Plus

Dakloze gezinnen na jaren uit de stress: 'Eén week leek wel tien jaar'

Housing First helpt nu ook dakloze gezinnen aan een woning. Same en Sharmaine werden met hun gezinnen geholpen. 'Dakloos zijn is erger dan honger hebben.'

De dakloze Sharmaine en haar kinderen kregen via Housing First een woning Beeld Ivo van der Bent

Same kreeg met haar twee kinderen van dertien en achttien een plek in het Wow-hotel in West, waar meer dakloze gezinnen verblijven. Nu lijkt ze haar leven wat meer op de rit te hebben, ze is dolblij met haar 'grote huis'.

De huiskamer is strak ingericht. Een donkere leren bank staat tegen een kraakhelder witte muur. Een grote televisie domineert de kamer, aan de wand een foto van haar kinderen. Over haar verleden en de reden waarom ze voor het project Housing First in aanmerking kwam, wil Same niet veel vertellen. Ze praat zachtjes.

"Vijf jaar terug zijn mijn man en ik gescheiden omdat er veel problemen waren." De problemen waren zo groot dat ze haar man niet meer ziet, vertelt Same, die achttien jaar geleden haar toenmalige man achterna reisde naar Nederland. Het was niet haar keuze. "Maar hij wilde dat ik kwam."

In Amsterdam kreeg ze een baantje in de roomservice bij het Hiltonhotel. Ze vertelde een collega enkele jaren geleden over de gerezen problemen. "Ik kon bij hem wonen. Hij had zelf drie jonge kinderen. Ik heb er zes maanden gewoond totdat hij moeilijk ging doen: hij wilde een relatie."

Toen ze voor de tweede keer op straat stond, klopte ze aan bij de GGD. "Het was heel moeilijk daar. Je slaapt met meerdere gezinnen in stapelbedden op één kamer. Er wordt vaak gestolen. Kinderen huilen en een ander praat hard door de telefoon. Ik moest 's morgens vroeg op en mijn kinderen naar school brengen. Eén week leek wel tien jaar."

Piekeren
Same, een vrouw van in de veertig, bleef er maar kort. Ze kon met haar kinderen terecht in een noodverblijf van de gemeente, waar ze uiteindelijk anderhalf jaar woonde. "Elke dag lag ik te piekeren. Ik kwam er niet meer uit. Ik verloor mijn werk, at niet meer en sliep niet meer. Ik werd er ziek. Mijn kinderen waren ook niet blij met die situatie. Ik overwoog zelfs terug te gaan naar Senegal."

Drie maanden geleden kwam het verlossende telefoontje. Via Housing First kreeg ze een drie kamerwoning. Ze kon haar geluk niet op. "Ik heb meteen mijn zoon gebeld. Ik moest gewoon schreeuwen van blijheid."

Haar persoonlijke begeleider Henry Opoku, die haar wekelijks bijstaat bij onder meer de opvoeding van de kinderen en het betalen van de huur, filmde met haar telefoon de eerste bezichtiging van het huis. Ze gaat er nooit meer weg en is trots op haar huis. Ze belt haar zoon of we een foto mogen maken van het huis, maar hij geeft geen toestemming.

Same wil graag Nederlands leren lezen en schrijven en een goede baan vinden, vertelt ze nog. "Ik wil vergeten wat ik allemaal heb meegemaakt. Dakloos zijn is erger dan honger hebben."

'Dit lijkt te mooi om waar te zijn'

Sharmaine heeft een heftig leven achter de rug. Met de woning die ze via Housing First kreeg, is haar leven 180 graden gekeerd.

Vanaf haar vroege jeugd heeft ze veel meegemaakt, waaronder ernstig misbruik. Van haar dertiende tot zestiende woonde ze in de opvang en op haar zeventiende raakte ze zwanger. De relatie met de vader van haar kind hield geen stand. Een volgende partner was gewelddadig, een andere werd geliquideerd. "De dader is nooit gevonden. Heel akelig. Ik wilde weg van die plek en de geschiedenis achter me laten," vertelt Sharmaine (niet haar echte naam).

Sharmaine, een sterke vrouw van in de dertig, had tot haar 35ste een woning maar raakte na haar vertrek dakloos. Met haar kinderen woonde ze bij verschillende kennissen in huis en kwam uiteindelijk via de GGD in een hotel en later in de Walborg terecht, de crisisopvang van HVO-Querido.

Haar winkel moest ze van de hand doen, omdat door een niet goed gevoerde boekhouding allerlei administratieve problemen waren gerezen. Ze had een torenhoge schuld opgebouwd. "Ik sloot me volledig af van de realiteit," zegt Sharmaine, moeder van drie kinderen.

Haar huis is gezellig ingericht. "Ik heb eerst bedden, een bank, gasfornuis, ijskast en wasmachine gekocht. De eerste levensbehoeften. Pas toen ik weer wat geld had, kwam langzaamaan de rest, zoals een tv en kasten. Ik spaar nu voor gordijnen."

Beretrots
Sharmaine betaalt elke maand nauwgezet de huur en heeft zich aangemeld voor schuldhulpverlening. "Het is belangrijk dingen goed te regelen."

Ze wil ook graag weer aan het werk, "het liefst iets met administratief werk."

Haar oudste zoon komt even langs en geeft haar een zoen. Hij moet naar zijn mbo-opleiding voor fysiotherapie. Ze is beretrots op hem.

De Amsterdamse is blij dat ze haar leven eindelijk op de rails heeft. Maar soms wordt ze overvallen door paniekaanvallen en stress. "Ik ben bang dat er weer iets gaat gebeuren: dit lijkt te mooi om waar te zijn. Angst is mijn grootste vijand, ik ben vooral bang mijn huis weer te verliezen."

Toch heeft ze nog volop 'gelukmomentjes'. "Mijn jongste en oudste zoon waren door de dakloosheid uit elkaar gegroeid. Onlangs hoorde ik ze achter de Playstation samen lachen. Het is gelukkig goed gekomen. Nu moet ik me zelf het geluk nog gunnen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden