Recensie

Chimpansee houdt de mens een spiegel voor in 'Dawn of the planet of the apes' (****)

Net als in de eerste film ligt de sympathie van de makers meer bij de apen dan bij de mensen. Met die omkering van de gangbare verhoudingen houden ze de mensheid een spiegel voor.

null Beeld Dawn of the planet of the apes
Beeld Dawn of the planet of the apes

Drie jaar geleden was 'Rise of the planet of the apes' de grote verrassing van het Amerikaanse zomerseizoen. Het nieuwe bronverhaal voor de sciencefictionklassieker 'Planet of the apes' (1968) kon bogen op een inventief en prikkelend scenario, maar werd in handen van regisseur Rupert Wyatt ook een technische triomf, waarin apenvertolker Andy Serkis en de digitale animatieploeg van het Nieuw-Zeelandse Weta met chimpansee Caesar een volstrekt overtuigende held introduceerden.

De hoogbegaafde Caesar werd geboren in een laboratorium, waar zijn moeder als proefdier een experimentele alzheimerbehandeling onderging, maar hij kreeg een liefdevolle opvoeding in het huis van gentherapeut James Franco. 'In Dawn of the planet of the apes' is Caesar nog steeds de goedaardige leider van de apengroep die hij tien jaar eerder uit een hels opvangcentrum bevrijdde, maar zijn gezag komt onder druk te staan wanneer overlevenden van een wereldwijde viruspandemie hun territorium betreden.

Conflict
Het apengriepvirus maakt primaten slimmer, maar heeft de menselijke bevolking van San Francisco goeddeels gedecimeerd. Het scenario voor de vervolgfilm maakt een oude waterkrachtcentrale tot inzet van een territoriaal conflict tussen de overlevers in de overwoekerde stad en de troep van Caesar, en net als in de eerste film ligt de sympathie van de makers meer bij de apen dan bij de mensen.

Met die omkering van de gangbare verhoudingen houden ze de mensheid een spiegel voor, zoals dat ook in de oorspronkelijke film en een viertal vervolgfilms gebeurde. 'Rise' of the planet of the apes hield een treffend pleidooi voor dierenrechten, 'Dawn' draait om de vraag of territoriale geschillen gewapenderhand of in vreedzaam overleg beslecht moeten worden. In beide kampen woedt een richtingenstrijd, maar de motieven van Caesar en het getraumatiseerde proefdier Koba (Toby Kebbell) komen beter uit de verf dan die van mensenleiders Jason Clarke en Gary Oldman.

Dat is te danken aan de apenvertolkers, de animatoren en regisseur Matt Reeves (Cloverfield, Let me in), die er met een minimum aan (ondertitelde) gebarentaal en apendialogen in slagen een allegorie over menselijke twisten tot een verbluffend primatenspektakel te bewerken. In het tijdperk van de superhelden en explosiefilms zijn de apen de koning te rijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden