Plus Column

Borstvoeding geven als fuck you tegen de publieke moraal

Mano Bouzamour (1991) publiceerde eind 2013 zijn succesvolle debuutroman De Belofte van Pisa. Elke zondag lees je hier zijn column uit Het Parool.

Beeld Wolff

Slenterend door de soeks van Marrakech zag ik iets opmerkelijks. Ik had net geluncht, zag de kelner tijdens het eten zo nu en dan opkijken van z'n kruiswoordpuzzel terwijl hij op een potloodje kauwde. Zich duidelijk afvragend of ik nou een toerist was of een Marokkaan die godverdomme gewoon tijdens de ramadan aan het schransen was! Toen ik afrekende, sloot ik af met: 'Merci, mon ami. Sjalom.'

Altijd geestig, dat spelletje.

Ik liep in een luchtig hemdje met de zinderende zon tegen m'n schouders door de stoffige straatjes toen ik het zag. Een vrouw in zo'n zwart ninjapak, volledig gesluierd - een zedenmeester zou er spontaan een harde van krijgen. Zittend op de grond, rug tegen de muur, een baby op haar schoot.

Ik was volledig van slag door wat ik zag. Ik dacht dat ik hallucineerde door de hitte. Het was duidelijk zichtbaar, de vrouw of jongedame nam geen enkele moeite om ook maar iets te verbergen. Tussen de lagen zwarte stof van de niqaab: een volmaakt ronde borst waar het baby'tje gulzig aan zoog. Mensen liepen langs haar alsof de dame, de ­baby en de beeldige borst niet bestonden. Ik vertraagde m'n passen om het beeld in m'n ­geheugen te lassen.

Borsten hebben mij vaker gefascineerd. Maar geen enkele keer heeft een tiet mij zo blijvend geboeid als dit keer. Haar borst deed mij denken aan die van Carice van Houten in Zwartboek op het moment dat ze zich ontbloot voor een naziofficier.

Ik wilde op stramme wijze naar haar toe lopen en haar een aantal serieuze vragen stellen. Of ik voor een paar dirham met de ­baby mocht ruilen. Dan zal ik het lieverdje onderwijl aaien als hij begint te huilen. Zo niet, of de andere borst dan nog beschikbaar is. Ik ben tenslotte, zoals de Marokkaanse douanier het zei toen hij naar mij, naar mijn Nederlandse paspoort en weer grijnzend naar mij keek: 'Een kind van het land.'

En als kind van het land heb ik verdomme recht op Marokkaanse moedermelk. Toen ontstond een onbehaaglijk gevoel in mijn onderbuik. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik enorm jaloers werd op een baby. Die verdomde wirwar van snikhete straatjes hitsen een gezond mens op.

De intieme handeling in het openbaar raakte mij. Eigenlijk zat ze daar haar kindje borstvoeding te geven en tegelijkertijd zei ze fuck you tegen de publieke moraal. En dat kan ik best waarderen. Ze was een halve naaktactiviste zonder dat zij en de passanten het doorhadden.

Ik wilde haar de hand schudden, maar dat zou ze vast niet toelaten. Haar blote borst mag ik zien, maar een handje geven, ho maar - dat zou pas echt zondig zijn.

Da's best een goede deal.


m.bouzamour@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden