Bouwinspecteur Henk Nienhuijs met pensioen

Als bouwinspecteur begin jaren zeventig, de jaren van Jan Schaefer, stond hij vooraan bij de stadsvernieuwing. Olivier Middendorp Beeld
Als bouwinspecteur begin jaren zeventig, de jaren van Jan Schaefer, stond hij vooraan bij de stadsvernieuwing. Olivier Middendorp

AMSTERDAM - Hij heeft alle Amsterdamse bordelen - dik vijfhonderd panden, 580 ramen - van binnen gezien, en dat in de baas zijn tijd. Maar nu nadert Henk Nienhuijs, veertig jaar werkzaam bij de Dienst Bouw- en Woningtoezicht, zijn pensioen.

Het jubileum is gisteren op de Wallen gevierd, in Het feest van de Weemoed, want voor weemoed is alle reden als je veertig jaar panden hebt dichtgespijkerd, evenementen begeleid en de horeca hebt geïnspecteerd. Dat ben je met recht een fundament onder Bouw- en Woningtoezicht.

Nienhuijs (Amsterdam, 1947) groeide op in de Indische Buurt en werd als 21-jarige timmerman gepolst voor de dienst. Dat heeft hij geweten. Nienhuijs: ''Je moest in die tijd grijs zijn en een baard hebben om erbij te horen. Ik heb een strakke opleiding gehad voordat ik in het potje paste.''

Als bouwinspecteur begin jaren zeventig, de jaren van Jan Schaefer, stond hij vooraan bij de stadsvernieuwing (''Een partij bouwval waar je slecht van werd.''), maar pas toen hij in 1987 ook inspecteur van de Drank- en Horecawet werd, kwam 'de gezelligheid'.

Onder begeleiding van de politie werd de Zeedijk dichtgetimmerd, maar dat beschouwt Nienhuijs toch niet als een hoogtepunt. ''Drugs, pistolen, dat was niet zo interessant,'' oordeelt hij. Dat was 'het standaardwerk'.

Dan denkt hij met meer plezier terug aan die barman in De Pijp, ergens in de jaren negentig, die zelf ook een liefhebber was, ook van spul in zijn neus, en die tijdens het vijfjarig jubileum van zijn kroeg, precies om twaalf uur, met een honkbalknuppel op zijn klanten én zijn eigen kroeg begon in te slaan. Nienhuijs: ''Zijn gasten hebben hem overmeesterd en met een borreltje extra zijn bed in gekregen.''

Met de legalisering van de prostitutie moesten de bordelen aan de veiligheidsvoorwaarden voldoen en Nienhuijs bezocht ze allemaal. ''Toen ben ik wat vreemde vogels tegengekomen. Haring Arie, Bob de Ronde, Frits van de Wereld, de ouderwetse penoze.''

Toen in Mata Hari, een gokhuis dat Frits van de Wereld presenteerde als bingovereniging, iemand werd neergeschoten, werd ook dat paleisje dichtgetimmerd. Van de Wereld vroeg nog of ze niet de hele voorgevel konden dichttimmeren, dat zag beter uit dan alleen de begane grond, en gaf Nienhuijs en zijn mannen koffie met boterkoek. ''Dat was gewoon sportief. Hij had zijn winst gehaald in Mata Hari en dan nam hij ook zijn verlies.''

In al die jaren heeft Nienhuijs toch al nooit problemen met eigenaren gehad, vertelt hij. ''We speelden de vermoorde onschuld. Het was niet onze beslissing, maar die van de burgemeester. We gaven ze tijd hun verhaal te doen en daar werden ze rustig van. Dan dachten ze dat we begrip hadden.''

Met kerst 1996 kregen alle medewerkers van de dienst de bundel Verhalen uit de binnenstad, geschreven door Nienhuijs. Hoogtepunt uit die bundel vind Nienhuijs het Surinaamse feest dat halverwege de jaren negentig in een verenigingsgebouw onder een viaduct in Zuidoost werd gehouden. Het was een gezellig feest, tot om een uur tien 's avonds iemand werd doodgeschoten. Het lijk werd aan de kant gelegd, deken erover heen, en het feest ging door tot twee uur 's nachts. Toen pas werd de politie gebeld.

Er waren toch al problemen met de huur van de vereniging, dus het besluit was al genomen het houten pand te slopen. Maar de burgemeester wilde een signaal afgeven en besloot toch tot het laten dichttimmeren.

Nienhuijs: ''De aannemer was net bezig de laatste schroef erin te draaien, toen we een hoop gekraak hoorden. Aan de andere kant van het pand reed op dat moment namelijk al een shovel naar binnen om de zaak te slopen. Dat was een beetje een gekke gewaarwording. En geen optimale communicatie.'' (HANS VAN DER BEEK)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden