PlusPS

Bye bye basisschool: afscheid van Het Vogelnest in Noord

Voor groep 8 is het de week van de eindmusical. De middelbare school lonkt. Ook de hechte club van Het Vogelnest neemt afscheid. 'We blijven zéker contact houden.'

Melani van Beuzekom, onverschrokken op het podium, is onmiskenbaar de leider van groep 8 van Het Vogelnest. Beeld Dingena Mol
Melani van Beuzekom, onverschrokken op het podium, is onmiskenbaar de leider van groep 8 van Het Vogelnest.Beeld Dingena Mol

Hij staat bij Akram Hamad (12) thuis: de 'pechvogel' die hij in groep 6 zo graag wilde hebben. Juf Nina gooide die ­vogel naar de kinderen als ze straf kregen.

Akram had hem ook wel eens gehad, maar dan wilde hij hem eigenlijk niet teruggeven. Hij vond hem zó mooi - die witte eend met fel­oranje snavel. Juf Nina ­beloofde dat hij de pechvogel aan het einde van het schooljaar mocht hebben.

Nu staat hij bij Akram in de woonkamer. "Voor het raam, tussen de planten en andere dingetjes," zegt hij. Een beetje onwillig gaat hij in op die herinnering. Hij was pas tíen en hield nog van witte knuffeleenden. Nu is hij twáálf, flaneert hij soepel en ritmisch als een rapper door de gang en kijken de meisjes uit de lagere klassen hem zwijmelend na.

Nog een paar dagen en dan loopt hij daar voor het laatst. Groep 8 neemt afscheid van de kleinschalige basisschool Het Vogelnest in Noord. In de gymzaal ­repeteren ze onder leiding van hun meester Michel Vaneman voor de eindmusical Achtbaan, die ze deze week zullen opvoeren.

"En de juf van groep 1, die erg van zingen houdt, vertelt aan iedereen die het maar horen wil dat iedereen kan zingen," zegt Terryson Tabares (11) uit zijn hoofd op.

Nihad (l) gaat naar het Over-Y College, net als Melani, Reggie en Dina. Beeld Dingena Mol
Nihad (l) gaat naar het Over-Y College, net als Melani, Reggie en Dina.Beeld Dingena Mol

Hij ­beweegt zijn losjes gebalde vuist zachtjes mee op de ­cadans van de tekst.

Terryson is de clown van de klas, zeggen de kinderen. Hij lacht altijd en maakt gekke naamgrapjes. Juf Megan noemt hij juf Mecano en voor Dina heeft hij Dinasaurus bedacht. Maar nu, in zijn rol als verteller, is hij ernstig.

Reggie Arends (12) en Akram zetten vervolgens luid een opzwepend rockliedje in: "Begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach." Beadin Beadin-Ov (12) speelt daarbij verwoed luchtgitaar.

Losgeslagen druktemakers
Ze zijn met z'n negenen, de hechte club van groep 8: Dina, Melani, Mariam, Nardos, Nihad, Terryson, Reggie, Beadin en Akram. Daar kwamen dit schooljaar 22 nieuwkomers bij; kinderen die minder dan een jaar in ­Nederland wonen.

De negen, die elkaar vaak al vanaf groep 1 kennen, hadden nooit gedacht dat ze zo naar elkaar toe zouden groeien. Juf Nina Vink, die ze in groep 4, 5 en 6 onder haar hoede had, wist zich aanvankelijk geen raad met die losgeslagen druktemakers. Hoe kreeg ze hen in het gareel?

Op het raam zat een vette plek van de gel in Terrysons lange zwarte haar. Hij ging overal tegenin en wilde alleen maar in de vensterbank zitten, met zijn hoofd tegen de ruit. Juf Nina liet hem maar, totdat hij ineens opstond, ­erbij kwam en meedeed.

"Het eerste halfjaar was er geen enkele samenhang," vertelt Nina Vink. Ze liet ze spelletjes doen, husselde ze door elkaar zodat ze ­elkaar beter leerden kennen en organiseerde uitjes, ­zoals een stadswandeling, een bezoek aan een molen en aan een valkenier.

Het hielp. De groep veranderde. Akram kon aanvankelijk helemaal niet opschieten met Beadin, nu zijn ze beste maatjes. Akram is vol van hem: "Beadin is zó grappig! We lachen veel samen. Weet je wat leuk was? Met gym moest een jongen zijn been heel ver omhoog doen en toen liet hij een scheet!" Beadin en Akram moeten er weer onbedaarlijk om lachen.

"De juf heeft alle problemen in onze groep opgelost. We leerden elkaar beter kennen, wisten daardoor meer van elkaars leven. Ze deed superleuke dingen met ons. Daardoor zijn we heel close geworden," zegt Melani van Beuzekom (12), onmiskenbaar de leider van de groep.

De anderen volgen haar, kijken met bewondering naar hoe zij onverschrokken op het podium staat. In de eindmusical heeft ze een van de hoofdrollen. Met een zelfverzekerde lach, de juiste mimiek en volwassen ­gebaartjes playbackt ze: "Trouwe ogen, wapperende manen, spitse oren, sterke benen!" Melani zou 'best actrice of danseres willen worden'. "Nee, zangeres! Dát moet je worden," roept Dina Ahdid (13).

Speelse vechtbewegingen
Mariam el Kassir (11) en Nihad Azdad (11) zijn net wat kleiner en meer op de achtergrond. Tijdens de repetitie is van Mariam soms alleen een glimp van haar gezicht te zien.

De lichte opluchting als Nardos Girmay-­Negasi (13) een arm om haar heen slaat en met haar meewiegt op de muziek. Maar als Nardos haar loslaat, is er weer die lastige mengeling van erbij willen zijn en toch ook weer niet - van zoeken naar een houding. Als andere meiden elkaar gillend optillen en Mariam baldadig een zijwaartse beuk met hun heupen geven, doet ze een stapje naar achteren.

Beadin, Akram en Terryson maken onderling speelse vechtbewegingen en wikkelen Beadin in het zware toneelgordijn, totdat meester Michel hun zijn bekende blik zendt. De blik die is ontwikkeld in 37 jaar voor de klas staan en die zegt: ophouden nu. Zelden hoeft Michel zijn stem te verheffen. Het doordringend boven zijn leesbril uit kijken, een zwijgzaam hoofdschudden of het nadrukkelijk noemen van een naam is vaak genoeg.

Meester Michel geeft nog wat aanwijzingen. Staand op het podium Melani en Reggie. Beeld Dingena Mol
Meester Michel geeft nog wat aanwijzingen. Staand op het podium Melani en Reggie.Beeld Dingena Mol

"Meester Michel is wel streng. Dat is goed; dan luister je beter en krijg je geen straf," zegt Akram. Dina: "De meester dist iedereen. Hij heeft overal een antwoord op." Akram: "En hij lacht alleen als een groot mens met hem praat."

In de pauze gaan de leerlingen naar boven om in het klaslokaal een boterham te eten of iets voor zichzelf te doen. Mariam eet zoals ze tekent, schrijft en leest: bedachtzaam en stil. Daarna begint ze geconcentreerd te tekenen.

Ze kreeg als enige van de klas het advies havo/vwo en gaat na de zomer naar De nieuwe Havo. Daar verheugt ze zich op, al vindt ze het ook spannend. "Ik heb alles al ­gekocht; kaftpapier, schriften, een rekenmachine. Alleen de agenda heb ik nog niet."Zacht: "Ik wil later kinderarts worden. Het lijkt me mooi om kinderen beter te maken."

Dina, Melani en Nihad verzamelen zich rond de computer. Ze giechelen. "Ik zag een stukje van het Insta-account van de juf! Hihi!" Ze schermen de computer af als Terryson achter hen staat te springen om een glimp op te vangen van wat ze doen.

Meester Michel komt er tenslotte tussen: "Wat doen jullie? Dit is niet de bedoeling."
Hoewel ze steeds vaker met elkaar optrekken, vinden de jongens hun vrouwelijke klasgenoten soms een beetje vreemd.

Die meiden - soms meer dan een kop groter dan zij - die hooghartig keelzuchten, lachen om dingen die zij niet begrijpen en weleens plotseling met de juf verdwenen en terugkwamen in een andere broek. De meisjes hadden het wel begrepen toen juf Nina later had verteld dat meisjes ongesteld worden, wat dat betekent en waarom dat ­gebeurt. Niet iedereen had daar thuis iets over gehoord.

"In groep 5 had een meisje een keer ruzie en liep boos de klas uit," vertelt Akram. Hij wisselt een blik van verstandhouding met Beadin. Die zegt: "Ze kwam terug met een ­bezweet gezicht en riep met wapperende handen 'Ik ga dood! Ik ga dood!'"De jongens lachen wat besmuikt.

Akram heeft een keer verkering gehad. Denkt hij. Ineens onzeker: "Ik weet niet zo goed of het wel verkering was." Dan: "Reggie had in groep 5 drie weken iets met een meisje." Reggie vangt iets op: "Met wie had ik?!" "Met Rania toch," zucht Melani. "O, die ja," mompelt Reggie. Het meisje is al van school af.

Hij zegt niets over de beker met I Love You die hij op het schoolkamp aan Melani heeft gegeven en eerst aan juf ­Nina had laten zien. Dat romantische, grote jongensgebaar voor een meisje deed hij toen ineens teniet door te vragen: "Juf, mag ik even bij u op schoot zitten?" Daar nestelde hij zich, alsof hij weer even in groep 4 zat, geborgen met zijn hoofd tegen haar borst.

Snelle auto
Beneden in de gymzaal hervat groep 8 de repetitie voor de eindmusical. Als het afscheidsliedje wat rommelig eindigt, zet meester Michel de cd-speler op pauze. "Dit moeten we nog goed oefenen. Het is een gevoelig liedje over 'afscheid, verdrietig, huilen'. We doen alsof het écht het einde van de musical is. Maar dan komt er nog een klapper met het vrolijke nummer Achtbaan."

De tweede keer deinen de negen heen en weer op het ­afscheidsliedje. Beadin heeft zijn ogen dicht, Akram kijkt moeilijk als hij zingt: "Afscheid nemen doet een beetje pijn." Meester Michel heeft ze voorbereid op hun nieuwe school en gewaarschuwd dat ze zich nu heel groot voelen, maar straks in de brugklas weer klein zijn. "We vinden het best spannend en eng. En we gaan elkaar héél erg missen. Maar we blijven zéker contact houden," zegt Melani.

Gelukkig gaat zij met Reggie, Dina en Nihad naar het Over-Y College. Voor Akram wordt het de Bredero Mavo. "Ik ben niet echt blij dat ik wegga, maar ook niet verdrietig," concludeert hij ­genuanceerd. "Ik zal alle kinderen missen, maar Beadin een beetje meer."

Juf Nina merkt dat ze zenuwachtig zijn voor die grote stap. "Al zijn er ook echt aan toe." Met een beetje pijn in haar hart ziet ze ze vertrekken: "Ik héb wat met die klas en hoop dat ik ze ooit nog eens zie."

"Juf, later als ik een snelle auto heb, haal ik u op om een stukje te rijden," heeft Beadin tegen haar gezegd.

Van haar vakanties nam juf Nina altijd een souvenir mee voor de klas. Dit jaar stuurt ze iedereen een ansichtkaart vanuit Hollywood. "'Kijk later nog eens naar deze kaart en denk dan terug aan wat we in de klas besproken hebben, aan de band die jullie hebben opgebouwd en aan wat je kunt bereiken. Juf is het ook gelukt; ze loopt nu maar mooi in Hollywood!' zet ik daarop. En ik hoop écht dat ze die kaart later nog eens bekijken."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden