recensie

Cirque Stiletto 3 met Karin Bloemen is magisch en soms tenenkrommend (***)

Na twee edities met Ellen ten Damme treedt nu Karin Bloemen aan als grande dame van het Cirque Stiletto. Dat levert knappe acts op, maar ook tenenkrommende kitsch.

Cirque Stiletto met Karin Bloemen Beeld Stardust
Cirque Stiletto met Karin BloemenBeeld Stardust

Voorafgaand aan de derde editie van Cirque stiletto heeft zich een wisseling van de wacht voltrokken: Karin Bloemen volgde Ellen ten Damme op. Dat brengt automatisch veranderingen met zich mee. Ten Damme was de lenige, uitdagende spreekstalmeester, Bloemen is vooral de lolbroek.

Bloemen hult zich in 101 jurken, steeds vergezeld van groteske hoofddeksels, en haalt de humor uit ondeugende onderonsjes met jonge dansers en een gastoptreden van haar beroemde Engelse lerares ("Shut up!"). ­Bloemen is in deze omgeving duidelijk meer buitenstaander dan Ten Damme, die het hele variété in één lichaam samenbalt.

De sfeer van een kerstmarkt
Die rol zorgt voor een aantal aardige scènes, maar ook voor tenenkrommende kitsch. Tijdens de wereldreis die Stiletto 3 het publiek voorschotelt, komen we onder andere in Oostenrijk terecht. De sfeer die ontstaat wanneer Bloemen als een Heidi over het podium stuitert, omringd door halfnaakte dansers in Lederhosen, verwacht je eerder als je een kerstmarkt bezoekt.

Zo bouwt de voorstelling nooit de spanning van zijn voorgangers op, die bij vlagen seks ademden én intieme momenten van ontroering kenden. Het lied dat Bloemen zingt over clowns, is daarom een gemiste kans.

Circusgevoel met beelden
De Ashton Brothers lieten deze zomer in De Kleine Komedie weer eens zien hoe je een ouderwets circusgevoel creëert, vol weemoed en harlekijnen die even tragisch als grappig zijn. Dat doe je met beelden, niet met woorden.

Bloemen vertelt ons precies wat we moeten voelen over de clowns die bij haar op het podium zitten. En dus voelen we eigenlijk niets.
Gelukkig gaat er genoeg wél goed. Lady Lala McCallan bijvoorbeeld, die hoge ogen gooide bij Italia's got talent. Deze charmante dragqueen is een prima operazangeres, die vooral indruk maakt met haar vertolking van Con te partirò (Time to say goodbye). Ze zingt zowel de partijen van Sarah Brightman als die van Andrea Bocelli. Komisch én mooi.

Alles raak
Ook de scènes van Wëreldbänd zijn allemaal raak. Hun muzikale clownerie en lichte acrobatiek blijkt als altijd een genot, al is het jammer dat ze minstens één nummer uit hun eigen voorstellingen recyclen. Hij is goed hoor, die kolderieke tapdansact, maar hij versterkt het gevoel dat je naar een bij elkaar genaaide lappendeken kijkt in plaats van naar een zorgvuldig opgebouwde show.

De buitenlandse artiesten zorgen tussendoor voor knap, gespierd entertainment, al bieden ze de doorgewinterde circusfan waarschijnlijk niets wat hij niet eerder heeft gezien.

De jongleur brengt magie
Met één uitzondering: jongleur Alan Sulc. Wat deze 25-jarige Tsjech met zijn ballen uitspookt, tart de grenzen van het voorstellingsvermogen. "Het is magisch, het is als de zon die altijd schijnt," zingt Bloemen over het circus. Als Sulc op zijn podiumpje staat, met God weet hoeveel ballen die hij voor, onder, achter en boven zijn lichaam laat dansen, geloof je inderdaad heel even in magie.

Meer informatie over Cirque Stiletto 3 bij DeLaMar Theater.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden