Come

Vooral het uiterlijk telt

De keuken van Come (come eat, drink and lounge) zit ergens tussen de Turkse en Indiase in, met wat Franse trekjes hier en daar. Maar zonder verrassing of spanning.

Dit is de derde horeca-incarnatie van het pand op de hoek van de Stadhouderskade en de Van Woustraat, waar ooit het kantoor van ABN Amro zat. Je moet er wat treden voor op en binnen is het ook trapje op, trapje af. Er is een rokersruimte achter glas en achterin vind je de open keuken, waar nog steeds de grote steenoven staat.

In het midden, pontificaal, de bar, waar druk aan gelounged wordt, want dat staat in het devies: Come eat, drink, lounge. De muziek staat hard (Amerikaanse evergreens); we laten ons vertellen dat ze pas de volgende dag officieel opengaan en nog aan het testen zijn. Intussen staan er al wel meer dan een maand 'recensies' bij Iens, dus ze zijn niet echt pasgeboren.

Ze proberen hier de service te geven van een topzaak, maar als de ober mijn servet wil pakken om dat op mijn schoot te leggen, grijp ik in: dat gaat me te ver.

We kiezen voor het gevarieerde menu voor twee à €32,50 p.p. (er is er ook één van € 22,50). Dat menu begint met liefst vijf koude voorgerechten: het blijken vijf saladeachtige prakken, ongeveer zoals je dat bij de Turk of de Griek krijgt. Er zit een Mexicaanse bonensalade (frijoles rancheros) bij, een soort curry, labneh, zalmsalade en hummus, maar alles smaakt vrijwel hetzelfde: flauw, vlak, zonder verrassing of spanning.

Dan is er de dagverse soep; de ober had aangekondigd dat het lofsoep zou zijn, maar als het kleine kommetje (met een dessertlepeltje) wordt neergezet, wordt ons gemeld dat de kok heeft besloten dat we aspergesoep krijgen. Het is zo'n klein schepje soep, dat ik me niet kan inhouden en zeg: 'Ik geloof dat mijn kommetje nat is.' Het wordt niet begrepen.

Wat moet doorgaan voor aspergesoep is met afstand het armzaligste excuus daarvoor: licht gebonden aspergekookwater met wat vlokjes peterselie. En zo smaakt het ook: als kookwater. Na het uithalen van de na enkele lepeltjes onaangeraakte kom, bieden ze aan een andere soep te brengen. Daar zien we van af. Je kunt over me lopen, maar niet heen en terug!

Dan komen drie - op het menu staat twee - warme tussengerechten: iets met kip, iets met kalfsvlees en nog iets, alle drie ook weer even smakeloos als die voorgerechten. Alles lijkt hier te gaan om hoe het er uitziet en hoe je het noemt. De smaak is bijzaak. Zo zitten er grote stukken ongeschilde paprika in; een professionele kok schilt of poft de paprika.

Bij de hoofdgerechten mogen we kiezen uit wat de kok voor die dag heeft bedacht; daar zijn we zowaar tevreden over. Het visgerecht is een behoorlijk stuk kabeljauw met wat oesterbeignets, kokkels, zeewier en een garnituur van witte en groene asperge en dubbel gepelde tuinboontjes (!). Het andere is een combi van twee soorten lamsvlees: sufgestoofd vlees en dungesneden lende, met hetzelfde garnituur, aangevuld met nameko's (bundelzwammetjes). Ook dat gerecht is niet slecht, al is het wat slordig samengesteld.

Deze twee hoofdgerechten slagen er toch niet in het hele menu boven het gemiddelde te verheffen, en daar komt dan nog het dessert bij - of beter, dat komt nog in mindering. Het heet een dessertproeverij en bestaat uit een matige panna cotta (de beloofde vanille was niet te proeven - of te zien), met een kersencoulis, heel dun. Een halve gestoofde rode pruim die voornamelijk zuur en waterig is, wat blokjes ananas uit de tandoori (licht kruidig en gekleurd), een zeer waterig smakende peer die in rosé gestoofd zou zijn, een quenelle chocolademousse (oké) en twee piepkleine cilindertjes die ze brownies noemen, maar die kurkdroog en zanderig zijn. Brownies zijn per definitie smeuïg, bijna plakkerig. Geen succes dus.

En dat is dan meteen ook het oordeel over Come. De keuken zit ergens tussen de Turkse en de Indiase in, met wat Franse trekjes hier en daar, maar het lijkt me een poging die op deze manier gedoemd is te mislukken.

6

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden