Plus

Câini

Câini (honden) doet door het geweld, de amoraliteit en de corruptie van de personages denken aan eerdere Roemeense films, maar stilistisch verschilt het er hemelsbreed van.

Met een oud geweer denkt Roman (Dragos Bucur) zichzelf en zijn vriendin te kunnen verdedigen. Beeld Câini

In elk land hebben artfilms het moeilijk, maar Roemenië is een geval apart. Het is moeilijk om een volk te vinden dat onverschilliger tegenover de filmprestaties van landgenoten staat dan het Roemeense.

Onbegrijpelijk in het licht van het enorme prestige van de Roemeense cinema op internationale festivals. Wat ruim tien jaar geleden begon met Cristi Puius inktzwarte tragikomedie The Death of Mr. Lazarescu groeide in snel tempo uit tot wat de Roemeense new wave wordt genoemd.

In verbluffend korte tijd belandde er ogenschijnlijk uit het niets een stroom geweldige Roemeense films op festivals. In het begin waren dat vooral films die terugkeken op het Ceausescutijdperk, met als groots meesterwerk Cristian Mungiu's 4 maanden, 3 weken en 2 dagen, waarin een student een illegale abortus laat plegen. Het ijzingwekkende drama won tientallen prijzen, waaronder de Gouden Palm voor Beste film in Cannes.

Op de films over het Ceausescuverleden volgden films over de invloed ervan op het heden. In films als Police, Adjective (Corneliu Porumboiu, 2009), waarin een rechercheur met zijn chef in conflict komt omdat hij weigert een jonge drugsovertreder te arresteren, en Aurora (Puiu, 2010), over een man die na zijn echtscheiding in een moordenaar verandert, is Roemenië een moreel moeras, waarin iedereen wordt meegezogen.

Ook deze zorgvuldig uitgesponnen drama's wonnen prijzen op internationale festivals, maar Roemenen wilden ze niet zien. De enige uitzonderingen waren 4 maanden, 3 weken en 2 dagen en Child's pose (Calin Peter Netzer, 2013), waarin een moeder haar invloedrijke netwerk in de strijd gooit om vervolging van haar zoon na een dodelijk ongeluk te voorkomen.

Beide films trokken 80.000 bezoekers. De meeste Roemeense filmmakers kunnen over zulke bezoekersaantallen in eigen land slechts dromen. Zo trok Aurora slechts 2000 (!) belangstellenden.

Gestileerd minimalisme
Het gebrek aan steun in eigen land, van publiek en overheid, maakt de prestatie van Roemeense filmmakers nog opmerkelijker. Onverstoorbaar blijven zij, vaak met buitenlandse financiële steun, films maken, die tien jaar na het begin van de new wave onverminderd indruk maken.
Ook staan er steeds weer nieuwe Roemeense filmmakers op, die het net weer even anders aanpakken dan hun voorgangers.

Zoals Bogdan Miricâ, wiens speelfilmdebuut Câini (honden) door het geweld, de amoraliteit en de corruptie van de personages doet denken aan eerdere Roemeense films, maar die er stilistisch hemelsbreed van verschilt. Nu eens niet het vertrouwde, bijna documentaire realisme, maar een strak gestileerd minimalisme.

Origineel is ook de locatie, want Câini speelt zich af op het weidse, droge platteland in Noordoost-Roemenië. Twintiger Roman (Dragos Bucur, ook te zien in Police, Adjective) is vanuit Boekarest naar het gebied gereisd, omdat zijn overleden opa hem er een huis en een stuk land heeft nagelaten.

Ter plaatse stuit hij op ruige gewelddadige mannen, die ook de grond van zijn opa willen hebben. Dat hij het advies van een politieman (Gheorghe Visu) om naar de stad terug te gaan negeert, is onverstandig.

Câini

Regie Bogdan Miricâ
Met Dragos Bucur, Vlad Ivanov
Te zien in Eye, Filmhallen, Rialto

Dat zijn vriendin uit de stad (Raluca Aprodu) hem komt opzoeken, is evenmin verstandig. Dat Roman lijkt te denken dat hij zichzelf en zijn vriendin met een in huis gevonden oud geweer kan verdedigen, is een schromelijk staaltje zelfoverschatting.

Roemeense new wave
Het strak opgebouwde Câini doet meer denken aan de veelbekroonde minimalistische Spaanse thriller La Isla Minima - waarin twee rechercheurs in een snikheet zompig gebied een moord moeten oplossen, waarbij ze worden tegengewerkt door de lokale bevolking - dan aan de morele vertellingen van de Roemeense new wave.

Net als in deze film broeit er in Câini onder de oppervlakte van alles dat het daglicht niet kan verdragen en waarover iedereen die wil blijven leven liever zwijgt. Verstandig, want als het kwaad in Câini uiteindelijk een gezicht krijgt (Vlad Ivanov, de griezelaborteur in 4 maanden, 3 weken en 2 dagen), stopt het geweld niet meer.

Knap hoe Miricâ, die zich door westerns liet beïnvloeden, de spanning naar een climax voert. Met zo'n talent kan de Roemeense cinema weer een tijd voort. Dat vinden vast ook de 20.000 Roemeense bezoekers van de film. Te weinig, maar in de Roemeense situatie hoopgevend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden