Column

Champagne bij de Kuytjes

Eva HoekeBeeld Floris Lok

'O het was zo spannend joh,' klonk een stem van ver. 'We zaten al tweeënhalf uur in de raadzaal van de Stopera en iedereen had zijn zegje gedaan. En toen gingen ze eindelijk stemmen. Wie tegen was ging staan, wie voor was bleef zitten. En toen bleef iedereen dus zitten, op ééntje na. Nou kind, we hádden het niet meer. Ik meteen huilen natuurlijk. Klaas ook, ik dacht: wat krijgen we nou? Normaal ben ik de enige huilebalk, haha.'

Het was woensdagmiddag en ik stond vanaf mijn vakantieadres in Zanzibar in een bloedhete telefooncel te bellen met Marjan Kuyt, eigenaar van patisserie Kuyt in de Utrechtsestraat, ras Amsterdamse en sinds acht jaar verwoed strijdster om een deur. De zon stond op het hoogste punt, het zweet gutste van me af en de lijn kraakte aan alle kanten, maar één boodschap kwam luid en duidelijk door: de Kuytjes hadden gewonnen. Die vermaledijde deur, die simpele doorgang van de patisserie naar de aangrenzende tearoom, die zou er nu dan toch eindelijk komen, na acht jaar hakketakken en knarsetanden.

'Het was nog een hele toestand hoor,' vertelde Marjan. 'André van Oostveen van GroenLinks was principieel tegen: hij zei dat hij het niet netjes vond dat we de media hadden opgezocht. Hij zei steeds: 'Jullie hadden de offi-ciële weg moeten bewandelen.' Maar dat hébben we gedaan, alleen staat daar zo'n dikke muur omheen dat je daar als gewone burger helemaal niet doorheen komt.'

Ze was niet de enige die een sneer had gekregen.

Liesbeth Reurts - ook van GroenLinks - had me al via Facebook laten weten diep gekrenkt te zijn over het feit dat ik in mijn vorige column had geschreven dat ze een banaan at tijdens de inspreekavond - waar banaan stond, had natuurlijk dossier moeten staan.

Wel was Liesbeth daarna meteen naar de winkel gereden om nu eens 'met eigen ogen te zien waar het nou eigenlijk om ging', iets wat de Kuytjes dan weer raar vonden voor iemand die zich eerder zo hartstochtelijk had uitgesproken tégen. Maar dat kwam dan weer omdat de Kuytjes in hun aanvraag niet goed hadden verwoord wát ze wilden, daar zou ze Olga de Meij van de VVD nog wel even over spreken.

Ook straatmanager Nel de Jager, notoire luis-in-de-pels en Kuyt-medestander van het eerste uur, was inmiddels persona non grata binnen de raad. 'Otto Reuchlin van de PvdA is direct opgestapt na jouw stuk,' sms'te ze. 'Flauwekul natuurlijk, hij kwam na deze raadsperiode toch al niet meer terug. Ik heb lief naar hem gezwaaid.'

Het deed er allemaal niet meer toe.

De deur kwam er, godallemachtig, hij kwam er!

Marjan, giechelend: 'AT5 is langs geweest, de telefoon staat roodgloeiend en ik ben vanmorgen meteen naar de groothandel gereden: iedere klant krijgt tot en met zaterdag champagne en appelschnitt.' En verder ging ze aankomende verkiezingen natuurlijk VVD stemmen ('maar dat deed ik toch al') en verzuchtte ze dat ze vooral blij was dat het voorbij was, deze soap. 'Eindelijk kunnen we verder.'

Daarna werd de verbinding verbroken. De Kuytjes waren natuurlijk niet de enige ondernemer in de wereld met vergunningsproblemen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden