Column

Boschplan

Tachtig jaar geleden was het net als nu crisis. En net als nu werd de crisis nodeloos verergerd door een verstikkende muntunie en halsstarrige politici. Toen stond het masochistenkabinet onder leiding van ARP'er Colijn, nu voert VVD'er Rutte het flagellantencircus aan.

Beeld Floris Lok

In 1936 kwamen we met de schrik vrij toen we (als laatste) de goudstandaard verlieten. Nu ziet het ernaar uit dat er geen einde komt aan het welvaartsoffer dat het redden van de euro vraagt.

Tachtig jaar later is de pijn vervaagd en kunnen we volmondig de lof zingen op dat onvolprezen crisismonument dat in 1934 werd geopend als Boschplan en in 1942 werd omgedoopt tot Amsterdamse Bos. Met een oppervlak van 935 hectare, 120 boomsoorten, 200 vogelsoorten, 700 keversoorten (!), 100 bruggen, 188 kilometer voet- en fietspaden, een geitenboerderij, een pannenkoekenhuis, meerdere speelweiden en pierenbadjes, een roeibaan, een wirwar aan kanoroutes, een halvemarathonparcours - en dat allemaal genesteld in de knieholte van Amsterdam-Zuid en de oksel van Amstelveen - is het in de loop der decennia uitgegroeid tot een groot recreatiepark waar jaarlijks meer dan vier miljoen mensen verpozen.

Als fanatiek hardloper kom ik er al zo'n twintig jaar meerdere keren per week. Heroïsche duurlopen heb ik er afgewerkt, over opgevroren sneeuwresten in de winter, door stromende regen, vette modder en glibberige bladeren in de herfst, onder het frisgroene dak van prille spruiten in de lente en in de lommerrijke schaduw van lange beukenlanen afgewisseld met het hardvochtige zonlicht van open weides in de zomer.

In die twintig jaar is het er onmiskenbaar drukker geworden. Op zomerse zon- en zaterdagen speelt zich in het bos een wonderbaarlijk ballet van ruiters, wandelaars, fietsers, honden, bontgekleurde groepen hardlopers en modderkruipende bootcampers af. En ook al heeft de gemeente onlangs in zijn vermarketeerde kippendrift besloten het bos als 'sportas' in 'de recreatiemarkt te zetten', als het vriest, waait of regent, kan het er op dinsdagochtend ook anno 2013 nog heerlijk desolaat zijn.

Ik heb het niet zo op planologen die met hun kille ingenieursblik wel even bepalen hoe wij moeten wonen, fietsen, lopen, leven en die een broertje dood hebben aan de eigenwijze creativiteit van onze sluiproutes door het leven, maar het moet gezegd: met het Boschplan hebben Van Eesteren en Mulder een onbetwist meesterwerk afgeleverd.

Ben benieuwd welk tastbaar monument onze crisis gaat opleveren. Ben bang dat het zoiets wordt als de ondertunneling van de A10 ter hoogte van de Zuidas. En dat zegt - helaas - veel over ons en onze tijd.

 
Ben benieuwd welk tastbaar monument onze crisis gaat opleveren.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.