PlusFilmrecensie

Cargo

De vis wordt duur betaald, maar dan moet je hem wel eerst kunnen vangen. Dat is een probleem in het kaalgeslagen Belgische drama Cargo, dat begint met een vissersboot 's nachts op een woeste zee.

Jos van der Burg
Cargo Beeld Kris Dewitte
CargoBeeld Kris Dewitte

Als eindveertiger Jean, een zoon van de oude visser op het schip, in het noodweer snel de netten ophaalt, merkt hij even later dat zijn vader is verdwenen. De man is overboord gevallen. Of is hij gesprongen? De visser wordt uit het water gered, maar verkeert in coma en zal nooit meer varen.

Als Jean de boel wil overnemen, blijkt dat zijn vader een enorme schuld bij de bank heeft. Ook voldoet het schip, dat Broodwinner heet, niet meer aan de veiligheidseisen, zodat er niet meer mee mag worden uitgevaren.

Jean, bij wie vissersbloed door de aderen stroomt, kan niet accepteren dat het familiebedrijf op deze roemloze manier ten onder gaat, maar hij wordt steeds meer in het nauw gedreven.

Niet alleen weigert de bank hem een nieuwe lening, ook heeft hij te maken met zijn twee broers, die geen vissers zijn, maar als mede-eigenaren van het schip mogen meebeslissen over de toekomst van het familiebedrijf. Dat deze beide broers een complex verleden achter zich aanslepen, zorgt voor een broeierige spanning, waarbij het wachten is op een uitbarsting.

Geen lach, geen vrouw
Met Cargo maakt regisseur Gilles Coulier een stijlvast sociaal-realistische speelfilmdebuut in de geest van het werk van de Dardennes en Ken Loach. Het broederdrama schetst met stugge mannen die liever hun tong afbijten dan hun gevoelens te laten zien, een rauw beeld van de visserijwereld.

Als de broers al met elkaar praten, is het met een grauw en een snauw ('Overal waar jij je kop opsteekt, is het misère'), wat verraadt dat de drie bebaarde mannen geen gelukkig familieverleden achter zich hebben liggen.

Bij zulke personages luistert het nauw met de casting, en die is met drie Vlaamse karakteracteurs dik in orde. Sam Louwyck maakt de wanhoop van Jean, die het familiebedrijf kost wat kost wil redden, prachtig voelbaar. Wim Willaert overtuigt als man met een privégeheim, dat hij in zijn conservatieve vissersfamilie nooit heeft durven onthullen. En Sebastian Dewaele maakt indruk als een in het verleden van zijn ankers losgeslagen kerel, die inmiddels het rechte pad zoekt, maar wordt achtervolgd door zijn criminele geschiedenis.

Dat we in de film zelden een vrouw aantreffen, is veelzeggend, want in deze wereld van stijfkoppige mannen passen geen vrouwen. Geen vrouw houdt het uit met deze stugge binnenvetters.

Coulier bewijst dat hij lef heeft door voluit voor intens drama te gaan. De compromisloze film bevat geen relativerende humor die de druk van de ketel haalt, maar dompelt de kijker tot aan het einde onder in een benauwende sfeer. Het oogt bijna als een statement tegen al die films waarin op een traan altijd een lach volgt. Dat in Cargo geen lach te bespeuren valt, voelt gek genoeg verfrissend.

Cargo
Regie Gilles Coulier
Met Sam Louwyck, Wim Willaert, Sebastien Dewaele
Te zien in City, Eye

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden