Plus

Cave is als een prediker met een enorm charisma

Nick Cave is populairder dan ooit en liet vrijdagavond in de Ziggo Dome zien nog altijd een enorm charisma te hebben.

Cave vrijdagavond in de Ziggo Dome.Beeld Paul Bergen

In zijn graphic novel over Nick Cave heeft tekenaar Reinhard Kleist de fysiek van de Australische zanger opvallend goed getroffen. Zoals Cave op de cover van het onlangs ook in Nederland verschenen stripboek Mercy on me staat afgebeeld, precies zo staat hij op het podium van de Ziggo Dome.

Het lange lijf gestoken in een zwart pak, het even zwarte haar achterover gekamd. Meestentijds helt zijn bovenlijf onhandig voorover, alsof hij na zestig jaar nog steeds niet helemaal gewend is aan zijn eigen lengte.

Die lichamelijke onhandigheid staat een enorm charisma geenszins in de weg. Als Cave niet achter de vleugel zit, staat hij aan de rand van het podium. Fans, toch echt geen tieners, maar eerder leeftijdgenoten, reiken opgewonden naar hem.

Publieksvriend
Hij schudt handen, houdt tijdens het zingen soms één zo'n hand heel lang vast. Een prediker die zijn toehoorders zegent, daar doet het aan denken.

Nick Cave als publieksvriend. Wie had dat in de jaren tachtig kunnen denken. Als zanger van de Australische postpunkband The Birthday Party en ook in het eerste deel van zijn solocarrière straalde Cave vooral gevaar uit. Maar wie had in die tijd ook kunnen bevroeden dat de toenmalige undergroundheld ooit nog eens in een zaal van het formaat Ziggo Dome zou optreden?

Jesus Alone
Op zijn huidige tournee doen Cave en zijn vaste begeleidingsband The Bad Seeds alleen dit soort reusachtige zalen aan. De zanger is populairder dan hij ooit was. Toch leek het twee jaar geleden niet onwaarschijnlijk dat we hem nooit meer op een podium zouden zien. Cave overkwam het ergste wat een mens kan overkomen: hij verloor een kind. Onder invloed van lsd was de vijftienjarige jongen van een rots vlakbij Cave's huis in het Engelse Brighton gevallen.

Op het vorig jaar verschenen album Skeleton tree zingt hij erover in Jesus alone. In de Ziggo is dat al het tweede nummer op de setlist. Wat misschien maar goed is, want dan zijn we er doorheen. Dreigende muziek van The Bad Seeds, doortrokken met ijselijke hoge piepgeluiden, en Cave die met die diepe stem brult: 'I am calling you.' Zou er iemand in de Ziggo zijn, die niet weet over wie hij het heeft?

Daarna klinken zelfs de donkerste songs uit zijn oeuvre bijna luchtig. Songs van Skeleton tree worden afgewisseld met Caveklassiekers, die soms teruggaan tot de vroege jaren tachtig. De muziek is behalve droog en donker vaak ook traag en mooi kaal. Echt hard is de muziek zelden, maar in Jubilee street, het meest groovende nummer in de Cavecatalogus, gaat alles voluit.

Ome Nick
In de toegiften nodigt Cave tijdens de murderballad Stagger Lee tientallen fans op het podium. Aan het einde van het nummer vraagt hij ze te gaan zitten. Zelf neemt hij midden tussen hen in plaats. Ome Nick gaat een verhaaltje vertellen? Inderdaad, dat doet hij: 'En toen kwam de duivel met zijn drietand...'

Een hartelijk en breeduit lachende Nick Cave, nog zoiets wat we vroeger voor onmogelijk hadden gehouden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden