Plus

Broedplaats voor Amsterdamse kunstenaars en vluchtelingen

De drie etages boven het Holocaust Museum in oprichting worden een broedplaats voor Amsterdamse kunstenaars en hun collega's met een vluchtelingenstatus.

Schilders, beeldend kunstenaars, keramisten, muzikanten, dansers, designers, fotografen, filmmakers en architecten delen vanaf de opening op 22 mei drie jaar lang ateliers met elkaar. De bedoeling is dat ze elkaar inspireren, samenwerken en netwerken uitwisselen.

"Het is een groot idealistisch project," zegt Floor Ziegler van de organiserende stichting Ondertussen en 'communitybouwer' van verschillende broedplaatsen. Ook de buurt zal bij de broedplaats worden betrokken.

"We denken aan voorstellingen in huiskamers, concerten en exposities en diners koken." Een keer in het kwartaal zullen er exposities in het museum worden gehouden. De kunstenaars met een vluchtelingenstatus komen uit Syrië, Somalië, Ethiopië, Bosnië, Servië en Oekraïne.

"We vinden het leuk als er in de broedplaats duo's of trio's ontstaan en hopen op kruisbestuivingen. Fotografen kunnen met elkaar samenwerken, maar een architect kan bijvoorbeeld ook een designer nodig hebben," aldus Ziegler.

Bengin Dawod (35, architect uit Syrië & Cecilia Hendrikx (42)

Ruimtelijk ontwerper Bengin Dawod studeerde aan de universiteit van Damascus en had een eigen bedrijf in Syrië. De flinke dosis ervaring als architect bracht hem geen stap verder toen hij zich hier drie jaar geleden als vluchteling meldde.

Hij voelde zich onderschat. "Ik kwam met een rugzak vol kennis en waarden, maar niemand nam me serieus. Mijn opleiding werd niet serieus genomen, mijn kennis ook niet. Ik was een vluchteling, moest alles vanaf het begin weer opbouwen en mezelf bewijzen."

Hij besloot opnieuw te gaan studeren aan de Academie van Bouwkunst. Inmiddels heeft hij werk gevonden bij Soeters Van Eldonk Architecten en werkt hij als vrijwilliger van de gemeente mee met de strategieontwikkeling voor het vluchtelingenkamp Zaatari in Jordanië. Hij ziet ernaar uit om een atelier in de broedplaats te betrekken.

"Nee, niet voor mijn netwerk. Dat is groot genoeg," zegt hij. Collega Cecilia Hendrikx gelooft niet zo in liefdadigheid.

"Het idee is mooi dat je kunstenaars met een vluchtelingenstatus ontmoet en kunt samenwerken. Dat hoeft niet per se een collega te zijn. De ene keer werk ik met scheikundigen, de andere keer met interieurontwerpers. En natuurlijk kunnen ze ook gebruikmaken van mijn netwerk."

Cecilia Hendrikx en Bengin Dawod Beeld Roy Del Vecchio

Mohammad Abdulazez (27), fotograaf uit Syrië & Yvonne Brandwijk (45)

Collega-fotograaf Mohammad is nog maar zes maanden in Nederland. De voormalige student engineering vluchtte eind 2013 naar Turkije, leidde zichzelf op tot fotograaf en ging met zijn camera terug naar Aleppo om een serie te maken over de laatste bewoners. Hij struinde door lege straten, kroop in gebombardeerde huizen en legde de laatste 'survivors' vast.

De foto's werden onder meer geplaatst in de Franse kranten Libération en L'express. Mohammad, die tevens als filmer voor BBC, CNN en Al Jazeera werkte, klapt zijn iPad open.

De foto's zijn indrukwekkend: een vrouw staand op een balkon terwijl de huizen om haar heen zijn verlaten. Een jongen op een binnenplaats, die door een neef is opgevangen omdat een of twee van zijn ouders zijn vermoord. Een gebombardeerd huis met onder puin bedolven luxueuze stoelen en banken.

Bang
"Ja natuurlijk was ik bang. Het was ook gevaarlijk. Maar ik wilde het laten zien." De foto van de vrouw op het balkon stond op de voorpagina van Libération. "Ik mis dat werk wel - het geeft je adrenaline - maar ik ben ermee gestopt. Mijn moeder sliep niet meer. Bovendien moest ik uit Turkije weg. Ik was daar niet meer veilig omdat ik voor buitenlandse media werkte."

Toen hij in Nederland aankwam, raakte hij teleurgesteld. "Ik ben voor iedereen een vluchteling, een nobody. Ze weten niet wat ik had gedaan, wat voor internationaal netwerk ik heb. Niemand nam me serieus. Ze vertelden me bijvoorbeeld op belerende toon dat ik op het fietspad moest fietsen en niet op het voetpad," zegt Mohammad, die een vergunning heeft om hier vijf jaar te blijven.

"Ik hoop hier ook nuttig te zijn. Ik vind het fijn een plek te hebben met mensen die al een carrière hebben. Ik wil graag inspiratie opdoen en kennis delen. Ik ben al voor zeventig procent Amsterdammer. Ik ken het woord gezellig, ik fiets en scheld op toeristen. Als ik straks Nederlands spreek, ben ik 100 procent Amsterdammer."

Verhaal
Fotograaf Yvonne Brandwijk (45) wil Mohammad graag leren kennen. "Zijn verhaal is interessant. Hoe is hij als filmmaker en fotograaf hier terechtgekomen? Ik ben ook benieuwd wat hij van mijn foto's vindt. Een klankbord hebben is fijn."

Brandwijk werkt samen met journalist Stephanie Bakker (40) aan de webdocumentaire Future cities over vijf toekomstige wereldsteden - Kinshasa (Congo), Lima (Peru), Addis Abeba (Ethiopië), Medellin ­(Colombia) en Yangon (Birma).

"We zoeken de kracht van deze steden. We reizen veel. Het is leuk om ook hier mensen met andere achtergronden dan de onze te ontmoeten. Mohammad is een man met een verhaal. Ik kan wel wat van hem leren. En als hij een goed idee heeft, dan kan ik hem wel ergens introduceren."

Yvonne Brandwijk en Mohammad Abdulazez Beeld Roy Del Vecchio
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden