'Bommen ontploffen door debielen, niet door mensen die bidden'

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag lees je hier haar column uit Het Parool. Vandaag: #Brussel.

Roos Schlikker Beeld Linda Stulic

Over een eindeloze donkere metrobaan loopt een man met een bos bloemen, op zoek naar het licht.

Voor wie zou hij die bloemen hebben gekocht? Voor zijn meisje, met haar warme lijf dat in zijn herinnering nog tegen hem aan gloeit? Voor zijn mama, herstellende van een gemeen hoestje? Voor zichzelf, omdat hij de lente wil vieren? Hij houdt het boeket zorgvuldig omhoog, alsof hij wil voorkomen dat het verdrukt raakt in menselijk geweld.

Dat de man zelf verdrukt raakte in menselijk geweld is nauwelijks te merken. Hij rent niet. Hij stapt, rustig. De bloemengeur in zijn opgeheven hand achterna.

Ik kijk het filmpje talloze keren. Intussen stroomt mijn twittertimeline vol. De rook is nog niet opgetrokken of de eerste snedige commentaren vullen het beeld.

'Is die lul met z'n piano al onderweg naar #Brussel om Imagine te gaan spelen?'

'Ik zag net de hashtag fuck islam voorbij kruipen in mijn TL, en ik hoop maar dat dit een vlaag van verstandsverbijstering was.'

'Dus als "zij" ons aanvallen, mogen wij van politici niet in "wij en zij" denken? Flikker op, onze samenleving IS verdeeld.'

Een vrouw zit op een plastic stoel op de luchthaven van Zaventem. Haar chique, gele jasje kan haar blote buik niet bedekken, de stof van haar shirt is uiteengereten. Rode spetters bevlekken haar gezicht. Haar haar is dof van het stof. Glansde het vanmorgen toen ze het zorgvuldig kamde? Naast haar zit een dame met een mobieltje. Wie belt ze? Haar man? Haar vriendin? Haar kind? "Mama, leeft nog, schatje. Geen zorgen." Is dat dan wat je zegt?

'Wat in Brussel is gebeurd, kan ook in Nederland gebeuren. Grenzen vandaag nog dicht.'

'Grenzen dicht? Onzin! Dat helpt niets.'

'En links maar schreeuwen. Totdat er hier familieleden het slachtoffer worden van het opengrenzenbeleid.'

Op een stoep omhelzen twee mensen elkaar innig. Vlak achter hen ligt een bebloede man, de armen in wanhoop geheven. Zijn broek is tot aan zijn kruis kapotgescheurd. Hij wordt niet opgemerkt, de jongen en het meisje staan in diepe vertroosting verklonken aan elkaar.

'Laten we bidden voor België.'

'Ik wil nergens voor bidden. Dat achterlijke bidden zou eens op moeten houden.'

'Wie is hier nou achterlijk?'

'Bommen ontploffen door debielen, niet door mensen die bidden.'

Een heer in een zilveren warmhouddoek leunt tegen een campingstoeltje voor station Maalbeek. Een hulpverlener slaat hem op zijn wangen. Zachte wangen, die ochtend vers geschoren misschien. De man weigert zijn ogen te openen. Hij lijkt niets meer te willen zien.

'Wanneer je haat zaait, ben je bezig met het oogsten van oorlog. Blijf rustig mensen, en heb lief.'

'Onder welke steen heb jij gelegen? Het is al lang oorlog!'

Terwijl Brussel nog trilt, discussieert de wereld. Vuil, woede, onbegrip en wanhoop, gevangen in 140 tekens. Er ontploffen bommen in een stad. Er ontploffen bommen online. En ik kijk maar naar dat filmpje.

Over een eindeloze donkere metrobaan loopt een man met een bos bloemen. Op zoek naar het licht.


r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden