Daklozen grote sterren op Rotterdams Film Festival

Ze weten als geen ander wat lijden is en dus zijn de daklozen van de 'Straatklinkers' sterren in een film over de Matthäus.

Beeld Rink Hof/Het Parool

Marcel Bergmeijer (48) heeft zijn T-shirt van heavymetalband Slayer met de tekst 'God hates us all' vandaag maar in de kast gelaten. Tenslotte schittert hij op het witte doek, als lijdende Jezus aan het kruis. Dan is zo'n shirtje toch wat minder gepast.

De rode loper bij de bus lag gisteren uit voor het dak- en thuislozenkoor de 'Straatklinkers'. Op het Rotterdams Filmfestival waren de leden even de sterren, door hun rollen in de aangrijpende Bachdocumentaire 'Erbarme Dich - Matthäus-Passion Stories'.

Hoogtevrees
Er kwam best heel wat bij kijken, zegt Bergmeijer. 'Ze moesten me met kruis en al vanaf de grond omhoog tillen. Lastig hoor. Ik heb hoogtevrees. Terwijl ik vroeger zo van de tien meter hoge duikplank sprong.'

Bach? Zijn broer had er vroeger een plaat van. 'Met een orgel. Weet je overigens dat veel heavymetalgitaristen hun inspiratie halen uit klassieke muziek?'

Collega-zanger Huub (70) was eerst ook nog in de race als Jezus. 'Maar jij lijkt er meer op', zegt een andere Straatklinker. Huub zit er niet zo mee. Hij speelt nu een dode Bach. 'Je lag er heel mooi dood bij,' aldus een buurman in de bus.

Huub en zijn broer Peter - als medewerker van de schrijfgroep voor daklozen Kantlijn beter bekend als Bermbrandt - wonen beiden in de opvang. Peter: 'Mijn vader hield drieduizend biggen, in de Peel. Eentje heette Bach.' Hij vind het wel indrukwekkend, die klassieke muziek. Maar thuis was het vooral hard werken. 'Ik kon wel goed dansen en draaien als John Travolta.'

Nu zit hij 'in de derde fase van zijn leven'. 'Ik ben één jaar ouder dan vijfenzestig. Dat is niet zo erg, maar ik weeg wel 150 kilo...' Hij draagt voor. Een gedicht over de tropen, waar hij veel reisde. 'Waar de mensen met veel minder een stuk gelukkiger zijn dan hier.' En wel van een whisky'tje houden. De dichter: 'De volgende dag word je wakker met een heerlijke kater en denk je: is het in Amsterdam nu vijf uur vroeger of later?'

Huwelijk
Bij de naam Bach dwalen zijn gedachten ineens af naar Bhagwan. 'Ik was een half jaar in Poona en kwam met bakjes vol opgevuld geluk terug.' Dat het toch foutging? Daar kwam een voorbij huwelijk met een rijke boerendochter aan te pas. 'En misschien ben ik ook niet zo materialistisch.'

Het koor de 'Straatklinkers', onder de paraplu van de Protestantse Diaconie, biedt gezelligheid. En samenhang. Niet alle zangers zijn dak- of thuisloos, maar ook degenen die nu een thuis hebben, zijn dat dikwijls wel geweest. 'Sommigen van ons komen hier omdat ze geen of weinig sociale contacten hebben.' Fanny (60) belandde via een vriend bij het koor. Na de dood van haar moeder, zat ze 'sip op de bank'. 'Hij zei: kom mee.' Nu zingt ze en ze dicht in Kantlijn onder de naam Frederika. 'Voor die vriend schreef ik: Bach of lach. Maar hij zei: 'Nee, het is Bach én lach'. '


Lees vandaag (26-1) meer in Het Parool: 'Huub lag er nu wel heel mooi dood bij'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden