Column

Bonje? Dat komt omdat jullie zoveel zeuren

Beeld Floris Lok

'Het is wel wennen, hoor,' zuchtte ik, terwijl ik met het stampertje van mijn glas witbier speelde. 'Vroeger spraken we gewoon een paar keer per week af om iets leuks te gaan doen. Nu is hij er ineens altíjd.'

Het was vrijdagmiddag, de mussen vielen van het dak en op het terras van Vondel CS was ik Martin en Jenny ­tegengekomen, mijn oude buurtjes van de Haarlemmerdijk, dik in de vijftig, schatten van mensen. Samen met een vriendin keken ze naar het gedruis in het park, totdat ik opdook en maar meteen begon te klagen, want ik laat me mijn leed niet licht afnemen en bovendien is zeuren ­gezellig.

'Hoe ging dat dan bij jullie?' vroeg ik nadat ze een tijdje fatsoenshalve hadden meegeknikt. 'Hadden jullie dan nooit bonje in het begin?'
'Tuurlijk wel!' riep Jenny meteen. 'Zo vaak! Gewoon, over niks. Ja toch Mart?' Martin keek haar aan. 'Komt omdat jullie zo veel zeuren.'

Dat had ik eerder gehoord, dat 'wij' te veel zeurden. Maar dat was dan wel omdat de meeste mannen nogal wat sporen achterlieten in het huis, en de ene na de andere vrouw raadde me dan ook aan zo snel mogelijk een poetsjuffer in de arm te nemen. 'Kies jij maar,' had er één tegen haar man geroepen. 'Een scheiding of een schoonmaakster. Scheiden is duurder.'

Jenny knikte instemmend. 'Je vriendin heb gelijk. Mannen zíen het gewoon niet.'
Martin: 'Hoe weet je nou of er stof ligt?'
Wij, in koor: 'Er ligt altíjd stof.'

Ondertussen zat hun vriendin, een 79-jarige Rotterdamse met een Feyenoordketting en een schitterend accent, geamuseerd toe te kijken. 'Ik ben 43 jaar getrouwd geweest,' zei ze met een glimlach die de storm des levens er nog niet af had weten te waaien. 'Mijn man deed nooit wat. Op een dag had hij met klaverjassen een vaas gewonnen. Toen hij thuiskwam ging ie meteen in zijn luie stoel de krant lezen, en toen werd ik me toch kwaad! Ik keek naar die vaas, ik keek naar mijn man en ik dacht: ik gooi 'm dood. Maar in plaats daarvan gooide ik dat ding tegen de muur. En weet je wat mijn man deed? Die bleef lezen en zei: 'Ruim je het zelf ook weer even op?'

Jenny viel bij. 'O, maar ik heb Martin ook wel eens uit bed geschopt. Weet je nog, Mart? Toen waren we bij de ijshockeyclub geweest en na afloop reed hij zo de sloot in. Als een bálletje was ie. En toen we thuiskwamen dook hij met kleren en al het bed in. Naaa...'
Martin: 'Haha.'
Jenny: 'En hij geeft mij ook overal de schuld van. Laat hij een fles wijn vallen zegt ie: 'Verdomme Jenny!'
Martin: 'Dat komt omdat jij dan tegen me aan zit te tetteren, dan ben ik afgeleid.'
Jenny: 'Jaja.'
Toen ik even later opstond, zei Martin: 'Geen zorgen maken, Eva. Was sich liebt, das neckt sich, maar alles komt goed.'
Toen ik de trap afliep, riep hij me nog één advies na. 'En neem een oude vaas.'


Wil je reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden