Plus

Café Reynders, daar kwamen alle kunstenaars en journalisten

Nu komen er vooral toeristen, maar in de jaren vijftig en zestig was café Reynders favoriet bij kunstenaars, schrijvers, acteurs en journalisten.

Café Reynders in de vroege jaren vijftig. Aan het interieur is weinig veranderd. Aan de prijzen en clièntele wel. Beeld Cas Oorthuys

Café Reynders, járen niet geweest. Geen idee zelfs wanneer voor het laatst. De allereerste keer laat zich makkelijker oproepen: ergens héél vroeg in de jaren tachtig. Reynders leek voor een vers uit de provincie aangekomen student een goed startpunt voor een verkenning van de Amsterdamse horeca.

Want daar kwamen toch alle kunstenaars en journalisten? Er hoefden maar een paar biertjes te worden gedronken om vast te stellen dat die er toen al niet meer kwamen.

Bij een nieuw bezoek lijkt er uiterlijk weinig veranderd te zijn bij Reynders. Een klassiek Amsterdams café. Maar Amsterdammers komen er nauwelijks meer, laat zich nu binnen één kopje thee vaststellen. We horen diverse talen om ons heen, maar alleen de serveerster lijkt Nederlands te spreken.

Een tent voor toeristen is het geworden. Misschien dat hun reisgids er iets over vermeldt, maar het lijkt aannemelijk dat geen van die buitenlandse bezoekers zich bewust is van het roemruchte verleden van de zaak als trefpunt van vooral artistieke types.

Parkeerplaats voor paardenwagens
Paul Arnoldussen (oud-redacteur van deze krant) en Ko van Geemert (oud-ambtenaar, die eerder schreef over de Plantagebuurt) duiken in dat verleden in een simpelweg Reynders geheten boekje.

Een directe aanleiding in de vorm van een jubileum met mooie ronde cijfers is er niet. Arnoldussen en Van Geemert maakten het gewoon voor de lol.

'Voor het geld hadden we het beter kunnen laten: dat is er bij de huidige prijzen op het Leidseplein binnen een uurtje doorheen,' schrijven ze in hun voorwoord.

De prijzen bij het huidige Reynders liegen er inderdaad niet om. Maar wat op de drankkaart vooral opvalt, is het enorme aanbod. We tellen alleen al zeventien whisk(e)y's.

Er was een tijd dat je er alleen bier en koffie kon krijgen, lezen we in Reynders. Pas in de jaren vijftig kwamen er sherry en wijn bij. Toen er voor het eerst om rosé werd gevraagd dachten de zussen Annie en Miep Reynders, die de zaak lang bestierden, dat ze een glaasje rood met wit moesten mengen.

Die Annie had zo haar eigen ideeën. Lang was Reynders een van de weinige zaken op het plein met een eigen terrasje. Maar toen begin jaren zeventig een einde kwam aan het Leidse­plein als parkeerplaats voor auto's zag ze niets in de plannen er één groot terras van te maken; ons klimaat zou er niet geschikt voor zijn.

In Het Parool zei ze: 'Als er dan toch geen auto's meer mogen staan, had ik er liever rozenperken gehad, of boekenstalletjes.'

Dat het Leidseplein ooit vol met auto's stond, laat zich nog maar moeilijk voorstellen, maar ook in zijn vroegste versie was het een parkeerplaats, zij het toen voor paardenwagens.

Op de plek waar eerder een paardenstal was geweest begon ene B.A. Ouwebroek in 1874 een café. In 1897 kwam het in handen van de familie Reynders.

Pas veel later, na de Tweede Wereldoorlog, kreeg het café zijn artistieke reputatie. De literaire beweging De Vijftigers had er zijn thuishonk, de jazzminnende jongeren die Pleiners werden genoemd kwamen er ook graag.

Opvallende stamgasten
Na een lichte aarzeling omarmden de eigenaren die nieuwe clientèle. Een visitekaartje van Reynders uit de jaren vijftig bevatte de tekst: 'Gemoedelijke sfeer, waarin kunstenaars elkaar bij voorkeur ontmoeten / Als het Parijse "Flore", waar Sartre zijn boeken en toneelstukken schrijft / In Reynders behoeft men zich nooit eenzaam te voelen / Verzuim niet dit merkwaardige café te bezoeken!'

Achter in het boekje over Reynders staat een opsomming van de schrijvers, acteurs, politici en journalisten die vooral in de jaren vijftig en zestig de zaak frequenteerden: BN'ers avant la lettre als Remco Campert, Wim Sonneveld, Harry Mulisch en Simon Carmiggelt, maar ook de latere beroeps-Rotterdammer Gerard Cox was opvallend genoeg een stamgast.

Dankbaar maakten de schrijvers van Reynders gebruik van het gastenboek uit de gloriejaren van het café. Een heel grappige bijdrage daarin kwam van Rijk de Gooyer. De acteur en notoire kroegtijger schreef in juli 1975: 'Ik kom zelden in café's, maar als het per se moet dan drink ik een glaasje bij Reynders!'

Paul Arnoldussen en Ko van Geemert: Reynders (uitgeverij De Republiek, 15 euro)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden