Plus Straatbeeld

Confronterende Rembrandt in de vorm van een naargeestige nar

Vroeger werd je vierkant in het gezicht uitgelachen als je toegaf een serieuze angst voor clowns te hebben, maar nu lijkt de zogeheten coulrofobie even alomtegenwoordig te zijn als een griepje.

De affiche After Life bij het Rembrandthuis schudt de boel lekker op Beeld Marijke Stroucken

Veel mensen krijgen nog liever een harige tarantula in hun schoot geworpen, dan dat ze eenmaal in hun leven oog in oog moeten staan met zo'n roodbepruikte paljas.

Terwijl: wat doet zo'n clown nou wezenlijk verkeerd? Goed, in zo'n cliniclown moet je maar net zin hebben, maar verder blijft de schade over het algemeen beperkt tot belegen ongein met klapsigaren en waterspuitende bloemen.

De mensheid heeft die coulrofobie, zoals zo veel zaken, grotendeels aan zichzelf te danken. Worst offender is en blijft de jeugdtramaveroorzakend enge Pennywise uit Stephen Kings It (1990). Ook de 'horrorclown' helpt weinig mee: uitgedoste onverlaten die het leuk vinden met een kettingzaag op nietsvermoedende passanten af te rennen.

After Life
De clown lijkt een uitvergrote versie te zijn van de wolf in schaapskleren: je weet nooit wat er onder het hysterisch vrolijke uiterlijk schuilgaat, en wat niet weet, maakt wantrouwig.

Voor de clownvrezende Amsterdammers onder ons daarom een dringende tip: loop de komende tijd vooral met een grote boog om de Jodenbreestraat heen. Daar hangt sinds een paar weken een enorm affiche voor de tentoonstelling After Life van de Britse kunstenaar Glenn Brown.

'Internationaal vermaard om zijn intrigerende en confronterende werk!' juicht de folder en confronterend is de afbeelding zeker: vanaf een hoogte kijkt een als morsige clown geschminkte Rembrandt op ons neer.

Alleen niet in de vorm van een goedmoedige august: dit is Rembrandt in de vorm van een naargeestige nar die opgedregd lijkt te zijn uit een zompig doodsmoeras, met gesmolten wit masker en gele tanden op de rand van bederf.

Adolfsnorretje
Geschrokken sla je het als passant gade - coulrofobie of niet. "Dit is het Rémbrandthuis toch, nota bene het eigen huis van de grootste Hollandse meester?" ben je geneigd tegen willekeurige passanten te stamelen.

Het werk van Brown blijkt bedoeld te zijn als 'meedogenloze toe-eigening van zijn werk', maar in eerste instantie doet het vooral lichtelijk blasfemisch aan. Een beetje als het tekenen van een piemel op Van Rijns voorhoofd of een Adolfsnorretje op de bovenlip. Maar op dat soort verbazing mikt het Rembrandthuis nou net met het aantrekken van Brown.

"Mensen vinden het óf fantastisch óf heel erg lelijk," aldus een woordvoerder. "Brown is ook wel een kunstenaar die een beetje wil provoceren. Maar voor ons was het geen dilemma hoor, of we hem aan moesten trekken. In die zin is Rembrandt niet heilig voor ons."

Van een ingeslapen mentaliteit kun je de mensen achter het Rembrandthuis in ieder geval niet betichten. Je vindt het affiche verschrikkelijk, of prachtig, of intrigerend, maar wat je er ook van vindt: het schudt de boel in elk geval lekker op. En dat is toch wat een béétje affiche anno 2017 op zijn minst moet doen.

En voor wie er instant nachtmerries van krijgt: de affiche hangt er nog tot en met 23 april. Evenals de posters verspreid door de stad. U bent gewaarschuwd.

Tips of opmerkingen? straatbeeld@parool.nl

Affiche Glenn Browntentoonstelling bij het Rembrandthuis

Waar Centrum
***

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden