Coco Chanel & Igor Stravinsky ***

null Beeld

Regie: Jan Kounen
Met: Mads Mikkelsen, Anna Mouglalis
In 1920 beleefden componist Igor Stravinsky en modepionier Coco Chanel een kortstondige affaire. Chris Greenhalgh schreef er een roman over, die hij zelf mocht bewerken tot filmscenario. De Deen Mads Mikkelsen zet het Russische muziekgenie neer als een passieve man van weinig woorden.

Chanel is in de vertolking van Francaise Anna Mouglalis een berekenende ijskoningin, die de getrouwde Stravinsky moedwillig een affaire binnenloodst. De film geeft nauwelijks een motivatie voor de vrijage tussen deze twee emotionele koelkasten. Waarom bespringen zij elkaar op een pianokruk? Omdat ze beiden beroemd zijn en niemand hen wat kan maken. Daarom. Ondertussen moet Igors chronisch zieke echtgenote lijdelijk toezien hoe haar man zich laat inpalmen door Coco, die de uit Rusland gevluchte Stravinsky's onderdak biedt in haar riante buitenhuis.

De film opent met de beruchte premiere van Stravinsky's Le sacre du printemps in 1913. Regisseur Jan Kounen, die zich met Dobermann en Blueberry liet kennen als een liefhebber van meeslepende camerabewegingen, leeft zich compleet uit op de herschepping van de rel die ontstond bij deze legendarische balletuitvoering.

In het publiek zien we Coco Chanel zitten, die het spektakel bewonderend gadeslaat. De schwung van die theatrale opening wordt door Kounen nergens meer geëvenaard. Het in zwart en wit uitgevoerde art-deco-paleisje van Chanel is een triomf van decorontwerp. Toch voelt het alsof stilist Kounen zich binnen die muren in het nauw gedreven voelt.

Een uitstapje naar het Zuid-Franse Grasse, waar Coco haar fameuze parfum Chanel No. 5 creëert, geeft licht en lucht. Maar de episode verheldert niets over de relatie tussen Coco en Igor. Kounen laat de affaire abrupt eindigen in een scene waarin erkende kunstenaar Stravinsky zijn minnares toebijt dat zij niets meer is dan een verkoopster van lapjes stof. Daarna gaan beiden huns weegs.

In een overbodige finale zien we Stravinsky en Chanel als eenzame bejaarden, alleen in hun kamers. Zo te zien denken ze met smart terug aan hun kortstondige bevlieging van een halve eeuw eerder. Het is een ongeloofwaardig en vals sentimenteel einde van een drama dat nergens de passie tussen de hoofdpersonen voelbaar maakt, waardoor de film blijft steken in uiterlijkheden. (FRITZ DE JONG)

Website

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden