Croissant Boys veroveren elke zondag stukje bij beetje Amsterdam

Nog in bed? Willem (15) en Bas (16) Rosier niet meer. Zij slapen zondagmorgen nooit uit. De broers brengen dan als Croissant Boys croissants rond in Amsterdam. 'Iets wat je zelf hebt bedacht, blijkt te werken.'

Beeld Mats van Soolingen

'Vroeger' haalden Bas en Willem Rosier op zondagochtend altijd croissants bij de bakker voor het ontbijt met hun ouders. Een ritueel. Leuk, maar dat vroege opstaan was minder. 'Mensen zouden een vers croissantje moeten kunnen eten zónder daarvoor naar de bakker te hoeven,' zegt Bas. Zo ontstond het idee. Vorig jaar nam dat vaste vormen aan. Bas begon met een financieel plan. Na wat berekeningen en een beetje hulp van zijn vader, werd duidelijk welk startersbedrag ze nodig hadden.

Bas: 'We hebben allebei een krantenwijk genomen, veel gewerkt en al het geld opgespaard. Daarvan hebben we flyers gemaakt en een website gebouwd.'

In de kerstvakantie begonnen ze met flyeren om bekendheid te krijgen. Wel alleen in het gebied waar ze willen bezorgen: centrum, Zuid, West en een gedeelte van Oost. Elke week gingen ze langs de deuren. De eerste weken kwam er geen enkele bestelling, maar hun vader drukte hen op het hart niet op te geven. 'Hij weet hoe het is om een bedrijf te beginnen, dat gaat niet altijd meteen goed,' zegt Willem. 'Het was even doorbijten.'

Vroeg opstaan
Hun geduld werd beloond. Nu hebben ze elke week gemiddeld zes bestellingen. Op hun beste dag, met Pinksteren, hadden ze er tien. Op de website kunnen mensen aangeven hoe laat ze hun croissantjes willen hebben en het gewenste aantal. Eén croissant kost 2,50 euro en een beker jus d'orange van driehonderd milliliter een schappelijke 1,50 euro.

Ooit moesten ze, nu doen ze het vrijwillig: vroeg opstaan. Om acht uur gaat de wekker. Dan gaat een van beiden zijn bed uit. Bas: 'Meestal ben ik dat, Willem vindt opstaan moeilijker. Ik kijk hoeveel bestellingen er zijn en daarna gaat een van ons naar de bakker. De ander perst sinaasappels en zet alles klaar.'

Het personeel bij de bakker stelt geen vragen, maar Willem denkt dat ze wel vermoeden dat ze de hoeveelheden croissants niet zelf opeten. Lachend: 'Soms gebeurt het zelfs dat de croissants na ons in één keer op zijn. Dan moeten de mensen achter ons wachten tot er nieuwe uit de oven komen.'

Slaperigst
Thuis ligt de keukentafel vol doosjes die ze na schooltijd bij een groothandel hebben gekocht. Daarin gaan één of twee croissants, servetten, roomboterkuipjes en minipotjes jam in. Echte Bonne Maman jam, benadrukken de broers.Bas: 'In het begin boden we nog alleen croissants en jus d'orange aan, maar een vriend van mijn vader stelde voor dat we beleg zouden toevoegen. Dat is wel logisch, want soms hebben mensen dat niet in huis en dan moeten ze alsnog naar de winkel.'

Met z'n tweeën fietsen ze van het ene naar het andere adres. Tenzij er een dubbele bestelling is op één tijdstip, dan gaan ze apart. 'We zien Amsterdam op z'n slaperigst,' zegt Bas. 'Vaak doen mensen open in hun ochtendjas. Op straat is het doodstil, we fietsen altijd heel hard. Ook over de trambaan.' Willem: 'Maar we gaan natuurlijk nooit door rood.'

Vrolijk
'De mensen aan de deur zijn altijd vrolijk,' zegt Willem. 'Daar doen we het voor, die blije gezichten. Die maken mijn ochtend goed. Een keer had een ouder echtpaar bij ons besteld. Toen we daar kwamen, bleken ze hun buren te willen verrassen met een paar croissantjes. Wij mochten aanbellen, terwijl zij om de hoek stonden te kijken. Dat was leuk.' Bas weet wel waar hij de meeste voldoening uit haalt: 'Dat iets wat je zelf hebt bedacht, blijkt te werken. En dat je terugverdient wat je erin hebt geïnvesteerd.'

De Croissant Boys maken inmiddels winst, maar ze steken nog niets in eigen zak. Alles gaat terug in het bedrijf. Elke week maakt Bas in een Excelbestand een overzicht van wat ze hebben uitgegeven en hoeveel ze hebben verdiend. Nonchalant: 'Beetje boekhouden. Het is niet erg nodig, maar zo kan ik oefenen voor later.' Over een jaar moet het een stuk drukker zijn dan nu. De jongens willen dolgraag meer feedback, zodat ze hun diensten kunnen verbeteren. Als het te druk wordt, zijn er altijd nog een jonger broertje en twee neven die willen helpen.

Beeld Mats van Soolingen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden