Damhertenkwestie: veel, niet of heel veel schieten?

Het besluit om duizenden damherten te schieten in de Amsterdamse Waterleidingduinen werd dinsdag aangevochten voor de rechter. "Schade is iets anders dan verandering."

Afschot is onvermijdelijk, zeggen beheerdersBeeld Elmer van der Marel

Negen mensen zaten dinsdag tegenover de bestuursrechter in Haarlem, en ze wilden allemaal iets anders met de damherten in de Amsterdamse Waterleidingduinen. De ene partij wil veel herten schieten, de andere partij wil geen herten schieten en weer een andere partij wil dat er nog veel meer herten worden geschoten.

Een zware kluif voor de rechter die zich dinsdag boog over de ontheffing die de provincie Noord-Holland eerder dit jaar heeft afgegeven voor de massale afschot van damherten in het waterwingebied. In vijf jaar tijd moet de huidige populatie van vierduizend dieren worden teruggebracht tot ongeveer achthonderd.

Die ontheffing is afgegeven op basis van een faunabeheerplan, opgesteld door de eigenaren en beheerders van de Amsterdamse Waterleidingduinen en Nationaal Park Zuid-Kennemerland. Afschot is onvermijdelijk, zeggen zij, vanwege de bedreiging die de herten vormen voor de biodiversiteit en de verkeersveiligheid.

Verkeersongevallen
Het provinciebestuur was het daarmee eens, maar organisaties als Faunabescherming Nederland en de Dierenbescherming vinden dat er weinig kritisch naar de onderbouwing van die argumenten is gekeken. De meeste verkeersongevallen doen zich bijvoorbeeld voor aan de kant van Zuid-Kennemerland, waar herten al jaren worden bejaagd.

Dat de duizenden grazers hun stempel drukken op het gebied wordt niet ontkend, maar volgens de natuur­beschermingsorganisaties is door de opstellers van het faunabeheerplan wel selectief gewinkeld. Er wordt gewezen op de zeldzame soorten die het slecht doen, maar niet op de soorten die het opvallend goed doen.

Wat een afgewogen oordeel voor de buitenstaander ingewikkeld maakt, is dat alle partijen over rapporten en adviezen van ecologen beschikken die precies dat onderschrijven wat in de kraam van de opdrachtgever te pas komt. De strijdende partijen vonden elkaar in de conclusie dat de ecologie klaarblijkelijk geen exacte wetenschap is.

Nieuwe wildernis
Interessant was de bijdrage van Frans Vera, geestelijk vader van de nieuwe wildernis in de Oostvaardersplassen, die de damherten prees als landschapsarchitecten die het natuurgebied een nieuw aanzien geven. "Verandering is iets anders dan schade. Waarom laten we die dieren niet gewoon hun gang gaan?"

In vijf jaar tijd moet de huidige populatie van vierduizend dieren worden teruggebracht tot ongeveer achthonderd.Beeld Elmer van der Marel

Volgens Vera reguleert de hoeveelheid beschikbaar voedsel de omvang van de groep. Dat was tegen het zere been van Stichting Herstel Inheems Duin, die strijdt voor de welriekende salomonszegel en de kruisbladgentiaan en de hongerige herten liefst vanavond nog laten afschieten, op een kleine groep van tachtig dieren na.

Een wat vermoeid ogende medewerker van terreinbeheerder Waternet benadrukte nog maar eens hoe lang de discussie over het afschot nu al duurt. "De gemeenteraad van Amsterdam heeft twintig jaar gesproken over het onderwerp. Na heel veel onderzoeken en rapporten heeft de gemeente de ontheffing aangevraagd en gekregen. Dat proces is zeer zorgvuldig doorlopen."

De rechtbank doet over zes weken uitspraak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden