Column

Café Brandon, is het nou een concertzaal of een kroeg?

null Beeld Ivo van der Bent
Beeld Ivo van der Bent

Het was zondagmiddag, uurtje of vijf, en in café Brandon op de Keizersgracht was mijn vriendin net begonnen over de avond ervoor toen ze werd onderbroken door een vrouw met een microfoon. Ze was een jaar of 45, had beschaafd blond haar en keek of ze de wereld iets moois te bieden had.

'Welkom dames en heren, welcome ladies and gentlemen,' zei ze tegen de aanwezigen - ik, mijn vriendin en nog zes anderen. 'Welcome at the Brandon café, so happy you are all here. We have a special band for you today, an Egyptian, Norwegian and Dutch combo.'

Met een weids armgebaar wees ze naar de pianist, de drummer en de contrabassist achter haar. Daarna zette ze een nummer in dat ze omschreef als 'My funny Valentine met een bossa feel'.

Mijn vriendin zuchtte. 'Dat vind ik altijd zo irritant,' zei ze. 'Je kan elkaar meteen niet meer verstaan.' Ze nam een slok en schoof haar stoel iets dichter naar me toe. 'Maar goed, waar was ik gebleven? O ja. Dus die gozer komt naar me toe en die zegt...'

We werden aangetikt.

Een vrouw met een paarse shawl en een bril in het haar keek ons boos aan. 'Zouden jullie iets zachter kunnen praten? Er is hier een concert gaande, het zou fijn zijn als jullie daar een beetje respect voor konden tonen.'

De vriendin en ik keken elkaar aan. Een concert? Dit was toch gewoon een kroeg? Waar moesten we dan ­praten? Het waren vragen waar de zangeres in elk geval geen antwoord op had, want die stond inmiddels een nummer van Peggy Lee weg te geven. Nadrukkelijk keek ze alle gasten aan, één voor één, hier ben ik, en dat hield pas op toen de pianist ging soleren en zij op de maat mee wiegde, de ogen gesloten, knippend met haar vingers.

Daarna deed ze zelf een solo waarbij ze tijdens de uithalen haar microfoon van zich af bewoog. 'Hihi,' deed mijn vriendin. 'Dat vind ik altijd zo Idols.'
Vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe de paarse vrouw zich zat op te vreten om ons asociale gefluister, en toen ik ook nog moest lachen omdat één van de muzikanten oordoppen in had - de vriendin: 'Vast een kenner' - was haar geduld op. Ze stond op en beende richting de bar, even melden dat er twee types waren die de boel voor ­iedereen zaten te verpesten.

Maar toen ik even later naar de bar liep, was de vrouw verdwenen en zat de bardame tevreden te roken. 'O die,' zei ze toen ik vroeg waar ze was gebleven. 'Die heb ik weggestuurd. Dat soort lui komt hier alleen maar om gratis muziek te luisteren, ze verteren niks en hebben nog een grote bek ook. Nou, niet in mijn kroeg.'

Ze spoelden de glazen om. 'Die zangeres ook. Vraagt elke keer of we niet willen roken als zij zingt. Vorige keer heeft ze zelfs alle asbakken verstopt. In een kroeg! Dan ben je toch niet goed?' Ze zette de biertjes op de bar.

'Trouwens, ik hou helemaal niet van jazz. Doe mij 'een brief voor mijn moeder'. Bonnetje maken?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden