Recensie

Cliff Richard: 'Danke schön. Pardon: dankoe' (***)

Het publiek in de niet geheel uitverkochte Ziggo Dome bestaat vooral uit leeftijdgenoten van de 73-jarige Cliff Richard. Maar zelfs op die gevorderde leeftijd heeft de zanger iets jongensachtig behouden. Eeuwig jong is echter niet zijn stem.

Cliff Richard in de Ziggo Dome Beeld anp
Cliff Richard in de Ziggo DomeBeeld anp

Moeilijk voor te stellen, maar ooit gold Cliff Richard als het Engelse antwoord op Elvis Presley. Maar waar Amerika werd overrompeld door een woest seksbeest, presenteerde Engelands eerste grote popster zich als de ideale schoonzoon. 'Move it', zijn debuutsingle uit 1955, klonk nog behoorlijk pittig, daarna koos hij al snel voor veel braver repertoire. Toen zich begin jaren zestig The Beatles aandienden, leek het alweer gedaan te zijn met Cliff Richard en zijn muziek.

Dat liep dus heel anders. Amerika heeft Cliff Richard nooit aan zijn voeten gekregen, maar in de rest van de wereld is hij tot op de dag van vandaag een ster. Al 55 jaar zit hij in het vak, wat hij viert met 'The still reelin' and A-rockin' tour'. Die is vernoemd naar een nummer van Chuck Berry, ja. Net als op zijn laatstverschenen, honderdste album, 'The fabulous rock 'n' roll songbook' keert Cliff Richard in de tour terug naar de muziek van de jaren vijftig en vroege jaren zestig.

Gênant
Toen was hij een tiener, nu is hij 73 jaar. Het is hem niet echt aan te zien, zelfs op die gevorderde leeftijd heeft de zanger iets jongensachtig behouden. Eeuwig jong is echter niet zijn stem. In het eerste deel van het optreden in de Ziggo Dome hapert zijn zang af en toe flink. De vocale ondersteuning door twee leden van zijn begeleidingsband voorkomt dat het gênant wordt. Hetzelfde tweetal staat Cliff Richard ook terzijde als hij, lang niet meer zo los in de heupen als vroeger, een dansje waagt.

In de niet geheel uitverkochte zaal (de bovenste ring is grotendeels leeg) zitten vooral leeftijdgenoten. En die eten uit zijn hand - weinig artiesten met zulke trouwe fans als Cliff Richard. Teksten worden bijna devoot meegezongen (een surrealistische ervaring wel, om zo'n publiek op leeftijd 'The young ones' te horen zingen), om Cliffs grapjes wordt telkens heel hard gelachen en als de zanger na alweer zo'n klaterend applaus per ongeluk Danke schön in plaats van 'dankoewel' zegt, wordt hem dat probleemloos vergeven.

Madame Tussauds
Toen Cliff Richard bij zijn vijftigjarige jubileum Nederland aandeed, was dat samen met The Shadows, zijn vaste begeleidingsgroep uit de beginjaren van zijn carrière. Daar kan zijn huidige band niet aan tippen. Nogal kleurloze muzikanten zijn het, die er het grootste deel van de show bijstaan als beelden bij Madame Tussauds. In Cliff Richards versie van rock-'n-rollklassiekers uit de jaren vijftig trekt wel de gitarist (die een heel behoorlijk Hank B. Marvin-imitatie in huis heeft) soms flink van leer.

Toch klinken de covers van onder anderen Chuck Berry, Little Richard en Buddy Holly (maar opvallend genoeg weer niet van Elvis Presley) wel heel erg braaf. Braver zelfs nog dan wat Pat Boone er lang geleden van maakte. Grappig is het daarom dat ook het voor de goede verstaander nogal pikante 'Willie and the hand jive' van Johnny Otis op het repertoire staat. Otis heeft het altijd ontkend, maar het nummer laat zich makkelijk uitleggen als een verkapte ode aan de edele kunst der masturbatie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden