Boodschappen voor Francien

PlusTheodor Holman

Ze ergert me en dat moet ik zien te verbergen.

“Maar wat heb je nou nodig?” vraag ik voor de derde keer.

Francien, 81 jaar oud, zegt: “Alles, de gewone dingen, voor het weekend. Erg aardig dat je boodschappen wilt doen.”

In haar keuken open ik de koelkast en roep: “Heb je melk nodig?”

“Denk het wel.”

“Ja of nee?”

“Als ik geen melk heb…”

“Kaas?”

“Ja, maar wel lekkere…”

“Wat vind je lekker, ­Francien?”

“En hij moet niet te duur zijn.”

“Welke vind je lekker?”

“Liefst niet in plastic… Die goedkope…”

Als ik eindelijk een boodschappenlijstje bij elkaar heb gevraagd, zegt ze: “Neem je een tas mee? Ik wil niet zo’n plastic tas hier in huis.”

“Waar is hier een tas, ­Francien?”

“Aan de kapstok.”

“Daar zie ik geen tas.”

“In de keuken?”

“Daar ook niet.”

Dan schuifelen we beiden door het huis op zoek naar een boodschappentas.

Hoe doen die anderen dat, die boodschappen voor haar doen? Als ik eindelijk een linnen vod heb gevonden dat ik een paar keer uitschud, begint ze een verhaal te vertellen over mijn moeder. Dat ze die leerde kennen op haar vijftigste verjaardag. Met schrik besef ik dat mijn moeder nu 105 zou zijn geweest. Als ik opsta om boodschappen te doen, zegt ze: “Nog even en ik pas in die tas.”

“Hoe bedoel je?”

“Dan ben ik een hoopje as.”

“Hou op, Francien.”

“Ingrid was hier en die vroeg zich af of cremeren voor het milieu beter was dan begraven. Wat denk jij?”

“Ik ga boodschappen doen, Francien.”

“Dat moet je eens uitzoeken voor me.”

“Is goed… Ik bel twee keer, dan weet je dat ik het ben.”

“Weet je dat ik soms de hele dag denk aan… Nou ja… Ja, ga maar… Maar zoek het eens voor me uit. Het gaat zo slecht met het milieu. Ik wil niet… ”

“Ik zoek het uit, Francien.”

“En bonnetjes. Vergeet de bonnetjes niet. Ik vertrouw je wel, maar…”

“Je hoeft niks te betalen. Het is mijn nieuwjaarsgeschenk aan jou.”

“Je kunt bij Albert Heijn geen los stuk kaas kopen. Het is allemaal in plastic.”

“Ik kijk wel, Francien.”

Opeens staat ze op, ze loopt naar de gang en trekt haar jas aan.

“Jij mag hier blijven. Ik doe de boodschappen.”

“Ja, dat weet ik, maar ik wil nog even naar buiten.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden