Plus

Cézanne Et Moi

Cézanne Et Moi is een oubollige, saaie combinatie van biopic en bromance.

Cézanne Et Moi is een oubollige, saaie combinatie van biopic en bromanceBeeld Cézanne Et Moi

"Schrijven is niet de waarheid! Een roman is niet de waarheid!" verdedigt de Franse schrijver Émile Zola zich met veel aplomb tegen zijn vriend, de schilder Paul Cézanne. Die komt verhaal halen omdat hij zich herkent in de hoofdpersoon van Zola's roman L'Oeuvre, schilder Claude Lantier.

In L'Oeuvre (1886) beschreef Zola nauwgezet het Parijse kunstenaarsmilieu uit de negentiende eeuw. Claude Lantier is de meest getalenteerde schilder van een groep jonge kunstenaars, maar hij lost de verwachtingen niet in. Veel verder dan een aantal sublieme schetsen komt Lantier niet; wanneer hij zich dat realiseert, pleegt hij zelfmoord.

Geen sleutelroman
L'Oeuvre is naar alle waarschijnlijkheid geen sleutelroman; in enkele brieven heeft Zola wel aangegeven dat het boek (auto)biografische elementen bevat. Cézanne schreef Zola een koele brief na lezing van L'Oeuvre, daarna hebben ze elkaar niet meer gesproken.

Volgens de meeste biografen is het nauwelijks denkbaar dat hij zich zou hebben herkend in het personage Claude Lantier. Diens ideeën over kunst waren de zijne niet, zijn zelfmoord vond hij ronduit belachelijk. Als het boek iets aantoonde, dan was het dat Zola niets van schilderkunst begreep.

De Franse regisseuse Danièle Thompson, die eerder een handvol o-la-la-achtige komedies maakte, gebruikt de roman als het breekpunt in de bijzondere vriendschap. Dat hoeft geen bezwaar te zijn, zoals Rudolf van den Berg recent bewees met zijn kunstenaarsportret Een echte Vermeer; een speelfilm is nu eenmaal geen documentaire.

Saaie combinatie
Maar het aanlengen van de spaarzame feiten met apocriefe verhalen en bakerpraatjes levert bij Thompson maar weinig op; Cézanne Et Moi is een oubollige, saaie combinatie van biopic en bromance, waarin de kunstenaarsclichés aaneengeregen worden.

Zola rookt een pijp en formuleert precies, Cézanne heeft een woeste baard en smijt zijn doeken kapot als ze hem niet bevallen.

Ook de vorm is clichérijk: de meeste shots baden in (schilderachtig) tegen­licht, de film hangt van (uitleggerige) dialogen aan elkaar en is dichtgesmeerd met stemmig pianogepingel.

Zo bezien is het alleszins te begrijpen dat het Centre National du Cinéma Paul Verhoevens Elle boven Cézanne Et Moi verkoos als Franse inzending voor de Oscar voor beste niet-Engelstalige film.

Cézanne Et Moi

Regie Danièle Thompson
Met Guillaume Canet, Guillaume Gallienne
Te zien in De Uitkijk, The Movies, Studio/K

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden