Plus

Daley Sinkgraven is uit de denkmodus

Peter Bosz riep hem vóór de bekerwedstrijd tegen Willem II bij zich. De twee zaten in het trainerskamertje tegenover elkaar. Even later was Daley Sinkgraven plotseling linksback.

Daley SinkgravenBeeld Ronald Bonestroo/pro shots

Het kan raar lopen in een voetballeven. Peter Bosz refereerde er vorige week nog eens aan tijdens het trainingskamp van Ajax in de Algarve. In het bijzijn van Daley Sinkgraven schetste de trainer wat hem tot zijn opvallende keuze had gebracht om de aanvallende middenvelder als back te gaan gebruiken.

Het was meesterscout Tonny Bruins Slot, jarenlang de rechterhand en steun en toeverlaat van Johan Cruijff, die Bosz had ingefluisterd.

In het kort: bij Barcelona kwam de kleine aanvaller Sergi beginjaren negentig nauwelijks aan bod, ook door de komst van Hristo Stoitsjkov. Trainer Cruijff verordonneerde dat Sergi moest worden verkocht. Maar zijn assistent vroeg of hij Sergi een paar weken als linksback mocht proberen in Barcelona B. Dat mocht.

Na een paar weken vroeg Cruijff hoe het ging. "Hij doet het fantastisch," zei Bruins Slot. "Mooi," zei Cruijff, "dan speelt hij komende wedstrijd linksback in het eerste."

Sergi speelde uiteindelijk negen seizoenen back bij Barça, meer dan vijftig interlands op die positie voor Spanje, werd aanvoerder van het Dream Team van Cruijff en won drie keer de landstitel.

Het verhaal van Sergi staat niet op zichzelf. Het omturnen van aanvallers tot verdedigers is van alle tijden, en van alle clubs. Wim Suurbier begon ooit als rechtsbuiten, net als Michael Reiziger. Frank de Boer en Winston Bogarde waren in hun jonge jaren aanvallers, terwijl middenvelder Arthur Numan op latere leeftijd bij PSV nog werd omgeschoold tot vleugelverdediger.

Vechtertje
Linksback? Ik? Sinkgraven schrok er wel van. Was de trainer serieus? Hij had er weleens gestaan in een oefenwedstrijd tijdens de voorbereiding, omdat er te veel middenvelders waren. En in partijtjes op de training. Daar baalde hij meestal van. Wie wil nou linksback zijn?

Maar de trainer was bloedserieus. Sinkgraven had de snelheid en de techniek om op die positie uit de voeten te kunnen. En de verbetenheid, voegde Bosz eraan toe, dat was zeker niet on­belangrijk.

Zenuwachtig was Sinkgraven niet geweest, die eerste keer tegen Willem II. Hij dacht: ik doe mijn best en dan zien we wel. Maar het ging dus zo goed, dat hij inmiddels de eerste linksback is. Hij voelt zich na een maandje of vier ook wel redelijk thuis op die plek. Hij leert nog iedere wedstrijd, maar hij is een snelle leerling. Fouten maakt hij meestal maar één keer. Dat scheelt.

Het leukste vindt hij om snel vóór zijn tegenstander te kruipen, zodat die de bal niet krijgt. Hij heeft er de felheid voor. Want misschien heeft hij niet die uitstraling: hij is wel degelijk een vechtertje. Zet zijn poot er stevig in. Heeft hem al een geel kaartje gekost. Maar waar hij vooral voor moet oppassen, zijn hoge ballen - hij is al een paar keer geklopt door een tegenstander die uit zijn rug was weggelopen.

Intuïtie
Komt ook omdat hij met zijn gezicht altijd op de bal is gericht. Hij is een aanvaller, of beter: een voetballer. Hij wil de bal hebben. Maar weet je dat je als linksback dus véél vaker aan de bal komt dan als middenvelder?

Althans, als middenvelder van Ajax. Want in Amsterdam is het nooit hetzelfde geweest als bij Heerenveen. Het heeft in elk geval nooit hetzelfde gevóeld. In Heerenveen was hij vrij, kon hij op intuïtie voetballen. Gewoon, je krijgt de bal en je doet maar. Een dribbel, een pass, een schot.

Bij Ajax belandde hij al snel in de 'denkmodus'. Voetbal volgens vaste stramienen, patronen, looplijnen. Als de bal naar A gaat, wijk jij uit naar B. Gaat de bal naar B, wijk jij uit naar A. Met dat soort informatie in zijn hoofd liep hij over het veld. Niet vrij. Hij maakte fouten die niet horen bij een technische voetballer als hij. Fouten die hem zwaar werden aangerekend.

Als middenvelder had hij in anderhalf jaar bij Ajax nooit een vaste plaats verworven. Hij viel zelfs geregeld buiten de selectie. Dat is snoeihard. Een week trainen en dan in het weekend: niks. Dat knaagde telkens kleine beetjes van zijn voetbalplezier af. Toch heeft hij nooit spijt gehad van zijn overstap van een middelgrote naar een grote club. Nooit gedacht ook dat hij niet goed genoeg zou zijn voor Ajax. Geen moment.

Ooit
Dat kan hij nu laten zien. Als linksback. Maar wel een aanvallende linksback. Want de ruimte die middenvelders en aanvallers soms missen om te kunnen excelleren, die is er soms wel voor verdedigers.

Als linksback was Sinkgraven na drie wedstrijden vaker in het strafschopgebied van de tegenstander geweest dan als middenvelder.Voorlopig is dit zijn plek. Vroeger keek hij graag naar balkunstenaar Ronaldinho, tegenwoordig dwaalt zijn blik tijdens voetbalwedstrijden op tv ook vaak af naar de linksbacks.

Hoe staan ze? Hoe lopen ze? Wat doen ze?

Het is een van zijn doelstellingen voor 2017: een betere back worden. Die andere doelstelling? Een nóg betere serie met Ajax neerzetten dan voor de winterstop. Een serie die leidt naar het kampioenschap.

En daarna? Dat ziet Sinkgraven dan wel weer. Maar hij sluit niet uit dat hij ooit weer middenvelder wordt. Als de trainer omhoog zit, door blessures of schorsingen of wat dan ook, zal hij niet zeggen: sorry trainer, sla mij maar over, want ik ben back.

'Linksback? Ik? Hij schrok er wel van. Was de trainer serieus? Wie wil nou linksback zijn?'Beeld Ronald Bonestroo/pro shots
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden