Cinedans zoekt grenzen van film en dans

Dijkmeijer: ''De filmwereld denkt: ik heb niets met dans. De danswereld vindt het moeilijk, want het is geen podiumkunst." Foto Ruud van Zwet

Dansfilmfestival Cinedans is tot 11 juli in Amsterdam, in samenwerking met Julidans. Organisator Janine Dijkmeijer: 'Aan registraties doen we helemaal niet.

Aan mensen uitleggen wat Cinedans nu precies is, blijft moeilijk, beaamt Janine Dijkmeijer in De Balie, de plek waar de zevende editie van Cinedans voornamelijk zal zijn. Want wat is het nu: film of dans?

Dijkmeijer: ''De filmwereld denkt: ik heb niets met dans. De danswereld vindt het moeilijk, want het is geen podiumkunst. Het opvallende is dat juist de filmkenners bij sommige films zeggen: 'Ja, maar dat is toch geen dans?' Zij verwachten bij dans echt een lichaam dat beweegt. Terwijl vliegende vogels of rollende balletjes ook zo in beeld gebracht kunnen worden dat ze aanvoelen als een choreografie. Zoiets is voor mij, als voormalige danser, optimale dans.''

De bulk van de vertoonde films zijn dan ook kunststukjes op zich, die wat extra's toevoegen aan de dans. ''Aan registraties doen we helemaal niet,'' benadrukt ze. ''Als ik een opname van een dansvoorstelling binnenkrijg waarvan de inhoud fantastisch is, maar waar verder niets mee is gedaan, dan wil ik die voorstelling liever live zien. Je ziet nu ook veel meer choreografen die samenwerken met echte filmmakers. We hebben bijvoorbeeld choreografe Ann van den Broek in contact gebracht met Mike Figgis, de maker van Leaving Las Vegas. We hopen hun film volgend jaar te kunnen laten zien.''

Dijkmeijer (1962) begon op achttienjarige leeftijd met dansen. ''Ik was uitgeloot voor medicijnen en dacht: dan ga ik dat toch even een jaartje doen. Maar het dansen ging eigenlijk steeds beter.''

Na bijna twintig jaar intensief freelancen - ''Ik heb voor bijna elk gezelschap gedanst, behalve bij Anouk van Dijk en Itzik Galili'' - een Gouden Theaterdansprijs (nu bekend als de Gouden Zwaan) en een Prijs van verdienste bij het Dansersfonds, besloot Dijkmeijer op 37-jarige leeftijd te stoppen. Ze begon aan een internet- en mediastudie.

In 2003 werd ze gebeld door voormalig danser Hans Beenhakker. Dijkmeijer: ''Hij had op een festival in New York een prijs gewonnen voor zijn allereerste dansfilmpje en vond dat wij ook zo'n festival moesten hebben, dat ik maar moest organiseren.''
Het begon met één dag in De Balie. Nu is het een volledig festival, met ook evenementen in Kaapstad (in samenwerking met het Theaterinstituut) en in zes steden in China (met medewerking van Borneoco).

De aansluiting bij Julidans was destijds een bewuste keuze, zegt ze. ''Julidans had de meest aansprekende programmering. De band wordt nu steeds sterker.'' Zo is voorafgaand aan de première van Nieuw Zwart van Wim Vandekeybus in de Melkweg ook een overzicht van zijn films te zien en is naast Idoru, de nieuwe dansvoorstelling van André Gingras, ook zijn installatie Les commerçants te bewonderen.

Er worden, onder de titel Exploring boundaries, meer grenzen afgetast. Dijkmeijer: ''Vanaf dit jaar heten we Cinedans: dans, film, en media.''

Een grote trekpleister is het programma Moving Media, in samenwerking met Julidans: twee live dansvoorstellingen waarbij dans een symbiose aangaat met moderne technologie en beeldende kunst. Zo kan de danseres in Glow met behulp van interactieve software met haar lichaam en bewegingen de belichting, het decor en het geluid bepalen.

Het is een beslissende stap die het onderscheid tussen Julidans en Cinedans nog verder vervaagt. ''Ik ben ook nog steeds op zoek naar meer dan dans. En dans op films, dat zijn gewoon kleine gedichtjes.'' (BREGTJE SCHUDEL)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden