Plus Column

'Dan wordt het avondje van Sinterklaas een slachtpartij'

Theodor Holman Beeld Wolff

"Jij hebt kleinkinderen, is het niet? Ja, dan vier je sinterklaas. Mijn vrouw en ik hebben geen kinderen, maar mijn vrouw wil elk jaar sinterklaas vieren omdat ze het thuis zo'n leuk feest vond. Dus ik krijg elk jaar een cadeau van haar met een gedicht.

En ik moet haar ook een cadeau geven met een gedicht. De allereerste keer gaf ik haar een bos bloemen, maar dat was niet de bedoeling. Ze wil een echt, mooi cadeau. Ze geeft mij altijd iets groots. Een horloge, een iPhone, dat soort dingen, van honderden euro's... Daar doet ze dan een gedicht bij waarvan ik intussen de inhoud kan dromen. 'Je zit maar op de bank en dan zit je aan de drank.' Bank, drank, te dik, slappe pik, vergeten, eten... Snap je?

En ik... Ik kan niet dichten, en ik weet ook niet wat voor cadeaus ik voor haar moet kopen. Ik word er bloednerveus van. Ja, een Guccitas, maar wat geef je het jaar daarna? Dus ik geef haar ook maar een iPhone, een jaar later... En dat gedicht...

Dat ze mij wil pesten, begrijp ik wel. Ze probeert het met humor te doen en ik lach ook altijd maar, hoewel dat ook niet de bedoeling schijnt te zijn.

Ik kan dus niet dichten, en ik ga ook niet zeggen wat ik van haar vind. Dan wordt het avondje van Sinterklaas een slachtpartij. Dus ik ben, jaren geleden al, naar de boekhandel gegaan en heb een boek gekocht met liefdesgedichten. En elk jaar schrijf ik daar een gedicht uit over. Zelfs als het niet rijmt. Zij vindt het geweldig.

Misschien weet ze wel dat ik het zelf niet verzonnen heb, dat doet er helemaal niet toe. 'Vind je dat echt?' vraagt ze wel eens. 'Ja,' zeg ik dan.

Vorig jaar had ik een lied van André Hazes gevonden op internet. Dat heb ik als sinterklaasgedicht gebruikt. Ik weet de tekst nog: 'Je zegt, ik ben vrij, maar jij bedoelt, ik ben zo eenzaam./ Je voelt je te gek, zeg jij,/ maar ik zit niet te dromen.'/ Want die blikken in je ogen/ zeggen alles tegen mij./ Ik voel me precies als jij, dus jij kan eerlijk zijn...'

Toen begon ze te huilen, en zei ze: 'Zo mooi, zo mooi, en zo waar...' Ik zei maar niks."

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden