Casa Juan

Jordanees-Spaanse gezelligheid

'Ja, we gaan er geen yuppenzaak van maken,'' werd me meegedeeld toen ik bij de Spanjaard Vamos a Ver (in de Govert Flinck) verbaasd opmerkte dat ik geen verschil zag, omdat vriend Ronald Sales me gemeld had dat de zaak verbouwd was. Een kwastje verf, dat was alles, zei men. Sales stelt daar trouwens op dit moment zijn zeer Spaans geïnspireerde kunst ten toon.

Die andere favoriet op Spaans gebied, Casa Juan, was in elk geval onlangs verhuisd naar een ruimere locatie, aan de overkant op de Lindengracht. Zouden ze daar meer voor de hedendaagse yup hebben gedaan? Niet dus, het restaurant ziet eruit alsof het daar al eeuwen gevestigd is, met een hoofdstel, een hooivork en veel platen aan de muur, alles in groen en crèmekleur, houten tafels en stoelen, achterin de bar. Kortom, een gezellige sfeer voor Spanjegangers.

Casa Juan is indertijd (veertien jaar geleden) ontstaan uit een hobby; de ruimte was eigenlijk meer een kroegje, met een bar en vrij weinig plaats eromheen. Dat stak, want de belangstelling was groot. Juan en zijn vrouw Carla hadden de zaak met hun persoonlijke inzet immers erg aantrekkelijk gemaakt voor wie daarvan houdt. In de Jordaan was dat zeker zo. Geen yuppenzaak dus. Ook nu niet.

Dat wil niet zeggen dat er geen tapas zijn - integendeel. De gewone kaart hier is traditioneel, maar heel uitgebreid; veel vis natuurlijk, maar ook kip, rund, kalf en lam, elk op een aantal manieren. Ook de tapas zelf staan ingedeeld in lange lijsten met vis, vlees en groenten. Hier heeft de tijd stilgestaan, en dat is soms heel plezierig.

We bestellen de gevarieerde schotel tapas en als we ook nog een hoofdgerecht bestellen, kijkt Carla bedenkelijk. Die tapas, dat is eigenlijk al een maaltijd...

Het begint feestelijk met 'de amuse': zes smaakopwekkende gevulde mosselen. Het brood met uitstekende aioli moet je wel apart bestellen (€3,50), maar dan heb je ook wat.

En inderdaad: die tapasschotel is een ongelooflijke overvloed voor de man €17,50 (ten minste twee personen). Daar zijn om te beginnen uitstekende calamares romana (inktvisringen), empanadillas (frisse, goed gevulde flappen), pinchos morunos (vleesspiezen), jamon serrano, chorizo, mooie sappige warme tortilla, gamba's a la plancha en het zou me niet verbazen als ik nog wat vergeet. O ja, een forse pan met goede mosselen, op zich al een uitgebreid voorgerecht.

Natuurlijk moeten we ook de huisgemaakte kroketjes testen (vier voor €4,50); hoewel wat pokdalig van uiterlijk, zijn ze smeuïg gevuld.

Met angst en beven wachten we de hoofdgerechten af. We kunnen niet weggaan zonder de paella hier te proeven; dat wordt de paella marinera, geserveerd in een echte kleine paellera. Ik heb zelden zo'n goed gevulde paella gezien: vis, mosselen en andere schelpen, gamba's enzovoorts. Een royale paella, waar dan ook veel van overbleef - de restanten namen we mee; bij ons gaat niets verloren.

Eén van de ingrediënten was duidelijk saffraan. De hoeveelheid was, net als de rest, royaal, iets te veel misschien voor mijn tafelgenoot, maar voor mij net niet te veel - op het randje, zou ik zeggen. Jammer dat het zo moeilijk lijkt saffraan, het duurste aroma ter wereld, te doseren.

De estofado de ternera komt ook in een pannetje, ook al goed gevuld met kalfsvlees, champignons en dergelijke (€18,50). Opmerkelijk is de goede dosering van het zout. Spanjaarden hebben vaak een royale hand van zouten. Dat is hier heel goed in de hand gehouden.

Dat we als dessert beslist de crema Catalana moeten proberen, ligt voor de hand. Niet alleen houden we daarvan, het is ook een mooi voorbeeld van de kunsten van de kok. Deze is helemaal traditioneel: fris en niet te vet van de room, met de smaak van citrusschil en kaneel en een goede, harde korst, die waarschijnlijk niet met de vlammenwerper (dat geeft putjes) is gemaakt, maar met een echte salamander, zo'n gloeiend hete schijf die boven de suikerlaag wordt gehouden - dan krijg je een glanzend glad oppervlak (€5,00).

De stev

ige flan karamel is het enige andere dessert uit eigen keuken, hier met een bol ijs en slagroom - in feite wat ze een pijama noemen, al zit er ook nog fruit bij (€5,00).

Met andere woorden: Casa Juan heeft ook na de verhuizing niets van zijn Jordanees-Spaanse aard verloren; het eten is er nog steeds even traditioneel, lekker en royaal en het is er gezellig. Vooral dat.

9

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden