Plus

Dagmar Oudshoorn: 'Ik ben een stiekeme wereldverbeteraar'

Oud-burgemeester Dagmar Oudshoorn (46) werd dit jaar benoemd tot hoofd operatiën van de Amsterdamse politie. 'Ik heb op straat ook mijn legitimatie moeten laten zien, zonder dat daar een reden voor was.'

Dagmar Oudshoorn Beeld Ernst Coppejans

Het is weer begonnen, Heel Holland bakt. "Natuurlijk kijk ik," zegt Dagmar Oudshoorn, het nieuwe hoofd operatiën van de Amsterdamse politie, met Rotterdamse tongval. Gezellig op de bank. Oud-deelnemer per slot van rekening, in seizoen 2016/2017. Zit ze te appen met haar medekandidaten van toen: wie gaat het dit jaar worden?

Ze was destijds burgemeester van Uithoorn. Na één aflevering was het afgelopen, toen ze de bakvorm ­omdraaide en de sticky toffee cake er bijkans vloeibaar uitkwam. Het flatsmoment. Wat denk je dan? Oudshoorn: "Niet vloeken, niet vloeken, ik ben burgemeester en op tv."

Tegenwoordig leert ze schieten.

Het is afgelopen jaar nogal een omschakeling geweest. Van het openbaar bestuur naar de politie, waar ze vooral zal opereren op het snijvlak van zorg en veiligheid: personen met verward gedrag, huiselijk geweld, de gemeentelijke treiteraanpak of vroegtijdig ingrijpen bij jongeren met gedragsproblemen.

Maar ook is ze verantwoordelijk voor de wijkteams en de samenwerking met handhaving.

Heeft u al een zwaailicht achter in de auto liggen?
"Dat recht moet ik nog verdienen. Ik word op het moment blauw geverfd. Nou ja: lichtblauw, zeggen ze dan op het bureau. Maar ik doe de opleiding: de greep en de klem, het dienstwapen, de handboeien, de wapenstok en de pepperspray. En een opleiding voor buitengewoon opsporingsambtenaar."

Ook al een coopertest gelopen?
"En over de kast heen."

Klaar voor de straat.
"Nou, ik ben meer van de inhoud dan van de barricaden. Als het nodig is zal ik straks echt wel ter plekke zijn als er iets gebeurt, maar er zit hier een heel goed apparaat dat precies weet wat het moet doen. Ik ga mensen hun werk niet overdoen. Dat is mijn grondhouding altijd geweest."

Wat vindt u zo leuk aan de politie?
"Ik ben een stiekeme wereldverbeteraar. Ik zet me graag in voor de maatschappij. Dat kan bij de politie. Waakzaamheid en dienstbaarheid, dat staat ergens voor. Je bent neutraal en zorgt voor de kwetsbaren."

"Ik ben ooit begonnen in een rijksinrichting voor criminele en gedragsgestoorde jongeren. Ik heb gewerkt voor de Raad voor de Kinder­bescherming en bij de Dienst Justitiële Inrichtingen. Dus zonder ervaring ben ik niet."

Het gebeurt niet vaak dat een politiecommissaris van buitenaf komt.
"Ze waren op zoek naar iemand met een andere blik en een ander netwerk. Dat is voor elke organisatie goed om af en toe te doen."

U was eerder bestuurder in de Rotterdamse deelgemeente Feijenoord.
"Niet lullen, maar poetsen. Dat is hier anders, de Republiek Amsterdam bestaat echt. Dat is voor mij wennen. Er heerst onder de Amsterdamse politie een gezonde eigenwijsheid, maar uiteindelijk moet je toch samenwerken."

U bedoelt: de keuzes worden tegenwoordig gemaakt in Den Haag, bij de Nationale Politie.
"Het is zoeken naar evenwicht."

Misschien hebben ze u daarom wel gehaald?
"Ik weet hoe de hazen lopen."

Geeft u altijd van die duidelijke antwoorden?
"Hahaha. Ik ben burgemeester geweest."

Ze komt uit een rood nest. Sociaaldemocratisch tot op het bot: de Varagids, Het Vrije Volk, de PvdA, het hele pakket. Maar in 2013 leverde Oudshoorn haar partijkaart in, nadat het onmogelijk was gebleken om binnen de PvdA te praten over de manier waarop Turkse politici in de wijk Feijenoord dachten hun achterban te moeten bedienen.

"Het ging rotten," zegt ze. "Men sloot de ogen voor nepotisme, terwijl ik vind dat je daarvoor nooit mag buigen. Het was pittig. Toen ik niet wilde meewerken aan de vriendjespolitiek gingen bij mij thuis de ruiten in. Ik had er een niet zo heel erg fijn gesprek over met de toenmalige voorzitter van de PvdA, Hans Spekman."

Terugblik 2018

Mijn hoogtepunt: “De nieuwe baan. En natuurlijk die vermaledijde kast bij de fysieke vaardigheidstoets. Vraag niet hoe, maar ik bén eroverheen gekomen.”
Mijn dieptepunt: “Het hoofd werkt uitstekend, maar lichamelijk kan ik minder dan ik zou willen. Mijn­ gezondheid zit me een beetje dwars.”
Persoon van het jaar: “Michelle Obama: iemand die zich voor de maatschappij inzet, maar ook lekker ­gewoon zichzelf is gebleven.”
Wat zal u het meeste bijblijven? “Rapper Boef die in Alkmaar een speelgoedwinkel leegkoopt om aan de vluchtelingenkinderen in Katwijk te geven. Dat zijn momenten dat ik denk: het komt goed.”
Wat hoopt u volgend jaar niet meer terug te zien?
“De polarisatie. Ik snap niet waarom discussies zo ver beneden peil gevoerd moeten worden. Ik word daar verdrietig van.”

Die vond dat u uw mond moest houden?
"Het gesprek ging op een manier waar ik niet van gediend was. Toen was het klaar."

Was u persoonlijk gekwetst?
"Het was natuurlijk leuk: een allochtoon die afstand neemt van allochtonen. Ik was ineens populair bij partijen waar ik me absoluut niet bij thuis voel. Maar ik heb letterlijk en figuurlijk een brede rug. Het is afgegleden."

U bent de eerste commissaris van Surinaamse komaf in de Amsterdamse korpsleiding.
"Laten we zeggen dat er niet heel veel kleur in zit."

Vindt u het belangrijk?
"Niet voor mezelf, maar het is wel belangrijk voor de buitenwereld dat de politie er net zo uitziet als zijzelf. Het moet alleen geen trucje zijn. Zo van: we zetten een kroeskop neer en dan zijn we er. We moeten bij de politie allemaal leren inclusief te denken, dat is belangrijker dan het uiterlijk. Maar ik heb een voorbeeldfunctie, ja. Als burgemeester al."

Veel allochtone agenten zijn snel weer vertrokken door de sfeer in het korps, de flauwe grappen en de schampere opmerkingen.
"Daar lopen mensen tegenaan. Dat zou niet moeten."

Kunt u in het voorkomen daarvan een rol spelen?
"Ik herken het in elk geval, want ik maak het net zo goed mee. Ik heb op straat ook mijn legitimatie moeten laten zien, zonder dat daar een reden voor was. En als ik dan zei dat ze daar geen grond voor hadden, kreeg ik van zo'n agent te horen: 'Oh, nog een slimme ook'."

"Als burgemeester ging ik op bezoek bij een 100-jarige. Keurig in mantelpak met die grote burgemeestersketting. Een vrouw deed open: 'Bent u van de thuiszorg?' Daar kun je boos om worden, maar waarom zou ik? Je moet niet je kleur gebruiken om te zeggen dat je nergens komt. Ik was pas op een school in Zuidoost, voor een groep met meisjes. Dan zeg ik: als het kan, kunnen jullie het ook."

Hoe was het om op te groeien in Goes?
"Fantastisch."

De buurt waar u woonde is niet dat je zegt...
"Het was een gewone buurt, maar ik ben opgegroeid op een klein flatje, dat klopt. Ik ben nooit vergeten waar ik vandaan kom. Ik heb me er nooit voor geschaamd. Mijn moeder had een uitkering. Ik heb vanaf mijn vijftiende gewerkt. Het maakte niet uit: van toiletten schuren tot werk in de zilveruien, mosselen en kokkels. Ik was altijd heel blij dat ik daarna weer naar school kon, maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik met iedereen om weet te gaan. Ik voel me niet meer of minder dan wie dan ook."

Uw vader is uit beeld.
"Die was al weg voor mijn geboorte."

Dagmar Oudshoorn-Tinga
31 oktober 1972, Breda

Studies Gymnasium B aan het Goese Lyceum, Orthopedagogiek (opvoedings- en gedragsproblemen) aan de Katholieke Universiteit Nijmegen
1997-1998 Sociotherapeutisch medewerker, de Hunnerberg, Nijmegen
1998-1999 Raadsonderzoeker bij de Raad voor de Kinderbescherming Rotterdam
2000-2004 Selectiefunctionaris jeugd bij de Dienst Justitiële Inrichtingen
2002-2006 Bestuurder deelgemeente Feijenoord, Rotterdam
2006-2010 Voorzitter deelgemeente Feijenoord, Rotterdam
2010-2018 Burgemeester van ­Uithoorn
2018-heden Hoofd operatiën bij de politie-eenheid AmsterdamOudshoorn is getrouwd en heeft een zoon van vier. Ze wonen in Uithoorn.

Nooit...
"Nee, nooit. Nog steeds niet. Ik weet hoe hij heet en mijn moeder heeft nooit lelijk over hem gedaan, maar voor mij is een vader iemand die voor je zorgt, die je een kus op je knie geeft als je bent gevallen. Dat hoeft helemaal niet je verwekker te zijn. En in mijn geval zorgde mijn moeder voor mij. Dat was genoeg."

U heeft uw zoontje geadopteerd uit Portugal.
"Ik kan zelf geen kinderen krijgen. Ik ben op mijn 32ste zo ziek geweest dat ik bijna het hoekje om ben gegaan, maar voor mij voelt hij niet anders dan dat hij uit mijn eigen buik was gekomen. Hij is van mij, hij is van ons, vanaf het ­moment dat we voor het eerst zijn foto zagen. Maar als hij zijn biologische ouders wil vinden, zal ik hem helpen."

Uw tweede achternaam is Tinga.
"Mijn Afrikaanse naam! Nee hoor. Het is met een harde g en een heel lange a. Het is de naam van mijn man en die komt uit Groningen."

Komt u weleens in Suriname?
"Ik ben er nog nooit geweest. Ik ben trots op mijn afkomst, daar gaat het niet om. Je mag me wakker maken voor een goede bara, maar Suriname staat ergens onder aan mijn lijstje. Ik word blij als ik over de Zeelandbrug rij."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden