Plus

'Boswachter' van kerstbomenbos doet verslag op Facebook

In het tijdelijke kerstbomenbos ontmoet Nancy Wiltink zowel buurtbewoners met hun hond als toevalige passanten. Beeld Sjoukje Bierma

Nancy Wiltink (57) is zelfbenoemd ­boswachter van het tijdelijke kerstbomenbos in Noord. Op Facebook doet ze verslag van ontmoetingen tijdens haar dagelijkse ronde.

22 november - De achterbuurman
Ik ben regelmatig in het bos, onder andere om bruine puntjes van de bomen te halen. Elke keer heb ik wel een ontmoeting. Mensen laten er hun hond uit, kinderen spelen er tikkertje, een bejaarde dame zit er in het zonnetje.

Gisteren zag ik mijn achterbuurman, die het herfstweer zo heerlijk vindt. Ik ook, maar ik zou er graag wat regen bij willen voor de bomen. Dat begrijpt hij wel. Toch heeft hij liever zon. Ik stel voor: 's nachts regen, overdag droog. Daar kon hij mee leven. Dus maakte ik een kort regendansje tussen de bomen. Het heeft helaas niet geholpen.

28 november - Bert
Bert heet hij, de man die twee hondjes uitlaat en tijdelijk bij zijn schoonouders in een IJpleinflat woont. Hij gaat verhuizen naar Spanje, Noord is Noord niet meer. Hoe lang hij er al woont? 71 jaar. Hij is geboren aan de Meeuwenlaan, wat toen nog een echte katholieke buurt was, met echte processies en zo.

"Die saamhorigheid is er niet meer, en het is zo druk, ik zie het hier niet meer zitten met al die nieuwe mensen." Hij wijst om zich heen en geeft aan waar vroeger het tramstation was aan de Valkenweg, en hoe de Willem III-sluis doorliep. "Daar stond zo'n huis van de provincie en die weg liep dan dus langs het water."

Door zijn ogen kijk ik mee. Wat een fijne plek, zo'n bos. En als kers op de taart gaat het ook nog regenen. Wat Bert niet fijn vindt, maar de bomen wel.

1 december - Mag de boom al mee?
Ineens hebben mensen dat kerstgevoel. Er zijn al een paar afgezaagde kerstbomen te koop op de markt. Sinterklaas Kapoentje strijdt tegen Jingle Bells. In het bos was ik daarom de bomen aan het vastbinden. Je kunt maar beter duidelijk zijn: deze bomen zijn al van iemand. En alleen op 8 en 15 december zijn we open voor afhalers.

Toen stopte daar ­Fione. Of ze - alsjeblieft, alsjeblieft - alvast haar boom mee mocht nemen. Ze had het tientje voor het terugplanten op zak en ik had de spitvork en één label voor regis­tratie en terugplanten bij de hand. Oké dan. Ik wilde graag zien of de boom een beetje geworteld was, en of hij in de pot met gaatjes zou passen.

Fione beloofde hem voorlopig op het balkon te zetten en de kluit water te geven. In de top, die door de droogte kaal is geworden, hing ze wel een ster of strik. Hij paste in de pot. Hoera! Maar nu gaan de ­bomen verder echt aan de ketting. Tot volgende week. De boswachter gaat eerst even pepernoten strooien in één of andere hoek.

5 december - De zoekers
Vandaag in het bos twee 'zoekers': mensen die vorig jaar hun boom hadden geplant en niet zeker wisten of ie er nog stond. Dat gaat nog wat worden zaterdag! De ene wist namelijk echt bijna zeker dat haar boom nu het naamlabel van een andere familie had. Gelukkig kon ze ook best leven met een anonieme boom die ernaast stond, want ­'helemaal zeker weten doe ik het niet'.

De ander, een vader met een piepklein plantertje in het fietsstoeltje voorop, had zich überhaupt nooit geregistreerd. En zijn boom was ook niet te vinden. Dood? Zou kunnen. Hij was blij te horen dat er verse bomen aankomen die je dan kunt adopteren. Gelukkig maar.

"Dat je er zo veel tijd in stopt, goed hoor." Dat is waar, maar andere mensen hebben een hond die ze dagelijks uitlaten. Ik kom elke dag buiten om wat bruine puntjes van de bomen te halen. Dat is net zoiets.

Over de weg fietsen drie mensen langs: 'And at your right you see a place where people have planted their Christmas trees.' Het moet niet gekker worden.

6 december - De chocoladehandelaar
Hij heeft een plastic tas met broodjes bij zich en drinkt bier uit een blikje. Iason. Hij spreekt redelijk Engels, met een zwaar accent. Als ik op zijn uiterlijk afga, komt hij ergens uit de buurt van Turkije vandaan. Schijn bedriegt. Hij is een chocoladehandelaar uit Zweden. Ineens zie ik een heel bos vol kerstboomkransjes van Iason voor me. Maar hij komt niet verkopen, hij komt inkopen. Natuurlijk. Amsterdam is cacaostad nummer één van de wereld. Toch jammer...

8 december - Het meisje met de step
Het kerstbomen afhalen en uitgraven is begonnen en ze zijn er vroeg bij: moeder en dochter - dochter op een kleine blauwe step. Ze komen helemaal uit Zuid, met de
metro tegenwoordig makkelijk te doen. Na wat wikken en wegen kiezen ze een boom uit en halen een springtouw tevoorschijn. De boom wordt vastgebonden op de step.

Gaan jullie daarmee helemaal terug naar Zuid? Jawel, met de step. Ineens is daar die tweede liedjesregel in mijn hoofd: 'Op de step, op de step, ben zo blij dat ik hem heb.' Tijden veranderen, maar Amsterdamse kinderen blijven steppen, en ze was vanuit Zuid gezien een heel eind op weg naar Purmerend.

9 december (ochtend) - De oude man van de Meeuwenlaan
Hij woont vlakbij het bos en wandelt er graag. Vorig jaar had hij bij de buren geld opgehaald, waar we chocomel van hebben gekocht. Dit jaar komt hij weer kijken. Een boom hoeft hij niet. "Fijn dat het hier nu groen is geworden, en straks is daar ook het park." Hij wijst naar het nog lege veld naast het bos.

Ik vertel hem dat we er nog even van mogen genieten, maar dat de stad al plannen aan het smeden is voor torenflats. "Maar toch niet hier? Dit moet groen blijven, een park. Die hoogbouw moet daar maar." Hij wijst naar de andere kant. "We gaan het meemaken, ik ben benieuwd," zeg ik. "U gaat het meemaken, ik niet meer. Dat gaat nog jaren duren, tien, twintig." Misschien is dat wel waar. Het heeft ook iets fijns. Dat je nog een paar jaar kunt genieten van een groen gebiedje, en het allemaal niet hoeft mee te maken als de volgende fase begint.

9 december (middag) - De boom met het roze strikje
Het is zondag, de dag na de eerste afhaaldag. Hij staat er wat scheef bij, de boom met het roze strikje. Uitgegraven en weer teruggezet. Want hij is van iemand, al kunnen we op het verbleekte label moeilijk lezen van wie. Gisteren won hij de populairiteitsprijs, deze kleine blauwspar.

Je kunt mensen nog zo vaak vertellen dat ze bomen met een wit, groen of blauw strikje mogen uitgraven, ze komen toch steeds terug met de vraag: "En die met het roze strikje?" Eén kwam dus zelfs met een uitgegraven boom aanzetten, maar de kassa was goed geïnstrueerd: "Die mag ­helaas niet."

Nu staat hij duidelijk los in de grond. Dus neem ik hem mee in de kruiwagen om thuis op te potten. 'Hem'? Deze schoonheid is misschien wel een 'zij'. Zaterdag zet ik haar wel weer terug. Je moet er toch niet aan denken dat een los langslopende onverlaat denkt: hé, dat is een mooi boompje, laat ik dat mee naar huis nemen.

Boom in bewaring
In januari 2018 plantten 260 Amsterdammers hun kerstboom in het kerstbomenbos tussen de Meeuwenlaan en het Noordhollandsch Kanaal. Het bos is in 2016 ontstaan - toen nog ­illegaal - op een strookje grond naast de Willemsluis. Op het laatste moment gaf de provincie, de eigenaar van de grond, alsnog toestemming voor het kerstbomenbos.

Vrijwilligers van De Tuin van Noord verzorgden het bos door het jaar heen. Morgen is er een uitgraafdag. Dan kun je boven de uitgang van de ­IJtunnel een boom met lichte zomer­schade (€10) of een boom die de zomer goed heeft doorstaan (€20 à €30) komen afhalen. Op zaterdag 5 en zondag 6 ­januari kun je de kerstboom weer terugplanten, labelen en bewaren tot volgend jaar, maar alleen als de boom een reële overlevingskans heeft. Het bos is via Facebook­­­pagina Tijdelijk Kerstbomenbos te volgen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden