforceerd over. Niemand praat continu in grappen.

Schaamhaar
'What if' is zo'n film. Wallace (Daniel Radcliffe) heeft zijn studie geneeskunde eraan gegeven en treurt nog steeds om zijn ex. Als hij na een jaar kluizenaarschap voor het eerst op een feestje verschijnt, loopt hij Chantry (Zoe Kazan) tegen het fraaie lijf. Vrijwel onmiddellijk blijkt dat ze voor elkaar geschapen zijn. Ze babbelen honderduit over met schaamhaar gevulde kussens en de favoriete lekkernijen van Elvis Presley. Pas bij het afscheid blijkt er een probleempje te zijn: Chantry heeft een vriend.

Het zal verdorie eens niet. Wallace is een nette jongen en doet het enige juiste: hij ontkent zijn romantische gevoelens en stelt zich tevreden met vriendschap. Maar hoe lang gaat dat goed?

Perfecte filmmeisje
'What if' lijkt op een enthousiaste hond. Hij springt tegen je aan en likt in je gezicht. Kijk eens! Hoe leuk! Ik ben! Vooral Chantry maakt het bont. Ze is de ultieme 'manic pixie dream girl', oftewel het perfecte filmmeisje. Lief, charmant, lekker vreemd, intelligent, grappig en, als we dat ellendige vriendje even wegdenken, ook nog eens heel bereikbaar. Het personage Chantry werkt aanvankelijk uitstekend, maar na een uur krab je je toch achter de oren: is dit realistisch of de droom van een mannelijke scenarioschrijver?

Als je de manipulatie eenmaal doorziet, wordt die hele Chantry plotseling een vrij vervelend schepsel. Dat de film redelijk overeind blijft, komt door Radcliffe, wiens ruige, wat onbehouwen voorkomen fijn contrasteert met de gelikte clichés.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden